#review: Ride - Weather Diaries


Στο πλαίσιο του ρεύματος της επανένωσης συγκροτημάτων του παρελθόντος, που ήρθε σαν μόδα τα τελευταία χρόνια, έφτασε και η σειρά των Ride να έρθουν στο προσκήνιο. Οι Βρετανοί πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησαν τον πέμπτο δίσκο τους με τίτλο Weather Diaries, μετά από απουσία 20 χρόνων. Οι Ride με δισκογραφία που τους συγκαταλέγει στα συγκροτήματα ορόσημα των 90s, σε καμία περίπτωση δεν χρειάζεται να αποδείξουν το 2017 ότι είναι μια μεγάλη μπάντα. Το μεγάλο στοίχημα είναι αλλού. Οπότε όσον αφορά το Weather Diaries η ερώτηση «Έβγαλαν οι Ride έναν καλό δίσκο;» μετασχηματίζεται στην εξής: «Καταφέρνει ο δίσκος των Ride να ακούγεται σύγχρονος;»


Γράφει ο Λάμπρος Χαντζής


Σίγουρα η απόχη 20 χρόνων από τα μουσικά πράγματα είναι μεγάλο διάστημα και φαίνεται να το γνώριζαν καλύτερα απ’ όλους οι ίδιοι οι Ride καθώς ναι μεν τις μίξεις του δίσκου αναλαμβάνει ο επί χρόνια συνεργάτης τους και θρύλος πλέον Alan Moulder αλλά στην καρέκλα του παραγωγού κάθεται ο electro house DJ Erol Alkan με την ελπίδα ότι θα δώσει μια φρέσκια πνοή στα κομμάτια.


Με την πρώτη ακρόαση του δίσκου προσέχει κανείς δύο πράγματα που ξεχωρίζουν. Οι ίδιοι παλιοί καλοί Ride, με τις φανταστικές διφωνίες τους και τα αριστοτεχνικά κιθαριστικά εφέ ξεπροβάλλουν από τις πρώτες σχεδόν νότες. Ωστόσο η προσπάθειά τους να προσθέσουν νέους ήχους δεν φαίνεται τόσο καλυμμένη και αυθόρμητη όσο θα περίμενε κανείς. Ειδικά στα κομμάτια 'Lannoy Point' και 'All I Want'.


Ο δίσκος ξεκινάει κάπως μουδιασμένα. Στα πρώτα τρία κομμάτια προσπαθείς να καταλάβεις τι ακριβώς προσπαθούν να πουν οι Ride. «Είμαστε η μπάντα που αγάπησες με κάποια καινούρια στοιχεία»; «Προσπαθούμε να συστηθούμε εκ νέου στο κοινό»; Όπως και να έχει η συνέχεια δεν είναι ανάλογη. Με το που μπαίνει το 'Home Is A Feeling' νομίζεις πως ο χρόνος πάει πίσω κάπου στο 1990 και για τρία κομμάτια παίρνεις μια γερή δόση βρετανικού shoegaze. Ώσπου έρχεται το πιο ενδιαφέρον μέρος του δίσκου και αυτό που νομίζω θα ήθελε να ακούσει κάθε φαν των Ride το 2017. Μετά από επτά κομμάτια ακούς τη μπάντα να εμβαθύνει στον ήχο της, να ανακατεύει μαζί και στοιχεία της παλιάς δισκογραφίας και να βγαίνουν δειλά στίγματα που θα χαρακτήριζε κανείς ως κάποια θετική εξέλιξη. Τέλος, ξεχωρίζει το 'White Sands' (τελευταίο κομμάτι) όχι τόσο για τη μουσική του, όσο για τους στίχους. Αν και οι Ride κινούνται σε ρηχά στιχουργικά νερά καθ’ όλη τη διάρκεια του Weather Diaries, στο τελευταίο ο Mark Gardener εκφράζει όλες του τις σκέψεις για την επανένωση των Ride (The breath between twenty years, That same breath tonight) με πολύ συναισθηματικό τρόπο και κλείνει το άλμπουμ με μια νότα νοσταλγίας (Always forever change, I wish some things could stay the same, I've been thinking of back in time, I never knew what was mine).


Στο δια ταύτα, και για να απαντήσουμε στο αρχικό ερώτημα, το Weather Diaries είναι ένας καλός δίσκος, που φανερώνει όμως πολλή επιτηδευμένη δουλειά από πίσω, πράγμα που σημαίνει ότι οι Ride μάλλον δυσκολεύτηκαν να βρουν το στοιχείο εκείνο που θα κάνει τον ακροατή να τους δει μέσα από μια νέα οπτική. Όπως και να ‘χει, η παρτίδα σώζεται από τις φανταστικές, για άλλη μια φορά, κιθάρες και κομμάτια όπως τα 'Home Is A Feeling', 'Lateral Alice' και 'Cali' που έχω την αίσθηση ότι ξεχωρίζουν από το σύνολο. Σίγουρα ο δίσκος αξίζει την ακρόαση του καθενός όμως νομίζω ότι δεν θα απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα ξεκάθαρα. Μένει να δούμε αν οι Ride έχουν τις απαντήσεις στο άμεσο μέλλον.


Βαθμολογία: 6/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom