• Νίκος Παπανικολάου

Who on Earth do you think you are? A superstar? Well, right you are.


Τελικά τι ήταν ο John Lennon; 74 χρόνια μετά τη γέννηση του και 34 από το θάνατο του, κανείς δεν έχει καταφέρει να δώσει απάντηση.


Ήταν επαναστάτης; Ήταν ποπ σταρ; Ήταν όλα αυτά και τίποτα από αυτά;

Ο John Lennon ήταν μία πολυσύνθετη προσωπικότητα. Ορφανός, ουσιαστικά, από μικρός αφού οι γονείς του τον εγκατέλειψαν στη θεία του, πράγμα που του στέρησε όλη την παιδική ξεγνοιασιά, κάτι που τον σημάδεψε για όλη του τη ζωή. Μαζί με το θάνατο της μητέρας του, στα 16 του, όταν θα την έβρισκε και θα την έχανε ξανά, εκείνη τη φορά οριστικά.

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Υπήρξε ιδιαίτερα ταλαντούχος αλλά και πολύ τυχερός. Η γνωριμία του, αρχικά, με τον Paul και έπειτα με τον George και τον Ringo, θαρρείς πως ήταν μία συναστρία από αυτές που συμβαίνουν μία φορά στους δέκα αιώνες. Το ήξεραν και οι τέσσερις, ήταν θέμα χρόνου να το μάθει ολόκληρος ο κόσμος, όπως κάποτε είχε πει ο ίδιος ο Lennon. Οι τέσσερις αυτοί πιτσιρικάδες θα άλλαζαν για πάντα τη μουσική. Και η μουσική θα άλλαζε για πάντα αυτούς.

Ο Lennon ήταν μία ιδιαίτερη περσόνα. Καθόλου εύκολος άνθρωπος όπως τον έχουν περιγράψει όσοι τον ήξεραν καλά. Ανοιγόταν πολύ δύσκολα, ένιωθε ακόμα δυσκολότερα. Ωστόσο ποτέ δεν υπήρξε άσπλαχνος όπως και ουδέποτε βολεύτηκε στο χρήμα και την επιτυχία που του χάρισαν απλόχερα οι Beatles. Ακόμα και τις μέρες που οι Beatles δεν ακούγονταν από τις τσιρίδες του πλήθους, το μυαλό του John ήταν στους λιγότερο τυχερούς, σε αυτούς που οι ευκαιρίες και η ζωή η ίδια τους προσπέρασαν χωρίς να σταματήσουν. Σε αυτό ακριβώς που αφοσιώθηκε και όταν αποχώρησε από τη μπάντα. Χρησιμοποίησε τη φήμη του και τη φωνή του για να μιλήσει για πράγματα που λίγοι τολμούσαν, ειδικά εκείνες τις εποχές. Πόλεμοι που δεν έπρεπε να γίνουν, καπιταλισμός, κοινωνικές αδικίες, ρατσισμός. Κάποιοι θα πουν πως αυτή του η επιμονή, του κόστισε τη ζωή του. Κανείς δε ξέρει και πιθανότατα κανείς δε θα μάθει.

Αυτό που κανείς δε θα αμφισβητήσει ποτέ, όμως, είναι πως ο John Lennon είναι ένας μύθος. Προσωπικά, όταν τον φέρνω στο μυαλό μου, δεν έχω την εικόνα του στους Beatles αλλά την εικόνα του να διαδηλώνει, με ίσως δακρύβρεχτες μεθόδους, αλλά ωστόσο να μη κρύβεται πίσω από ψηλούς φράχτες και μέσα σε πολυτελή αμάξια. Ο Lennon ήταν ένας από μας. Σαφώς πιο τυχερός, αλλά ένας από μας. Ένας καταραμένος ποιητής, αιώνια καταδικασμένος στη παιδική του δυστυχία, κατάρα που τον έκανε να νοιάζεται συνέχεια για τους μη προνομιούχους. Τους διαφορετικούς. Τους «κακούς». Γιατί υπήρξε ένας από αυτούς. Και αυτό ποτέ δε το ξέχασε. Και πάντα φρόντιζε να το υπενθυμίζει, συνήθως σε έναν πιο υπερφίαλο, αλλά υπερβολικά ταλαντούχο, Paul.

Αν ζούσε σήμερα, ο John θα έσβηνε 74 κεράκια. Πιθανότατα θα έγραφε ποίηση, σίγουρα δε θα τραγουδούσε. Θα γερνούσε παρέα με τη Yoko και θα πονούσε που θα έβλεπε τον κόσμο να υποφέρει. Όμως δε ζει. Μας τον στέρησαν τρεις σφαίρες, το 1980. Ωστόσο, το γράφω και θα το γράφω ξανά, η κατάρα του μύθου στη μουσική είναι πως τα τραγούδια μένουν για πάντα. Κατάρα και ευλογία συνάμα. Αυτά τα τραγούδια που έγραψε δεκαετίες πίσω και όμως είναι τόσο επίκαιρα. Σα να μην άλλαξε τίποτα, ακόμη πόλεμοι, ακόμη κοινωνικές ανισότητες, ακόμη καπιταλισμός ακόμη ρατσισμός. Οι σφαίρες όμως δεν έμειναν στη θαλάμη. Η σκληρή πραγματικότητα της ζωής. Τα καλά σβήνουν πάντα πολύ πιο γρήγορα από τα άσχημα.


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom