#review: Slowdive - Slowdive


Από το outro του Pygmalion (1997), το ταξιδιάρικο 'All Of Us', πέρασαν 22 χρόνια μέχρι να έχουμε ξανά μια νέα κυκλοφορία από τα τρομερά παιδιά της dream pop, από το Reading της Αγγλίας. Το εισαγωγικό 'Slomo', στην νέα κυκλοφορία τους φέτος, δεν συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταμάτησαν, πίσω στο μακρινό 1995, αλλά η επική μπασογραμμή του μας συστήνει εκ νέου μια υπέροχη μπάντα.


Γράφει ο Γιώργος Δημητριάδης


Οκτώ τραγούδια και 45 υπέροχα λεπτά μετά, έχει βρει κανείς μια ιδανική ατμόσφαιρα για να χαθεί, μια απόλυτη shoegaze εμπειρία από τους μετρ του είδους. Δυνατό τέμπο με θολά φωνητικά, slower τέμπο με κρυστάλλινα φωνητικά, ένα σύνολο από τρεις απίθανες κιθάρες που βγάζουν έναν ενιαίο, παράξενα παραμορφωμένο υπέροχο ήχο, ένα ευκρινέστατο μπάσο ανάμεσα στις στροφές, σούπερ παίξιμο, με αποκορύφωμα, για μένα, το 'No Longer Making Time', χτισμένο με την quiet – loud δυναμική του. Όλα τα παραπάνω βρίσκονται εδώ.


Μια μπάντα με χαρακτηριστικό πια ήχο και στίγμα. Σπουδαίο επίτευγμα για τους τύπους που στην αρχή της καριέρας τους ήταν "εκείνο το συγκρότημα που μοιάζει λίγο με My Bloody Valentine”. Η μπάντα που διαλύθηκε πριν 22 χρόνια, ο καθένας πήρε διαφορετική πορεία, μετά τα project των Mojave 3 και των Minor Victories, μέσα από οχτώ τραγούδια, είναι πάλι εδώ, γνωρίζοντας ακόμα πολύ καλά τον τρόπο να φτιάχνει ενδιαφέρουσα μουσική. Εύκολα θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι η μεγάλη αποχή θα είχε επηρεάσει. Μιλάμε όμως για την μπάντα που δεν υπέκυψε στον μουσικό τύπο της εποχής, που έκανε πάντα τα βήματά της στον χρόνο που εκείνη επέλεγε. Όταν οι συντάκτες του Melody Maker ανέφεραν ότι θα προτιμούσαν να πνιγούν σε μπανιέρες, παρά να ακούσουν τη μουσική τους, εκείνοι συνέχισαν και ηχογράφησαν το Souvlaki (1993).


Όταν ο πολύς Alan McGee της Creation, τους ζήτησε ο επόμενος δίσκος τους να είναι πιο pop, ώστε να ανέβει στο κύμα της Britpop, εισέπραξε ένα μεγαλοπρεπέστατο “No, not at all”. Έκαναν το Pygmalion (1995) και μετά απολύθηκαν από την Creation. Ασφαλώς και ο Alan McGee ήταν συντονισμένος με την εποχή του και η εποχή εκείνη δεν είχε αυτιά για τα ακούσματα του Pygmalion. Έχω την εντύπωση πως τώρα είναι η ώρα των Slowdive. Ή οι Slowdive ζουν στο τώρα τους, δεν είμαι σίγουρος ποιο από τα δύο ισχύει.


Με το τέταρτο ομότιτλο άλμπουμ τους οι Slowdive γυρνάνε πίσω στις μουσικές φόρμες του Souvlaki, προσπαθώντας να πιάσουν τις ρίζες της dream pop και να τις φέρουν σε νέους τόπους και χρόνους, δείχνοντας την μεγάλη επιρροή και δυναμική του shoegaze. Και το κάνουν πιο γρήγορα και όμορφα από ποτέ.


The scene that celebrates itself again.


Βαθμολογία: 8/10