• Νίκος Παπανικολάου

#review: Strawberry Pills - Murder To A Beat


Έπειτα από έξι χρόνια απουσίας, οι Strawberry Pills διάλεξαν – τυχαία ή όχι – το 2020 ως τη χρονιά που κυκλοφόρησαν νέο υλικό. Οξύμωρο ή όχι, είναι μία από τις μπάντες που θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο με επιτυχία λόγω του ιδιαίτερου στυλ τους. Αναμφίβολα ένα από τα πιο ιδιαίτερα δίδυμα – η Βαλίσια Οντέλ και ο Αντώνης Κωνσταντάρας – μπαίνουν βαθιά στο μουσικό σκοτάδι, και αποτίνουν φόρο τιμής στα 80s, τα synths, φέρνοντας τα στο σήμερα. Με το ρίσκο που εμπεριέχει αυτό.


Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου


Το Murder To A Beat – όπως είναι και ο τίτλος του άλμπουμ – δεν είναι για όλους. Και δε θεωρώ πως αυτός ήταν και ο σκοπός του. Να κάνουν κάτι εύπεπτο, κάτι για τη μάζα. Άλλωστε η πορεία τους έχει αποδείξει το αντίθετο. Γράφουν μουσική γιατί είναι ο δικός τους τρόπος έκφρασης, και όχι ο τρόπος τους να ικανοποιούν τον οποιοδήποτε. Καλλιτεχνικά απολύτως σεβαστό, εμπορικά ίσως παράτολμο. Ωστόσο, η τέχνη υπερέχει της εμπορικότητας κάποιες φορές και οι αναφορές – ιδίως σε καιρούς που η πυξίδα έχει χαλάσει – είναι αναγκαίες.


Χρησιμοποιώντας μινιμαλιστικούς ηλεκτρονικούς ήχους, το άλμπουμ ξεκινάει με το ‘Voyeur’. H κιθάρα δένει απόλυτα με τους υπόλοιπους ήχους, δείγμα του πόσο καλά δουλεμένο είναι αυτό το άλμπουμ και πόσο προσεκτικά δομημένο. Είναι εύκολο να θες να δείξεις τις αναφορές σου και τελικά να πέφτεις στην παγίδα της αντιγραφής – και μάλιστα της κακής αντιγραφής. Οι Strawberry Pills δεν το έχουν κάνει. Χρησιμοποιούν τους ήχους για να φέρουν κάτι που αγαπάνε σε μία πιο σύγχρονη μορφή αλλά και μία μορφή που ταυτόχρονα θα έχει τη δική τους ταυτότητα.


Το συναισθηματικό rollercoaster που ακολουθούν μεταξύ αγάπης, θανάτου, απελπισίας, τρόμου και ρομαντισμού είναι σε κάθε άκρη του άλμπουμ. Όπως και στα δύο κομμάτια που ακολουθούν το ‘Voyeur’, τα ‘Private Nightmare’ και ‘Verbal Suicide’. Οι ήχοι συνεχίζουν να είναι απλοί και μινιμαλιστικοί, θέλοντας να αποφύγουν τη βαβούρα και τα περιττά εφέ, ιδίως σε ένα είδος μουσικής που το «όσο πρέπει» μπορεί πολύ εύκολα να γίνει πονοκέφαλος. Ωστόσο αυτό δε συμβαίνει σε κανένα σημείο του άλμπουμ, όπως φυσικά και στο ‘Enter The Void’, στο οποίο ξανά η κιθάρα δένει αρμονικά με το sci-fi ύφος του κομματιού, τη φωνή της Βαλίσια, και την ατμόσφαιρα του άλμπουμ.


Στο ‘Dreams’ οι ρυθμοί αλλάζουν, γίνονται πιο ξέφρενοι, πιο απότομοι, πιο χαοτικοί. Μην ξεχνάμε πως κατά τη διάρκεια του κομματιού ακολουθούμε την πορεία αυτού του rollercoaster, το οποίο μας πετάει από τα χαμηλά στα ψηλά και αντίστροφα. Κάτι που συμβαίνει με το ‘Porcelain Face’, την ιστορία μίας μοιραίας γυναίκας, οι ρυθμοί του οποίου έρχονται να φέρουν σε μία ισορροπία την ένταση του ‘Dreams’. Στο ‘Icarus’ αλλά και το ‘Set To Rise Again’, το άλμπουμ φτάνει σε μία ποπ ολοκλήρωση – την ποπ που υπηρέτησαν μπάντες όπως οι Depeche Mode και ίσως οι Kraftwerk.


To Murder To A Beat δεν είναι ένα άλμπουμ που θα ακουστεί εύκολα. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο, και ποτέ δεν ήταν άλλωστε. Καλλιτεχνικά όμως είναι ένα άλμπουμ καλά δουλεμένο, ένα άλμπουμ που έχει κομμάτια που θα μείνουν στους fans του είδους, από δύο μουσικούς που ξέρουν πολύ καλά το είδος που υπηρετούν. Για αυτούς που λατρεύουν τις πιο goth μελωδίες, τα έντονα synths και αυτόν τον κρύο μινιμαλισμό, το Murder To A Beat είναι ένα άλμπουμ που θα λατρέψουν.


Βαθμολογία: 7/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom