• Νίκος Παπανικολάου

#review: The Callas - Είμαι Ένα Ξενοδοχείο


Όποιος είναι γνώστης της δισκογραφίας των Callas - ή έστω ενός κομματιού αυτής - δε θα μπορούσε παρά να νιώσει μία περιέργεια στην είδηση πως η μπάντα θα κυκλοφορούσε το πρώτο της άλμπουμ σε ελληνικό στίχο. Ιδίως όταν αναφερόμαστε σε μία μπάντα που έχει κάνει ουκ ολίγες αξιόλογες κυκλοφορίες σε αγγλικό στίχο και έχοντας συνεργαστεί με μορφές όπως ο Lee Ranaldo των Sonic Youth αλλά και ο Jim Sclavunos των Bad Seeds.


Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου


Οι περισσότερες εγχώριες μπάντες, συνήθως, ακολουθούν την αντίθετη κατεύθυνση. Ξεκινάνε με ελληνικό στίχο και μετά από κάποια χρόνια και μερικές κυκλοφορίες, δοκιμάζουν την τύχη τους στα αγγλικά. Η περίπτωση των Callas είναι αξιοπερίεργη καθώς χρησιμοποιούν τον αγγλικό στίχο με μεγάλη επιτυχία, και δεν έδειχνε ποτέ η μπάντα που θα δοκίμαζε κάτι διαφορετικό από αυτό. Ωστόσο στη μαγική χρονιά που ζούμε, τα πάντα μπορούν να συμβούν τελικά.


Πόσο εύκολο είναι όμως να πας σε κάτι άγνωστο - ή έστω πιο ξένο σε σένα - ακόμη κι όταν αυτό είναι η ίδια σου η γλώσσα; Πόσο εύκολο είναι να μη σε ξενίσει και να καταφέρεις να βγάλεις ένα άλμπουμ στα στάνταρ που ο κόσμος σε έχει συνηθίσει; Η απάντηση σε όλα αυτά είναι το Είμαι Ένα Ξενοδοχείο - το νέο άλμπουμ των Callas δηλαδή. Από την εισαγωγή του άλμπουμ καταλαβαίνεις πως κάτι σε ξενίζει. Μία μουσική και ένα στυλ που γνωρίζεις αλλά μία φωνή να τραγουδάει σε μία περίεργη γλώσσα. Κάτι το οποίο εξαρχής θα σε κάνει να χρειαστείς παραπάνω από μία ακροάσεις για να εκτιμήσεις καλλιτεχνικά αυτό το άλμπουμ και να το κατατάξεις εκεί που του αξίζει.


Το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, το 'Νυχτολούλουδο', μου θύμησε πολύ το Lulu, το άλμπουμ που είχαν κυκλοφορήσει οι Metallica με τον Lou Reed. Ή καλύτερα μου θύμησε το καλλιτεχνικό παράδοξο εκείνου του άλμπουμ. Οι Callas έχουν προσπαθήσει να εμφυσήσουν το μουσικό τους στυλ, προσπαθώντας παράλληλα να το προσαρμόσουν στο άλμπουμ ως αυτό που είναι: Ένα άλμπουμ με ελληνικό στίχο, απευθυνόμενο αποκλειστικά (ενδεχομένως) στο ελληνικό κοινό. Αυτό γίνεται πολύ ξεκάθαρο από τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει ο Άρης Ιωνάς. Είναι πολύ εντυπωσιακό πως καταφέρνει να αποτυπώσει αυτό το παράδοξο, με απόλυτη επιτυχία. Κι αυτό δείχνει πως οι Callas μπορούν και ξέρουν να γράψουν κάτι εντελώς άγνωστο για αυτούς - και φυσικά για εμάς - με απόλυτη επιτυχία. Η θεατρικότητα της ερμηνείας, σε συνδυασμό με τις στροφές της μουσικής που τεχνηέντως θυμίζει κάτι από αμανέ.


Το 'Παγκράτι, Βράδυ' που ακολουθεί είναι - και δίκαια - το δεύτερο κομμάτι που ξεχωρίζει από το άλμπουμ για μένα. Τελείως διαφορετική λογική από το 'Νυχτολούλουδο', μία μελωδία πολύ πιο απαλή, μία μουσική ακριβώς γι' αυτό που λέει και ο ίδιος ο στίχος. Για μία βραδινή βόλτα στο Παγκράτι. Παράλληλα είναι μία ωδή των ίδιων στην περιοχή, η οποία αποτελεί το καλλιτεχνικό καταφύγιο των Αθηνών πλέον. Η ερμηνεία γίνεται πολύ πιο ονειρική και απαλή, ακολουθώντας πιο μαλακή προσέγγιση, κάτι που θα συνεχιστεί και στα υπόλοιπα από τα οχτώ κομμάτια του άλμπουμ. Οι Callas γνωρίζοντας το παράδοξο του να γραφτεί ένας ελληνικός δίσκος από τους ίδιους, κράτησαν την tracklist πολύ μικρή για να είναι πιο εύπεπτη πιθανότατα. Νομίζω πως τα οχτώ κομμάτια του άλμπουμ είναι ο ιδανικός αριθμός, για να κάνεις κάτι διαφορετικό μεν, αλλά να θεωρηθεί άλμπουμ δε.


Φυσικά δε λείπουν και οι garage στιγμές του άλμπουμ, το είδος για το οποίο έχουμε αγαπήσει τους Callas. Άλλωστε μουσικά είναι ένα άλμπουμ που ακροβατεί σε όλα τα είδη που θέλει με χαρακτηριστική ευκολία, δείγμα του πόσο έχουν μεγαλώσει μουσικά. Τα 'Την Είδα Να Πέφτει' και 'Άνδρας Γυναίκα' είναι τα κομμάτια που θα σε γυρίσουν στα προηγούμενα άλμπουμ των Callas, και σε εποχές Sonic Youth. Τo 'Άνδρας Γυναίκα' είναι για εμένα η πιο δυνατή στιχουργική στιγμή του άλμπουμ. Σε εποχές όπου η διαφορετικότητα στην Ελλάδα καταδιώκεται και δολοφονείται, οι Callas επέλεξαν να γράψουν ένα κομμάτι για έναν άνδρα που είναι λίγο γυναίκα. Και αυτός ο άνδρας θα είναι ο'τι θέλει. Ένα κομμάτι - ωδή στη διαφορετικότητα, ένα κομμάτι που έχουμε ανάγκη, σε ένα θέμα που οι Callas φωνάζουν δυνατά "θα είμαι ο'τι θέλω και όπως θέλω". Δε φοβούνται να πάρουν θέση, επιλέγουν να το βγάλουν λίγο πριν την έναρξη της δίκης για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, και είναι ένα κομμάτι που θέλει και πρέπει να ανοίξει κουβέντα για το πόσο οπισθοδρομική παραμένει η ελληνικη κοινωνία και πως τελικά ο καθένας πρέπει να ζήσει χωρίς φόβο, όπως νιώθει και όπως θέλει.


Το άλμπουμ έρχεται να κλείσει απαλά με το ομώνυμο κομμάτι. Μία ακουστική κιθάρα ακολουθεί πιστά τους στίχους και τη φωνή του Άρη, σε ένα κομμάτι που μου θύμησε κάτι από Παύλο Σιδηρόπουλο στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεται, περισσότερο σαν έναν φόρο τιμής σε έναν μουσικό ήρωα της πόλης και όχι ως μία προσπάθεια να μιμηθεί τη φωνή ή το στυλ του. Το άλμπουμ είναι ένα μωσαϊκό οχτώ κομματιών. Ένα μωσαϊκό που έχει τις μουσικές επιρροές από μπάντες της Δύσης, όπως οι Sonic Youth, οι Bad Seeds, αλλά παράλληλα έχει πλήρη επίγνωση της ράτσας μας, των διαφορών μας, και την πιο ανατολίτικη πολιτισμική μας ταυτότητα - μακριά από καθαρότητες και στυλιζαρισμένες γιορτές. Ένας δίσκος στον οποίο εναλλάσσονται grunge, garage, ελαφρολαϊκό και αμανέδες με απόλυτη επιτυχία. Ένας δίσκος που αποτυπώνει - σε ένα βαθμό - τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώσαμε, τα ακούσματα μας, την ίδια μας την ταυτότητα.


Βαθμολογία: 8/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom