#review: Temples - Volcano


Πίσω, στο 2014, τα νεοψυχεδελικά γκρουπ είχαν κερδίσει ένα σημαντικό μέρος της προσοχής των κριτικών. Από αυτή την προσοχή ευνοήθηκαν κι οι Temples, με το ντεμπούτο τους να κερδίζει σημαντικές θέσεις σε end of the year λίστες και με το 'Shelter Song' να αποκτά τρομερή δημοτικότητα. Το 2017, όμως, άλλαξαν ριζικά τον ήχο τους. Ή όχι;


Γράφει η Ιωάννα Μαλούνη


Το Volcano δεν είναι το πιο πρωτότυπο άλμπουμ του κόσμου. Κι αυτό γιατί ο indie και synthpop ήχος έχει φορεθεί πολύ αυτά τα χρόνια – με χαρακτηριστικά παραδείγματα πρωτοεμφανιζόμενα group σαν τους Aquilo, τους Miike Snow, αλλά τον τελευταίο δίσκο των Bastille. Οι επιρροές από τα ‘80s δεν είναι κάτι καινούριο – τη χρησιμοποίησαν κατά πολύ pop ονόματα όπως η Carly Rae Jepsen μέχρι τον The Weeknd. Η έλλειψη πρωτοτυπίας είναι, όμως, απαγορευτική για την απόλαυση του συγκεκριμένου δίσκου;


Ευτυχώς όχι. Από το εισαγωγικό κομμάτι, 'Certainty' ως το πρώτο single, το 'Mystery Of Pop', το σύνολο είναι κατά κύριο λόγο απολαυστικό. Η άφοβα επηρεασμένη από Pet Shop Boys synth του 'Mystery Of Pop' το καθιστά μια ένοχη απόλαυση, καθώς παίζει με το περσινό κομμάτι των Pet Shop Boys, το 'Pop Kids'. Κομμάτια με πιο κλισέ indie pop χαρακτήρα, όπως το 'Open Air', σε κάνουν να ξεχνάς ν’ αμφισβητήσεις την πρωτοτυπία τους, επειδή στη βάση τους πρόκειται για καλοδουλεμένες παραγωγές, με κλισέ που δεν αναδεικνύονται προβληματικά. Και σίγουρα αφήνουν μια πιο ψυχεδελική αίσθηση χάρη στα φωνητικά τους. Το 'Oh The Savior' είναι ένα καλό παράδειγμα σ’ αυτό – επειδή είναι το «safe» indie κομμάτι, που θα μπορούσες ν’ ακούσεις από πχ τους Peter And John Bjorn, αλλά εκείνη τη στιγμή δε σε νοιάζει, επειδή έχει απολαυστικά φωνητικά.


Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι Temples δεν κουράστηκαν πολύ να βρουν νέες ιδέες για το δίσκο και πιο πολύ επικεντρώθηκαν σε δοκιμασμένες συνταγές. Το Volcano, δηλαδή, μοιάζει με πολλούς indie δίσκους εκεί έξω κι αυτό από μόνο του θέτει ένα πρόβλημα, επειδή δύσκολα ακούς τους κλισέ δίσκους μετά από ένα χρόνο. Όμως, ακόμα και μια τέτοια προσωρινότητα έχει τη χάρη της – γιατί σε όλους αξίζει να απολαύσουν έναν generic δίσκο, ανάμεσα σε τόσους πρωτότυπους.


Βαθμολογία: 6,5/10