• Νίκος Παπανικολάου

#review: Nomik - I Ain't Gonna Be A King


Είναι αναμφίβολα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της εγχώριας αγγλόφωνης σκηνής. Έχοντας ήδη στις αποσκευές του αρκετά άλμπουμ, τόσο με τους Universal Trilogy όσο και με τους Sleepin Pillow, o Nomik κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο του άλμπουμ με τίτλο I Ain’t Gonna Be A King, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες.


Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου


Με βασικό στοιχείο του άλμπουμ το γυναικείο φύλο, ο Nomik επιχειρεί να αφηγηθεί δέκα ιστορίες, όσα είναι και τα κομμάτια του άλμπουμ, με καθεμία από αυτές να έχει ως κεντρικό χαρακτήρα μία διαφορετική γυναίκα. Με σαφώς πιο ήρεμους τόνους και ήχους από αυτούς που μας έχει συνηθίσει με τους Sleepin Pillow, το νέο άλμπουμ του Nomik είναι προσωπικό, ξεχωριστό και σε αφήνει με το ερώτημα αν υπάρχουν δέκα διαφορετικοί χαρακτήρες ή ένας χαρακτήρας με δέκα διαφορετικά χαρακτηριστικά.


Δέκα διαφορετικοί χαρακτήρες, λοιπόν, που πλαισιώνονται αναλόγως από διαφορετικούς ήχους, πότε από αυτόν του πιάνου, πότε από αυτόν του ακορντεόν, πότε από αυτόν του μαντολίνου και πότε από αυτόν του βιολιού, προκειμένου να καταφέρουν να μεταδώσουν τη μελαγχολία και την ιδιαιτερότητα σε καθέναν από τους δέκα χαρακτήρες. Μπορεί το άλμπουμ να μην έχει κορυφώσεις ή έντονα ξεσπάσματα, ωστόσο είναι ένα άλμπουμ βαθιά συναισθηματικό, μελαγχολικό και, σε κάποιες στιγμές, συγκινητικό.


Με κομμάτια όπως τα 'Magdalene', 'Sister Of June', 'Chrysanthy' και 'Smurfita', ο Nomik προσπαθεί να κάνει τον ακροατή να ταυτιστεί με μία από τις δέκα γυναίκες του άλμπουμ. Άλλωστε, το γυναικείο στοιχείο, από τη στιγμή της γέννησης, όταν γυναίκα σε φέρνει στη ζωή, είναι έντονο και καθορίζει ως ένα σημείο τις ζωές μας. Αυτό είναι, θεωρώ, και ο βασικός στόχος του άλμπουμ, ενός άλμπουμ που παραμένει αρκετά εσωστρεφές αλλά και που προσπαθεί να βρει κοινά σημεία με τον ακροατή, να γελάσει ή να κλάψει μαζί του μα στο τέλος να του αφήσει μία γλυκιά μελαγχολία, από αυτές που τόσο ανάγκη έχουμε σήμερα.


Μουσικά, το άλμπουμ είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον. Με τη Lia Hide να βρίσκεται στο πιάνο και με σαφείς επιρροές τόσο από το Μάνο Χατζιδάκι όσο και από το Νότη Μαυρουδή, με μία από τις μελωδίες του να συμπεριλαμβάνονται στο άλμπουμ, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό αφού οι στίχοι έρχονται σε πλήρη αρμονία με τη μουσική και τη φωνή του Nomik, ο οποίος ξεδιπλώνει μοναδικά τους δέκα χαρακτήρες του άλμπουμ του, τις δέκα αυτές γυναίκες.


Εν τέλει, το I Ain’t Gonna Be A King αποτελεί ήδη μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εγχώρις κυκλοφορίες. Αφενός για την ταύτιση που βρίσκει ο ακροατής με τον μουσικό, αφετέρου γιατί ο Nomik επιχειρεί κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτά που μας είχε συνηθίσει τόσο καιρό και παρότι πατά σε, φαινομενικά, αχαρτογράφητα νερά, δίνει ένα πολύ σοβαρό και άρτιο αποτέλεσμα με αρχή, μέση και τέλος και που δεν κουράζει σε κανένα του σημείο. Αντιθέτως σε κάνει να θες να το ακούσεις ξανά και ξανά, να βρεις τον δικό σου ήρωα, να συγκινηθείς με τις δικές σου αναμνήσεις.


Βαθμολογία: 7/10