#review: Whereswilder - Hotshot


Τα 60’s και οι αρχές των 70’s είναι χρόνια που, λόγω της μουσικής που γεννιόταν τότε, τα λατρεύουμε όλοι. Τότε ξεκίνησαν οι πρώτες μουσικές «επαναστάσεις» της σύγχρονης ιστορίας, όταν άρχισαν τα πράγματα να ξεφεύγουν λίγο από την μουσική νόρμα-«φυλακή» του κλασσικού blues 12μετρου που κυριάρχησε και στο rock ‘n’ roll και τα μυαλά των μουσικών άρχισαν να «ανθίζουν». Η αρχή έγινε με τους Beatles κι ακολούθησαν πολλοί: Doors, πρώιμοι Pink Floyd, Jimi Hendrix, Cream και αρκετοί άλλοι, πολύ σημαντικοί. Κάπου, σ’ αυτούς ανάμεσα βρίσκονται οι μουσικές λατρείες και οι επιρροές των Whereswilder, οι οποίοι φέρνουν τους ήχους του τότε στο σήμερα με έναν πολύ όμορφο τρόπο, χωρίς υπερβολές, παγίδα που πέφτουν πολλές μπάντες που διαλέγουν τόσο vintage ήχους, και με πολύ προσεγμένες δουλειές.


Γράφει ο Διαμαντής Λουδάρος


Οι Whereswilder δημιουργήθηκαν το 2013 και χωρίς να χρονοτριβήσουν καθόλου στα τέλη του 2014 κυκλοφορούν το ντεμπούτο album τους Yearling σε συνεργασία με την Six D.O.G.S. Records. Μέχρι σήμερα έχουν ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα και τα Βαλκάνια και στο περσινό Rockwave άνοιξαν το Terra Stage. To τετραμελές σχήμα απαρτίζουν οι: Γιάννης Ράλλης – φωνή, κιθάρα, Βασίλης Νισσόπουλος – φωνή, μπάσο, Αλέκος Βουλγαράκης – κιθάρα, Μανώλης Γιαννικιός – ντραμς. Το Hotshot, το δεύτερο δισκάκι τους, το οποίο άκουσα και θα σας το παρουσιάσω, κυκλοφόρησε στις 27 Μαρτίου από την Inner Ear Records. Την παραγωγή υπογράφει ο Άλεξ Μπόλμπασης και το artwork του εξωφύλλου ο Νίκος Τσουνάκας.


Ο δίσκος ξεκινά με το 'Αll Wrong', ένα κομμάτι - δήλωση για το ύφος του album, αλλά και την μουσική ταυτότητα της μπάντας. Vintage αισθητική, όμορφη παραγωγή, με καλές επιλογές παιξιματος και χρήσης των εφέ στις κιθάρες, κυρίως. Σου δημιουργεί ένα όμορφο συναίσθημα και το καλύτερο απ’ όλα είναι ότι σου θυμίζει και λίγο Beatles. Το 'Mission To Sail' συνεχίζει στο ίδιο ύφος, με λίγα bluesy στοιχεία, ενώ πολύ ωραία «δένει» το cowbell στα τύμπανα. Το ρεφρέν έχει μια από τις πιο catchy μελωδίες του δίσκου. Το 'This Feeling' είναι πιο άγριο και πιο γρήγορο! Mε την κλασσική συνταγή ήρεμο κουπλέ - δυνατό ρεφρέν, σε συνδυασμό με την πραότητα που προσδίδουν τα φωνητικά, επιτυγχάνεται μια πολύ όμορφη ισορροπία. Το 'Keep Me Rollin’' έχει άλλη μια πιασάρικη μελωδική γραμμή, με κύριο χαρακτηριστικό του κομματιού τις λίγο πιο βαριές κιθάρες στο ρεφρέν και σε κάποια άλλα σημεία, που στα αυτιά μου θυμίζουν Cream κι αυτό είναι κάτι πάρα πολύ καλό! Το 'Can’t Fight' είναι το πιο Beatles κομμάτι απ’ όλα, αν και κάπου εδώ αρχίζω έντονα να υποψιάζομαι πως γι’ αυτήν την ομοιότητα φταίει λίγο το εφέ της φωνής, αλλά περισσότερο η προφορά του τραγουδιστή!Επίσης κάπου εδώ συνειδητοποιώ πόσο αψεγάδιαστη είναι η παραγωγή ως τώρα!


Στο 'Love There Is' πέφτουν οι τόνοι. Είναι μια μπαλάντα με ακουστικές και διακριτικά κρουστά. Η παραγωγή όσο προχωρά το τραγούδι «πλουτίζει» και το κάνει ομορφότερο, ενώ καθ’ όλη την διάρκεια δεν επηρεάζεται το «σκοτεινό» του στοιχείο. Το 'Going Down Again' που ακολουθεί έχει ένα πολύ ωραίο groove. Θέλει να «παίξε» με την διάθεσή σου, καθώς κατά την διάρκειά του υπάρχουν απότομες αυξομειώσεις στις εντάσεις, όπως επίσης και το τέλος του κομματιού, το οποίο γίνεται με fade out σε σημείο που περιμένεις να αυξήσει την ένταση. Στην εισαγωγή του 'Show And Tell' βρίσκουμε το πρώτο riff που ροκάρει λίγο παραπάνω, με την κιθάρα να «πατάει» φράσεις πάνω του, έπειτα ρίχνει τους τόνους κι ακολουθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα παικτική επιλογή στο ρεφρέν. Ένα όμορφο στοιχείο του κομματιού είναι οι αρπισμοί της κιθάρας που λειτουργούν ως γέφυρα και μου θυμίζει λίγο ο ήχος το 'More Than A Feeling' των Boston. Στο 'Out Of Sight' βρίσκουμε την πιο κολληματική μελωδία του δίσκου και ο drummer «κεντάει»! Σ’ αυτό το κομμάτι διέκρινα μια παραπάνω τάση για πειραματισμό απ’ ότι στα υπόλοιπα. Το 'What You Need' είναι μια μπαλάντα στο ύφος των Whereswilder. Προς το τέλος «αγριεύει» λίγο και μας αφήνει μ’ αυτήν την «γεύση». Λίγο πριν κλείσει το album έχουμε το 'A Hold On Me', ένα κομμάτι πιστό στην ταυτότητα όλου του δίσκου, με ένα κιθαριστικό σόλο που είναι το rock highlight του δίσκου, κρατάει αρκετά, δίνει χώρο στον κιθαρίστα να βγάλει το άχτι του και έτσι τελειώνει και το κομμάτι. Τελευταίο track είναι το 'Ago', το οποίο ακούγεται «δύσπεπτο» στην αρχή, ακολουθεί όμως ένα straight groove, γρήγορο το οποίο δένει ισορροπημένα με την ηρεμία της slide κιθάρας. Το αποτέλεσμα είναι πανέμορφο!


Είναι μεγάλη υπόθεση να βγαίνουν στην Ελλάδα, από Έλληνες καλλιτέχνες τέτοιας ποιότητας δουλειές. Δεν ξέρω για ποιο λόγο η ελληνική μουσική βιομηχανία είναι τσακωμένη με την ποιότητα, αλλά τέτοιου είδους δίσκοι θα έπρεπε να ακούγονται σε όλα τα ραδιόφωνα με ξενόγλωσσο ρεπερτόριο! Δεν έχει να κάνει με γούστο, ούτε με το να «βγει μπροστά» ένα είδος με ολιγοπληθές κοινό και ήχο που δεν απευθύνεται σε όλους. Οι Whereswilder «δένουν» τέλεια την απλότητα με την μουσικότητα, φτιάχνοντας μουσική προσιτή σε όλους μας. Η δουλειά που έχει γίνει για να βγει αυτό το album φαίνεται και ακούγεται. Περιέχει μουσική που μπορείς να ακούσεις στο σπίτι, στο γραφείο, στο αμάξι, οπουδήποτε. Επίσης είναι μουσική που δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα και την ανάγκη να την μοιραστείς με άλλους ανθρώπους για να νιώσουν και εκείνοι το ίδιο όμορφα. Μια πολύ προσεγμένη δουλειά με ένα «κρυστάλλινο» αποτέλεσμα. Ανυπομονούμε για το επόμενο!


Βαθμολογία: 8/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom