#review: The Killers - Wonderful Wonderful


Πέντε χρόνια αναμονής χρειάστηκαν για να ακούσουμε νέα δουλειά από τα λαμπερά αγόρια του Βέγκας και δυστυχώς ακόμη περισσότερα για να απολαύσουμε κάτι ανάλογο της πρώιμης καριέρας τους. O λόγος φυσικά για τους Killers και την επιστροφή τους στoν προ-Battle Born ήχο τους με το Wonderful Wonderful.


Γράφει η Βικτώρια Χαραλάμπους


Πρώτος οιωνός για το καινούργιο άλμπουμ το 'The Man' που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο. Απορία και ίσως απογοήτευση η πρώτη αντίδραση που προκαλεί ο Flowers του βίντεο κλιπ με τους φαντασμένους στίχους και το υπέρ glamorous παρουσιαστικό, αλλά μετά τη δεύτερη ακρόαση έχει ήδη κολλήσει στο μυαλό σου, μαζί και ένα χαμόγελο στα χείλη σου-αυτό που αφήνει κάθε τίμιος αυτοσαρκασμός. Ο Brandon έπαθε και έμαθε. Και έρχεται με ένα άλμπουμ-καθρέφτη να το αποδείξει χλευάζοντας την περσόνα του αλαζόνα ροκ σταρ. Η


ζωή συνεχίζεται, και οι επιτυχίες (βλ. Hot Fuss κλπ) ξεφουσκώνουν... και τώρα τι; «Have all the songs been written?» διερωτάται ο ποιητής, κι έχει δίκιο. Μία σωρεία μετριότατων μετριοτήτων, ένα μάτσο εξάρια και εφτάρια όπως παραδέχεται ο ίδιος για τα τραγούδια του σε συνέντευξή του, μία σύζυγος που από το κορίτσι-πηγή έμπνευσης για το 'Mr. Brightside' πλέον αντιμετωπίζει ψυχικές διαταραχές, αλλά και προβλήματα με τα μέλη της μπάντας: όλα όσα λειτούργησαν ως προωθητήρας για τον Flowers σε αυτόν το δίσκο για να απογυμνωθεί και να γράψει τους πιο προσωπικούς του στίχους.


Αυτός είναι και ο λόγος που το Wonderful Wonderful είναι το μόνο άλμπουμ των Killers που δεν αποτελεί μία συλλογή από glamorous indie rock ‘n roll anthems, και καταφέρνει να προβληματίσει ελάχιστα περισσότερο από τα κλασικά και εικονογραφημένα «τον/την θέλω, και αχ τι κακό, με φτύνει». Και όταν το πετυχαίνει αυτό, το κάνει διατηρώντας τα vibes των κλασικών Killers με τραγούδια στο ύφος και τον ήχο που τους καθιέρωσαν όπως το 'Out Οf Μy Μind' και το δεύτερο single 'Run For Cover'. Ίσως τα upbeat τραγούδια στη λίστα να έπρεπε να είναι περισσότερα ανάμεσα στην πλειοψηφία των πιο αργών κομματιών του άλμπουμ, που κατά τ’ αλλά σπανίζουν στη δισκογραφία των Killers ('Life To Come', 'Rut'). Στα καλύτερα σημεία του δίσκου συγκαταλέγονται εύκολα το 'Tyson vs Douglas' και το ομώνυμο 'Wonderful Wonderful', που, βέβαια, θα μπορούσε να είναι συντομότερο και να χρησιμοποιεί λιγότερα εφέ. Τα μόνα κομμάτια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν fillers είναι το λιγότερο προσωπικά αγαπημένο 'The Calling' και το ειλικρινέστατο αλλά υπερβολικά κατατονικό 'Some Kind Of Love'.


Ίσως το ύφος του Wonderful Wonderful να μη συνάδει με αυτό που έχουμε συνδέσει τους Killers τόσα χρόνια. Ίσως υπερεκτιμηθεί σαν προσπάθεια αφού ξεπερνάει κατά πολύ τις όχι και τόσο υψηλές προσδοκίες που είχαμε μετά από τα πιο πρόσφατα δείγματα της μπάντας. Ίσως ακόμη αυτό που πλασάρεται ως ειλικρίνεια και μεταμέλεια να μην είναι τίποτα περισσότερο από μια απόπειρα του Flowers να εξέλθει από το στιχουργικό του τέλμα. Ό,τι και αν τελικά ισχύει, είναι ένα άλμπουμ πολυεπίπεδο που συνολικά επιτυγχάνει να θυμίσει λίγο από τη χρυσή εποχή του Sam’s Town και παράλληλα να αφήσει στον ακροατή να σκεφτεί πολύ περισσότερα από τα τραγούδια που μόλις άκουσε.


Και αν η σημερινή indie σκηνή έχει περάσει σε φάση παρακμής, η απάντηση στο ερώτημα που πλανάται μετά το τελευταίο κομμάτι «Have all the songs been written?», παραμένει ένα βροντερό «όχι!». Οι Killers έζησαν την επιτυχία του 'Somebody Told Me' και τώρα έρχονται έχοντας ξεπεράσει τα προηγούμενα χιτς να μείνουν με ένα «You’re used to winning, how did it feel? Did you hear the screaming? It was unreal. What did they pay you? What did it cost? How long did it take you to know that you lost?»


Βαθμολογία: 8/10