#review: Sampha - Process


Το 2017 θα είναι μια χρονιά – σταθμός για τη μαύρη μουσική, αλλά και για τη γενικότερη μαύρη κουλτούρα. Αυτό οφείλεται στη βαρύτητα του γεγονότος της προεδρίας Donald Trump, αλλά και στο Black Lives Matter. Η μαύρη μουσική ενέχει, έτσι, τις περισσότερες φορές μια πολιτική πράξη μέσα της.


Γράφει η Ιωάννα Μαλούνη


Σ’ αυτό το κατεστημένο εμφανίζεται η μουσική του Sampha. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Sampha δεν είναι πρωτάρης στα μουσικά πράγματα. Έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τη Jessie Ware, τη Solange, τον Drake, τον Kanye West στο παρελθόν κι έχει κυκλοφορήσει δύο mixtapes, το 2010 και το 2013. Όμως, στα μέσα του 2016, το κομμάτι του, 'Timmy’s Prayer', προκάλεσε εντύπωση στη μουσική μπλογκόσφαιρα. Το hype του άρχισε να μεγαλώνει ακριβώς σε μια περίοδο που αυτό χρειαζόταν, στην περίοδο, όπου η «νοσταλγία της λευκότητας» βρισκόταν στα τελευταία στάδια της εδραίωσης της.


Θα ήταν, φυσικά, επιφανειακό να εκθειάσουμε το Sampha επειδή είναι Αφροαμερικάνος και να κρίνουμε τη μουσική του μόνο με βάση αυτό. Αν υπάρχει ένα στοιχείο – κλειδί για το συγκεκριμένο δίσκο, αυτό είναι το έντονο συναίσθημα. Ακολουθώντας άλλοτε μονοπάτια πιο gospel, άλλοτε τους δρόμους, που χάραξε το είδος της ηλεκτρονικής R&B, που από το 2014 κι έπειτα υπηρετείται από καλλιτέχνες, όπως η FKA Twigs, δε χάνει ποτέ την εξομολογητική του διάθεση. Μπορεί κανείς να το διαπιστώσει ακούγοντας το '(No One Knows Me) Like The Piano', όπου περιγράφει τη σχέση του με τη μουσική, συνδέοντας τη με το θάνατο των γονιών του. Ή προσέχοντας τους στίχους του 'Blood On Me', ενός κομματιού, που μιλάει για όλες τις φορές, που ο τραγουδιστής νιώθει ότι απειλείται και θα μπορούσε να σχετιστεί με το ρατσισμό, που βιώνει.


Η στάση του Sampha γι’ αυτά είναι, όμως,κατά κύριο λόγο θετική. «Don’t let your heart hide your story» τραγουδάει στο 'Incomplete Kisses', υποστηρίζοντας, έτσι, ότι είναι οκ να είσαι οκ, να έχεις όλα τα ψεγάδια και τις άσχημες ημέρες σου, όποιος κι αν είσαι. Αυτή η στάση είναι, αναμφίβολα, απαραίτητη για τα όλα όσα ζούμε και το δυστοπικό τους χαρακτήρα, για την καλλιέργεια της κουλτούρας της θλίψης και τον αντίκτυπό της.


Ως εκ τούτου, το Process είναι ένας σημαντικός δίσκος, από την άποψη της απόδοσης συναισθημάτων, σε μια εποχή, όπου ο κόσμος αποζητά την ταύτιση πιο πολύ από ποτέ. Είναι σίγουρο ότι, ακολουθώντας την τάση του 2016, οι καθαρά προσωπικοί, εξομολογητικοί δίσκοι, θα επικρατήσουν και μέσα στο 2017 κι οι δίσκοι τέτοιου είδους από μαύρους καλλιτέχνες ή, γενικότερα, καλλιτέχνες μειονοτήτων, θα έχουν μια άλλη βαρύτητα.


Βαθμολογία: 8/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom