#review: The Black Angels - Death Song


Κάποτε, το μακρινό 1967, οι τεράστιοι Velvet Underground κυκλοφορούν το κομμάτι 'Black Angel’s Death Song' που συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ Velvet Underground & Nico, με το κλασικό πλέον logo, της μπανάνας του Andy Warhol. Χρόνια μετά, οι Alex Maas και Stephanie Bailey δημιουργούν τους Black Angels, ένα ψυχεδελικό σχήμα με στόχο να αναστήσουν και να αναδείξουν τη μουσική που τους έκανε αυτό που είναι. Έπειτα από πολλές ζυμώσεις και πειραματισμούς, έρχονται να μας παρουσιάσουν την πέμπτη ολοκληρωμένη τους δουλειά, το Death Song.


Γράφει ο Γιώργος Φακαλής


Από τα ζοφερά, θολά βουητά του δισκογραφικού τους ντεμπούτου, οι Black Angels έχουν εξερευνήσει πολλά μονοπάτια στον ψυχεδελικό κόσμο την τελευταία δεκαετία. Ωστόσο, το Death Song καταφέρνει κάτι πολύ σπουδαίο, ειδικά όταν προέρχεται από μια μπάντα, η οποία μπορεί να “ψάχνεται”, αλλά, σίγουρα, γνωρίζει τι θέλει. Το Death Song, λοιπόν, μοιάζει παράταιρο σε σύγκριση με τις προηγούμενες δουλειές των Τεξανών psych-rockers, αλλά, ταυτόχρονα, είναι το πιο αυθεντικό, το πιο αγνό Black Angels άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει. Σα να έχουν ανακαλύψει όλα τα αχαρτογράφητα - έως τώρα - νερά του ήχου που θέλουν να βγάλουν και η ανακάλυψη αυτή να τους επιτρέπει να επιστρέψουν με στόμφο στον πυρήνα της ταυτότητας τους.


Αν κάτι είναι που ξεχωρίζει με το πρώτο άκουσμα, αυτό δεν είναι άλλο από το αντισυστημικό μήνυμα που έχει ως κύριο αποδέκτη τις ιδέες και τις πολιτικές του θείου Σαμ. Ήδη από το πρώτο κομμάτι του Death Song, ορίζεται το ύφος που θα ακολουθήσει. Με το εναρκτήριο 'Currency', δίνεται ένας τόνος σκοτεινός, μυστηριώδης απέναντι στο νομισματικό σύστημα της Αμερικής, συμπέρασμα που έκδηλα βγαίνει από το εμφατικό ρεφρέν “One day it’ll all be over/ one day it’’ll be gone”. Ενώ, εν συνεχεία, με το, κατά τη γνώμη μου, κορυφαίο κομμάτι του άλμπουμ, 'Comanche Moon', ακούμε τις φωνές των γηγενών να παλεύουν για τις ζωές τους, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τον εχθρό που βρίσκεται εντός, την τυφλή υπακοή σε μια χώρα που ζητά συνεχώς περισσότερα, προσφέροντας ως αντάλλαγμα μια εθνικιστική ψευτοϊδεολογία.


Κάπου μέσα στο Death Song, υπάρχει ένα μικρό διαμαντάκι που πρέπει να αναζητήσετε. Πρόκειται για το 'I Dreamt', ένα ψυχωτικό κομμάτι που ακούμε τον εγκέφαλο μας να μας προτρέπει να αφεθούμε σε όλες μας τις εμμονές. “I can help you dream, I can help you dream, I can set you free” μας φωνάζει και εμείς σιγά σιγά χάνουμε τη μάχη, ώσπου, τελικά, οι εμμονές μας μας λυγίζουν, ψιθυρίζοντας μας “Step inside your dream yeah, be inside of me yeah, live inside your dream, come inside with me”.


Ωστόσο, πέρα από τη δεύτερη ανάγνωση και ερμηνεία των κρυστάλλινων στίχων του Alex Maas, πρόκειται για ένα αρκετά easy-listening άλμπουμ, ακόμα και για τους αμύητους στον ήχο των Black Angels. Σε αυτό συμβάλλουν τόσο τα, γεμάτα παραμόρφωση, bluesy riffάκια, όσο και τα εκκωφαντικά τύμπανα. Γι’αυτό, ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στην ενορχήστρωση των κομματιών από τον παραγωγό Phil Ek, που στο παρελθόν έχει συνεργαστεί με τους Fleet Foxes και τον Father John Misty, και αναμφίβολα έχει μεγάλο μερίδιο στη σύλληψη και εκτέλεση του οράματος του συγκροτήματος.


Κλείνοντας, το Death Song, στο σύνολο του, είναι ένα άλμπουμ που αφορά τον φόβο, αλλά και το πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε για να προστατεύσουμε αυτό που είμαστε και αυτά που αγαπάμε. Αναμφισβήτητα, η κορυφαία και πιο ώριμη στιγμή των Black Angels στη δεκαετή καριέρα τους και ένας καλός λόγος για να τους παρακολουθήσουμε από κοντά τον Σεπτέμβριο, όταν και θα εμφανιστούν στη χώρα μας.


Βαθμολογία: 8/10