#watchlist: The Doors


H ταινία που προσπάθησε να ξετυλίξει το κουβάρι της προσωπικότητας του Jim Morrison.


Ευφυΐα, ανησυχίες, γοητεία, στιχουργικό ταλέντο, μα και αλλόκοτη προσωπικότητα με πολλές αδυναμίες και κακά «χούγια», ο Jim Morrison γνώρισε την δόξα του rockstar, πριν καλά-καλά αυτός ο όρος αποκτήσει την έννοια που έχει σήμερα, είδε όμως και τα σκοτάδια των κακών επιρροών και των καταχρήσεων...


Γράφει ο Διαμαντής Λουδάρος


Οι Doors ήταν το πεδίο που ξεδίπλωνε το στιχουργικό του χάρισμα και πειραματίστηκε πετυχημένα με αυτά τα πολύ όμορφα και συγχρόνως απόκοσμα ψυχεδελικά φωνητικά. Έχοντας δίπλα του μουσικούς - φαινόμενα, όπως ο Ray Manzarek, τον ευρηματικό κιθαρίστα Robby Krieger και τον μετρονόμο τους John Densmore, η επιτυχία, σε μια εποχή που το psychedelic ήταν στο αποκορύφωμά του, ήταν αναμενόμενη. Η βραχύβια καριέρα τους ήταν γεμάτη με κατάμεστα gigs, επιτυχημένες δουλειές, αλλά και προβλήματα τα οποία δημιουργούσε κυρίως η συμπεριφορά του Morrison. Από το 1967 έως το 1971 κυκλοφόρησαν έξι δισκογραφικές δουλειές, οι περισσότερες των οποίων έγιναν πολυπλατινένιες. Οι Doors εισήχθησαν στο Rock ‘n’ Roll Hall of Fame το 1993.


The Doors


Το φιλμ επικεντρώνεται ξεκάθαρα στον Jim Μorrison, τον οποίο υποδύεται πολύ καλά ο γνωστός ηθοποιός των 80’s κυρίως, Val Kilmer. Αρχικά παρουσιάζεται η γνωριμία των τεσσάρων μουσικών και οι πρώτες τους προσπάθειες να κάνουν μουσική και το «κουβάρι» της ταινίας ξετυλίγεται ακολουθώντας την εξέλιξη του χαρακτήρα του Morisson, πάντα παράλληλα με την πρόοδο της καριέρας της μπάντας, τις σχέσεις με τους bandmates του, την κοινωνική του συμπεριφορά και απέναντι στα media, αλλά και την σχέση του με την σύζυγό του Pamela Courson που την παίζει η Meg Ryan. O σκηνοθέτης, ξεκάθαρα επηρεασμένος από την μουσική των Doors και για την καλύτερη απόδοση του τι επικρατούσε τότε στις σκέψεις ενός καλλιτέχνη, δίνει μια πιο ψυχεδελική ταυτότητα σε όλο το φιλμ. Καθόλου κουραστική οπτική και πολύ πετυχημένος τρόπος να μας βάλει στο κλίμα της εποχής. Οι μουσικές που ακούγονται στην ταινία είναι των Doors, στοιχείο που κάνει την ταινία πιο πιστή στον σκοπό της να ασχοληθεί και με βιογραφικά στοιχεία της μπάντας, καθώς οι αναπαραστάσεις των live είναι ρεαλιστικότατες. Πέραν της θεματολογίας, η ταινία από κινηματογραφικής άποψης είναι πανέμορφη, με πολύ ωραία πλάνα από τις παραλίες της California, πολύ καλές επιλογές στα κοστούμια και με υψηλού επιπέδου ηθοποιία. Ως σινεφίλ ενθουσιάστηκα και ως fan των Doors και του Jim Morrison θεωρώ αναγκαίο να την δεις.


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom