#review: Queens Of The Stone Age - Villains


Έφτασε η μέρα που το πολυαναμενόμενο Villains κυκλοφόρησε. Ακόμη πιο σημαντικά, όμως, πέρασε αυτή η μέρα, και έφτασε η ακριβώς επόμενη, όπου οι Βασίλισσες της Λίθινης Εποχής ανήρτησαν στον λογαριασμό τους στο YouTube όλα τα κομμάτια του δίσκου και εμείς χαζεύουμε αλαζονικά τον κατακλυσμό των timelines μας στα social media από αυτά. Όχι από τα δύο lead singles, αλλά από όλα τα τραγούδια. Δηλαδή, όπως ακριβώς πρέπει να γίνεται για κάθε ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με αρχή, μέση και τέλος, με προσπάθεια για δημιουργία σε κάθε σταθμό του δίσκου, με τις μουσικές επιρροές και τα genres να χορεύουν σε διαφορετικό tempo κάθε φορά και να αναδεικνύονται το ένα μετά το άλλο, και με τα fillers να κάνουν αισθητή την απουσία τους από το τελικό αποτέλεσμα.


Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκας


Disclaimer: αν περιμένεις να διαβάσεις μία ισορροπημένη κριτική που ακροβατεί ανάμεσα στο «εντάξει, πολύ καλή δουλειά» και το «αλλά καμία σχέση με τα προηγούμενα, και τι δουλειά είχε αυτός ο Ronson;», θα σε απογοητεύσω. Για λόγους πληρότητας και ως οφείλω, παραθέτω και την άλλη επικρατούσα άποψη, ότι δηλαδή ο Mark Ronson δεν ταιριάζει με τον χαρακτήρα της μπάντας ή ότι οι Queens Of The Stone Age παρέδωσαν κάτι τελείως διαφορετικό απ’ όσα μας έχουν συνηθίσει. Σ’ αυτό το τελευταίο δε θα διαφωνήσει κανένας, άλλωστε, όμως αυτό που φαίνεται να ξεχνούν οι επικριτές του Villains είναι ακριβώς αυτό: κανένας δίσκος των Queens Of The Stone Age δεν είχε σχέση με τους προηγούμενους. Μάλιστα, είναι κάτι που περήφανα οι ίδιοι φρόντισαν να διατυμπανίσουν, πριν καν κυκλοφορήσει επίσημα το Villains, δημοσιεύοντας ένα χιουμοριστικό βίντεο, στο οποίο κάθε προηγούμενο άλμπουμ τους δίνει συνέντευξη και απαντάει στην ερώτηση «πώς σου φάνηκε ο νέος δίσκος;». Σε αυτό το σουρεαλιστικό focus group, μετά τα Queens Of The Stone Age και Rated R που εμφανίζονται πολύ μαστουρωμένα για να απαντήσουν το οτιδήποτε και το Songs For The Deaf που σνομπάρει γιατί «λείπει ο Nick», κλείνοντας ειρωνικά το μάτι στους fans των Kyuss που ακόμη γκρινιάζουν για το γεγονός ότι ο Nick Oliveri αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το γκρουπ, το Lullabies To Paralyze χαρίζει τα πιο πικάντικα σχόλια, μεταξύ των οποίων ξεκαθαρίζει ότι “the whole point’s that all the albums are different, they’re not the same; it moves, that’s the point”.


«Ωραία, μας έπεισες, δεν έχει σχέση με τα προηγούμενα. Κι αυτό είναι καλό;» Ναι, είναι καλό. Ή, στην χειρότερη περίπτωση, δεν έχει καμία σημασία. Οι σπουδαιότεροι δίσκοι των Queens Of The Stone Age έως τώρα υπήρξαν, κατά την ταπεινή μου άποψη, οι Songs For The Deaf και …Like Clockwork· υπήρχε άραγε καμία σχέση ανάμεσα στους ήχους των δύο;


Αν πρέπει οπωσδήποτε να μοιάζει με κάτι, το Villains φαίνεται να αποτελεί μία ευφάνταστη, δημιουργική ενσωμάτωση στον ήχο τους κάθε πρόσφατης συμμετοχής του Josh Homme σε άλλα σχήματα ή projects (βλ. Post Pop Depression, Them Crooked Vultures, και Zippers Down), χωρίς όμως να λείπουν τα references σε προηγούμενους δίσκους της μπάντας καθαυτής, και κυρίως στους ήχους των τριών πιο πρόσφατων albums. Αλλά το πιο σπουδαίο επίτευγμα του Villains είναι ότι υπογραμμίζει το χαρακτηριστικό γνώρισμα των Καλιφορνέζων, την ικανότητά τους δηλαδή να αναδεικνύουν μουσικά στοιχεία από άλλες δεκαετίες με τρόπο καινοτόμο και σύγχρονο—εν προκειμένω, με το glam rock, τα synths και το φάντασμα του Bowie να δίνουν μάχη στήθος με στήθος με τα groovy στοιχεία με τα οποία ο Mark Ronson στόλισε το γιορτινό τραπέζι.


Έτσι, ένα αντιπροσωπευτικό 'Feet Don’t Fail Me' ανοίγει τον δίσκο ακριβώς όπως θα ήθελε και ο τελευταίος φαν των Queens, πριν ακουστεί το lead single, Eagles-of-Death-Metal-sexy και dance-your-ass-off-groovy 'The Way You Used to Do'. Χαοτική μεταβολή στο ύφος και επόμενη στάση αναμφίβολα το σπουδαιότερο track του Villains και ένα από τα σπουδαιότερα που μας έχει χαρίσει η παρέα του Homme, το 'Domesticated Animals' τα έχει όλα: την ανατριχιαστική μπασογραμμή, τις εθιστικές κιθαριστικές ριπές, τα αρρωστημένα νόστιμα riffάκια, το εύρος της φωνής του Homme on display, και την καταλυτική συμμετοχή της χορωδίας που διευκολύνει τον ακροατή να καταλάβει τι στο διάολο εννοεί ο ποιητής. Κυρίως, όμως, έχει εκείνα τα εκνευριστικά έως και απογοητευτικά εύστοχα lyrics, επί των οποίων κάποιος μπορεί να επιδοθεί σε ατελείωτο social discourse αλλά και τα οποία αφήνουν περιθώρια ερμηνειών κατά το δοκούν· σίγουρα, πάντως, δείχνουν ότι ο Josh έχει αρκετά να πει σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, μάλλον εστιάζοντας στη νομενκλατούρα της όποιας επανάστασης και στον αέναο κύκλο στον οποίο η έμφυτη δίψα για τον πλούτο καταδικάζει διαχρονικά την κοινωνικοπολιτική εξέλιξη.


Είναι ο ίδιος άνθρωπος που στη συνέχεια ρίχνει τους τόνους, σε καθησυχάζει, και σου προσφέρει ένα ασφαλές καταφύγιο στο φρούριό του, στην περίπτωση που το δικό σου καβούκι σε προδώσει, στην εξαιρετική μπαλάντα 'Fortress'. Αμέσως μετά, ο ρυθμός ξανανεβαίνει απότομα, και οι επιρροές της συνεργασίας του Josh Homme με τους Arctic Monkeys βγαίνουν προς τα έξω, με ήχους από τα πρώτα βήματα του Turner και των Queens Of The Stone Age να συνυφαίνονται αρμονικά με το glam και να συνθέτουν το στοιχειωμένο βαγόνι (και νέο ήχο κλήσης του κινητού μου) του 'Head Like A Haunted House'. Αν ψάχνεις το μαύρο πρόβατο του δίσκου, μάλλον θα το αναζητήσεις ψυχαναγκαστικά στο θεαματικά Bowieικό 'Un-Reborn Again'· λίγα ακούσματα αργότερα, θα (απο)γοητευτείς από το πόσο catchy είναι εν τέλει αυτό το κομμάτι, από τις κιθάρες έως τα πρώτα και δεύτερα φωνητικά, από τα βιολιά έως τα σαξόφωνα.


Μπαίνοντας στην τελική ευθεία, η σκιά του Iggy Pop κάνει ένα εμφαντικό guest για να κρατήσει συντροφιά στο φάντασμα του Bowie στο φαινομενικά αδιάφορο αλλά ανεξίτηλα σκοτεινό 'Hideaway', το οποίο θα σε βάλει να αναρωτιέσαι αν ήταν το pork soda του Post Pop Depression, αλλά θα σε κερδίσει διθυραμβικά υποδεικνύοντας ότι δε θα μπορούσε να κοπεί από την περσινή κυκλοφορία του Iggy ένα track που μάλλον είναι καλύτερο από όλον τον δίσκο. Το Led-Zeppelinικό 'The Evil Has Landed' με προβλημάτισε αρκετά, καθώς προσπαθούσα να θυμηθώ αν το είχα ακούσει μεταξύ 'Mind Eraser, No Chaser' και 'New Fang' ή 'Caligulove' και 'Gunman' ή κάπου αλλού τέλος πάντων μέσα στο πρώτο παιδί του supergroup των Josh Homme, John Paul Jones και Dave Grohl, αλλά τελικά θυμήθηκα ότι πουθενά οι Them Crooked Vultures δεν γίνονταν τόσο απολαυστικοί όσο οι Queens Of The Stone Age στο outro του δεύτερου αυτού single από το Villains.


Τέλος, όσα boo κι αν κάνει ο Bowie, όσες υπογραφές κι αν βάλει ο Mark Ronson, και όσα μάτια κι αν κλείσει ο Bulby από το artwork του Era Vulgaris, ο δίσκος οφείλει να κλείσει όπως το εμβληματικό πλέον …Like Clockwork: το—σχεδόν—ομώνυμο 'Villains Of Circumstance' όχι μόνο παραπέμπει μουσικά στον αξεπέραστο μουσικό Δράκουλα του 2013, αλλά μάχεται να υλοποιήσει τα μεγαλεπίβολα σχέδιά του να αποτελέσει τα '…Like Clockwork' και 'The Vampyre Of Time And Memory' του Villains ταυτόχρονα. Δεν έχω αποφασίσει αν κερδίζει τη μάλλον άνιση μάχη, σίγουρα όμως είναι μία πανέμορφη, ατμοσφαιρική προσπάθεια που το τοποθετεί αβίαστα στη δεύτερη θέση της προσωπικής μου κατάταξης του track list.


Κλείνοντας αυτό το μακρόσυρτο review, ελπίζω να κατέστησα σαφές ότι το Villains δεν φιλοδοξεί να είναι ένα ακόμη soundtrack της συνάντησης του καθενός με τα προσωπικά του ντρόγκια. Οι Queens Of The Stone Age έχουν εδώ και πάνω από δεκαετία εγκαταλείψει το βασίλειο που ο τίτλος τους προδίδει ότι κουμαντάρουν, και έκτοτε δε σταματούν να εξελίσσονται και να ανακαλύπτουν νέες διαστάσεις στη μουσική αφήγηση που ηδονίζονται να ανακυκλώνουν. Ακόμη κι αν ψάχνεις μία ξεχασμένη στο χρονοντούλαπο αφορμή για να ξυπνήσεις με μουδιασμένο κεφάλι, δώσε μία ευκαιρία στο Villains: μπορεί αντ’ αυτού να ξαπλώσεις με πιασμένα πόδια, να διασκεδάσεις παραγκωνισμένες μουσικές αναμνήσεις, να βουτήξεις σε κρυφά νοήματα και—κυρίως—να αναθεωρήσεις τη σχέση σου με το αραχνιασμένο repeat. Και, στην τελική, βάλε τους Lanegan, Grohl και Homme να παίξουν αύριο βράδυ, και με καθαρό μυαλό πλέον ανατρίχιασε με την ανακουφιστική σκέψη ότι δε χαράμισες περίπου μία ώρα στίβοντας μία σκιά του Songs For The Deaf στα αυτιά σου.


Βαθμολογία: 9/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom