• Νίκος Παπανικολάου

They tried to make me go to rehab but I said, 'No, no, no.'


Ήταν πριν δέκα χρόνια. Φεβρουάριος του ’10. Σε μία σκοπιά στη Πάτρα που ήμουν φαντάρος, χάζευα στο κινητό, όταν είδα πως η Amy θα εμφανιζόταν στο τότε Ejekt. Ενθουσιάστηκα. Από το πρώτο της άλμπουμ θεωρούσα πως θα γίνει μία από τις μεγαλύτερες φωνές της εποχής μας. Στο δεύτερο άλμπουμ το πίστεψε όλος ο πλανήτης. Και δικαίως.


Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου


Η Amy Winehouse είχε τη στόφα του μεγάλου καλλιτέχνη. Αυτού που μπορούσε και ήθελε να γίνει μύθος. Αυτόν τον τρόπο ζωής άλλων εποχών, όταν οι τραγουδιστές έγραφαν και τραγουδούσαν κομμάτια, όχι για τα λεφτά, αλλά για να πουν για τους δαίμονες τους, τις κατάρες τους, τις εξαρτήσεις τους. Η Amy ήταν τα τραγούδια της. Η μαυρίλα, ο πόνος, τα δάκρυα. Ήρθε γρήγορα και έφυγε ακόμα γρηγορότερα. Σαν αέρας. Τα σάρωσε όλα και έσβησε.


Πολλοί μίλησαν για τον τρόπο ζωής της. Το αλκοόλ, τα ναρκωτικά. Ποτέ δε την έκρινα γι’ αυτό. Άλλωστε ήταν επιλογές της. Όσο κι αν σε πνίγει το γιατί. Όπως σε έπνιξε με τον Cobain, τον Hendrix, τη Janis Joplin, τον Brian Jones. Το παρεάκι των 27. Άνθρωποι τόσο χαρισματικοί, που δε μπόρεσαν ποτέ να ξεφύγουν από τις φωνές στο μυαλό τους.


Η Amy έφυγε σα σήμερα πριν από τρία χρόνια. Ποτέ δε καταφέραμε να τη δούμε σε εκείνο το Ejekt. Και καλύτερα. Τη κρατήσαμε όπως θέλαμε στο μυαλό μας. Λαμπερή, με τη φωνή της, τις παράξενες περούκες της, την ιδιαίτερη περσόνα της.


Δύο άλμπουμ εν ζωή, πέντε Grammy, ένας μύθος. Αυτό το κείμενο δε θα έχει στεναχώρια, δάκρυα. Στέγνωσαν αυτά. Τρία χρόνια μετά, η φωνή της σου ζεσταίνει τη ψυχή. Αυτό κάνουν οι μεγάλοι. Κι ας έφυγαν. Ακόμα κι αν ήταν τόσο γρήγορο που δε πρόλαβες να το συνειδητοποιήσεις.


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom