• Νίκος Παπανικολάου

#review: The National - Sleep Well Beast


Από το Boxer, που φέτος έκλεισε τα δέκα του χρόνια, μέχρι το Sleep Well Beast έχει κυλήσει πολύ νερό στο μύλο. Δέκα χρόνια που οι National μεγάλωσαν και μαζί τους μεγαλώσαμε κι εμείς. Αποχαιρετισμοί, ταξίδια, χωρισμοί, νέοι άνθρωποι, αρρώστιες, γέλια, κλάματα. Στο background πάντα θα βρισκόταν ένα κομμάτι τους, ένα κομμάτι που θα έδενε απόλυτα με τη στιγμή κατά έναν μαγικό τρόπο. Η μπάντα που μας έφερε πιο κοντά με τις ανείπωτες σκέψεις μας, τα συναισθήματα μας και εν τέλει με ανθρώπους που μας είχαν λείψει ακόμη κι αν δε τους ξέραμε. 29 χρόνια περιμένοντας.


Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου


Το έβδομο άλμπουμ τους θα ήταν αναμενόμενα διαφορετικό από το ύφος των τριών που είχαν προηγηθεί, Boxer, High Violet και Trouble Will Find Me, το οποίο αποτέλεσε το τέλος μίας εξαιρετικής μουσικής τριλογίας που μας χάρισε κομμάτια ζωής. Μία αλλαγή που φαινόταν αφενός από το πείραμα του Matt Berninger με τους EL VY και επιπλέον πως οι National, ως μπάντα, θέλουν η μουσική τους και οι στίχοι τους να έρχονται σε πλήρη αρμονία με τη ζωή τους και την καθημερινότητα τους. Άλλωστε ποτέ δε θεώρησαν τους εαυτούς τους κάτι περισσότερο από εσένα ή εμένα κι αυτό είναι που τους κάνει ξεχωριστούς. Είναι ευάλωτοι και εύθραυστοι όπως εμείς.


Έχοντας προφητικά ονομάσει το προηγούμενο άλμπουμ τους, Trouble Will Find Me, στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι την κυκλοφορία του Sleep Well Beast, ολόκληρος ο κόσμος έδειξε να γεμίζει προβλήματα, κοινωνικά και πολιτικά. Οικονομική κρίση, Brexit, εκλογή Trump, προσφυγικό, Kim Jong Un, άνοδος της ακροδεξιάς, ρατσισμός και ένας κόσμος που δείχνει να οδεύει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον τοίχο. Ταυτόχρονα ένας παγκόσμιος πληθυσμός σε ένα ανελέητο κυνήγι χρήματος και δόξας, ένας παγκόσμιος πληθυσμός που πνίγεται στις θάλασσες αναζητώντας μία καλύτερη ζωή, οι αμέτρητες ώρες στο μετρό και στο αμάξι, εκείνα τα ξυπνήματα που σχεδόν κλαις από το άγχος και την αγωνία, δύο συναισθήματα που δε μπορείς να καταλάβεις γιατί τα νιώθεις, όταν η ζωή σου είναι φαινομενικά καλά.


Το άλμπουμ μιλάει ακριβώς για όλα αυτά. Αυτούς τους φόβους του σήμερα, αυτό το σφίξιμο στο στομάχι, το θάνατο, το συναισθηματικό μηδενισμό που λειτουργεί σαν ασπίδα για να αντέξουμε τα όσα συμβαίνουν τριγύρω μας. Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε έστω και αγκομαχώντας. Άλλωστε η ιδιαιτερότητα των National ήταν πως πάντοτε ήταν ικανοί να αντιληφθούν τα συναισθήματα που επικρατούσαν γύρω τους, ακριβώς γι’ αυτό που ανέφερα παραπάνω. Γιατί είναι ευάλωτοι και εύθραυστοι όπως εμείς. Αυτός άλλωστε είναι και ένας από τους λόγους που γιγαντώθηκαν ως μπάντα τα τελευταία χρόνια. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι βρήκαν ερμηνείες στους στίχους τους, κάτι που είναι εξαιρετικό μουσικά αλλά βαθιά θλιβερό κοινωνικά. Ωστόσο, είναι η πραγματικότητα. Αυτή από την οποία οι National ποτέ δεν προσπάθησαν να απομακρυνθούν. Παράλληλα, είναι ένα άλμπουμ στο οποίο οι National απελευθερώνονται ηχητικά για πρώτη φορά, μένοντας ελεύθεροι να εκφραστούν όπως ακριβώς νιώθουν. Μουσικά και στιχουργικά. Κάτι που έλειπε από τα προηγούμενα άλμπουμ τους και κάτι που ο Matt Berninger είπε σε συνέντευξη του στο BBC Radio 1. Πως το Sleep Well Beast ήταν το πιο εύκολο άλμπουμ που έκαναν και το πιο εύκολο άλμπουμ που έπαιξαν live ποτέ. Ακριβώς γιατί είναι απόλυτα δικό τους. Από την αρχή ως το τέλος του.


Τα κομμάτια δεν έχουν χαρούμενο τέλος, ούτε μιλάνε για ιλουστραρισμένα συναισθήματα. Ο Matt μαζί με την σύζυγο του, Carin Besser, η οποία συνυπογράφει τους στίχους στο Sleep Well Beast, απογυμνώνονται στα αυτιά μας και μας δίνουν την ωμή αλήθεια. Από το «Keep the weed next to the bed/Light the water, check for lead» που ουρλιάζει ο Matt στο 'Turtleneck', μέχρι το «I wasn’t a catch, I wasn’t a keeper” σε μία ειλικρινή εξομολόγηση στο βαθιά ερωτικό και απόλυτα ρεαλιστικό 'Carin At The Liquor Store', κι από την συναισθηματική αποξένωση του 'Guilty Party' στην απόγνωση του 'Sleep Well Beast' στους στίχους «I’m at a loss, I’m at a loss, I’m losing grip, the fabric’s ripped». Η μουσική περνάει από τους Joy Division στους R.E.M. κι από τους Wilco στους Television και τους Radiohead, δείγμα της δημιουργικής ελευθερίας που είχαν στο άλμπουμ αυτό, καθώς είναι η πρώτη φορά που η μπάντα πειραματίζεται με τους ήχους της και δείχνει τη μουσική ευφυΐα των μελών της. Γι’ αυτό και το άλμπουμ δεν είναι εύκολο, δεν είναι εύπεπτο. Κι αυτός είναι ακριβώς ο σκοπός του. Να σε ζορίσει, να σε φέρει σε πανικό, σε απόγνωση και εν τέλει να σε λυτρώσει. Άλλωστε, από την αρχή τους μέχρι και σήμερα, οι National παλεύουν με αυτά τα συναισθήματα. Και ο Matt, πιο συγκεκριμένα, τραγουδάει για όσα αντιμετωπίζει και όσα νιώθει, πετάει με δύναμη από πάνω του την ταμπέλα του σταρ (ή του χίπστερ αντιστάρ) και προσπαθεί να βρει ανταπόκριση στα συναισθήματα που έχει ο καθένας μέσα του. Από τις μικρές κρίσεις πανικού μας, στις λάθος αποφάσεις μας, στο φόβο του θανάτου και στην καθημερινότητα που σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό μας. Το Sleep Well Beast είναι ένα μουσικό αριστούργημα της νέας εποχής.


Βαθμολογία: 9/10