#review: Vance Joy - Nation Of Two


Ο Vance Joy, κατά κόσμον James Gabriel Wanderson Keogh, κυκλοφόρησε πρόσφατα τον δεύτερο δίσκο του, το Nation Οf Two. Ομολογώ ότι οι μουσικές μου γνώσεις γύρω από τον Vance Joy είναι, στην καλύτερη περίπτωση, περιορισμένες. Έτσι, όταν μου ανατέθηκε από το Breakroom να γράψω δυο λέξεις για τη νέα του δουλειά, αναρωτήθηκα τι ήταν αυτό που θα μπορούσα να γράψω, χωρίς να στηθεί όλη η κουβέντα, αποκλειστικά γύρω από το 'Riptide'.


Γράφει ο Γιώργος Δημητριάδης


Αποφάσισα να ακούσω και τις δύο δισκογραφικές δουλειές του, έτσι ώστε να αποκτήσω μια καλύτερη εικόνα του έργου του. Το πρώτο CD, λοιπόν, είναι ένα σύνολο ήσυχων indie / folk τραγουδιών, με συμπαθητικά φωνητικά, μελωδίες σαφώς επηρεασμένες από τραγούδια του Bob Dylan, ντυμένες έξυπνα με finger pickings στο ukulele του Vance Joy και hand clapping να συνοδεύει τα κρουστά. Από τα τραγούδια μέσα ξεπηδούν συναισθήματα βαθιάς ειλικρίνειας και νεανικής μελαγχολίας. Το 'Riptide', το οποίο είχε προηγηθεί ως single, είχε σαρώσει εν τω μεταξύ σε ραδιόφωνα και διαφημιστικά spots ανά τον κόσμο. Ταυτόχρονα, είχε εκτινάξει στα ύψη την προσμονή για τον νέο – τότε- δίσκο, η οποία, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου δε δικαιώθηκε.


Πάμε τώρα στον πρόσφατο δίσκο του Vance Joy, το Nation Of Two. Εύκολες μελωδίες που κάπου τις έχει ακούσει ξανά ή έστω, τις περίμενες. Τρίλεπτα pop/folk ιστοριούλες για σχέσεις, αγάπες και λουλούδια (I was a bird, you opened my cage – You light up my days, my personal sun). Στα καλά του δίσκου, ο ήχος έχει προσεχθεί καλύτερα, ενώ η δομή, στην πλειονότητα των τραγουδιών, περιέχει bridges με ενισχυμένα κρουστά και διάφορα horns. Ο Vance Joy έχει σκαρώσει για 2018 μια μεγάλη, stadium rock περιοδεία στην Αμερική και όχι μόνο και τα τραγούδια έχουν γραφτεί για να παιχτούν σε μεγάλα venues.


Το πιο όμορφο μέρος του δίσκου είναι, για μένα, το εξώφυλλο, το οποίο το σχεδίασε ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Όσο για τον τίτλο του CD, Nation Of Two, ο Vance Joy δήλωσε πως του θυμίζει ότι ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει όταν είναι κανείς μαζί με τον ένα και μοναδικό, τον άνθρωπό του. Δεν διάβασα παρακάτω, να σας πω την αλήθεια. Κλείνοντας, θέλω να πω ότι ο Vance Joy έχει απολέσει το στοιχείο της έκπληξης και της καινοτομίας, ήδη από τον δεύτερο δίσκο του. Το πλούσιο, ομολογουμένως, ταλέντο του εξαντλείται σε ποπάκια χαζοχαρούμενα, ιστορίες αγαπάω-και-κλαίω, κυριευμένα από μια easy attractiveness αισθητική.


Από την άλλη, όπως προείπα, ο Vance Joy έχει κλεισμένα tour dates για το υπόλοιπο του 2018. Δεν έχω αμφιβολία ότι τα στάδια θα γεμίσουν. Υπάρχει κοινό που τον ακολουθεί και τον ακούει, επιβραβεύοντας την συνέπεια με την οποία κάνει αυτά που πρεσβεύει. Εμένα τυχαίνει να μη μου αρέσει το συγκεκριμένο στυλ. Εσείς να τον ακούσετε το δίσκο, να έχετε τη δική σας γνώμη.


Βαθμολογία: 4/10