#review: Nick Cave & Warren Ellis - Carnage


Τρίτη 14 Ιουλίου 2015. Μία ημερομηνία που σημάδεψε τον Nick Cave με έναν τρόπο που θα σημάδευε κάθε γονιό. Ό,τι έχει ακολουθήσει στην προσωπική και μουσική/επαγγελματική ζωή του Nick Cave από εκεί και πέρα, έχει επηρεαστεί βαθύτατα από αυτή την ημερομηνία και το γεγονός του θανάτου του γιου του Nick Cave, Daniel, σε ηλικία 15 ετών. Οι δίσκοι Skeleton Tree (με τους Bad Seeds – 2016), Ghosteen (με τους Bad Seeds ξανά – 2019) και το φετινό (ξαφνικό) CARNAGE, έχουν επηρεαστεί από αυτό το γεγονός.


Όπως δήλωσε ο ίδιος, η όλη διαδικασία σύνθεσης του δίσκου ξεκίνησε όταν συναντήθηκε με τον Warren Ellis ξανά εν μέσω της πανδημίας, για να συνεχίσουν τη μουσική συζήτηση που έχει ξεκινήσει μεταξύ τους από το 1994. Όπως κάνουν άλλωστε τακτικά. Αλλά, μετά από 2-3 μέρες κατέληξαν σε κάποιες συνθέσεις. Και οι οποίες έγιναν ο δίσκος που ακούμε τώρα. "Ένας σκληρός αλλά πολύ όμορφος δίσκος που φωλιάζει στην κοινή καταστροφή". Ένας δίσκος συντροφιά για τα συναισθήματα μοναξιάς, απομόνωσης, αβεβαιότητας και φόβου που έχουμε λίγο-πολύ όλοι μας στην περίοδο της πανδημίας. Με τη συναισθηματική κατάσταση του Cave να είναι επιπρόσθετα φορτισμένη από την απώλεια του David.


Η συνεργασία του Cave με τον Warren Ellis μετρά 27 χρόνια και πολλά έργα. Για τους Bad Seeds, για τους Grinderman, για θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες. Και η πορεία δείχνει ότι όντως πρόκειται για μία συζήτηση που κρατάει 27 χρόνια, και που ίσως να κρατήσει πολλά ακόμα. Σε αυτή την εκδοχή της όμως, ο Ellis έχει επηρεαστεί πολύ από τον Cave και τη συναισθηματική του κατάσταση. Φαίνεται ξεκάθαρα από τις οχτώ συνθέσεις του δίσκου ότι δε γράφει μουσική μόνο για να ταιριάξει με τους στίχους του συνεργάτη του. Γράφει μουσική που δείχνει ο Cave να τη χρειάζεται. Γράφει μουσική που θα ταιριάξει με αυτά που νιώθει και ζει ο Cave.


Κανένα τραγούδι του δίσκου δεν έχει κάποια συμβατική μορφή. Μάλιστα, είναι λίγα τα σημεία που κάποια σύνθεση αποκτά έναν συγκεκριμένο και σταθερό ρυθμό. Λίγο στο 'Old Time', λίγο παραπάνω στο 'Hand Of God', μέσω του επαναλαμβανόμενου “This morning is amazing, and so are you” στο 'Balcony Man'. Μόνο το 'White Elephant' μπορεί να χαρακτηριστεί ως ρυθμικό.


Στιχουργικά ο Cave επιστρέφει στις απειλητικές διαθέσεις του παρελθόντος, προσθέτοντας όμως γενναίες δόσεις συμβολισμού παραλογισμού. “I’m a Botticelli Venus with a penis, riding an enormous scalloped fan. I’m a sea foam woman rising from the spray, and I’m coming to do you harm. With a gun in my pants full of elephant tears, and a seahorse on each arm”. Οι στίχοι αυτοί από το 'White Elephant' είναι οι πιο ενδεικτικοί για αυτή την επιστροφή του Cave. Σε ένα τραγούδι όμως που μέχρι τα μισά ακούγεται σαν ένας rap μονόλογος, και μετά μεταμορφώνεται σε έναν gospel ύμνο. Όπου ακούμε ξανά τη φράση “a kingdom in the sky”.


Ένας στίχος που εμφανίζεται σε τρία διαφορετικά τραγούδια του δίσκου. Ο Cave έχει δηλώσει πολλάκις ότι είναι ένας πνευματικός αλλά όχι θρησκευόμενος άνθρωπος. Η εμπειρία του θανάτου του παιδιού του, σε συνδυασμό με την απομόνωση της πανδημίας φαίνεται να τον έχουν φέρει ακόμα πιο κοντά σε μία «θρησκεία». Σε εισαγωγικά, γιατί ο ίδιος αντιτίθεται στην ιδέα της οποιαδήποτε οργανωμένης θρησκείας.


Τα στάδια του θρήνου είναι άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή. Ο συγκεκριμένος δίσκος του Cave με τον Ellis (πρώτη τους συνεργασία που δεν αποτελεί soundtrack και δεν βγαίνει υπό το όνομα των Bad Seeds) δείχνει στιχουργικά να βρίσκεται στο προτελευταίο στάδιο. Αλλά στην παρούσα κατάσταση που βρίσκεται ο κόσμος, δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Ο δίσκος είναι ένα περίεργο άκουσμα από μουσικής και ηχητικής πλευράς, και ένα πολύ δύσκολο άκουσμα από στιχουργικής πλευράς. Είναι ένας προσωπικός δίσκος του Cave που μοιράζεται με το κοινό του. Και είναι ένας δίσκος που σε επηρεάζει κατά την ακρόασή του. Επιβεβαιώνει τους χαρακτηρισμούς «σκληρός» και «όμορφος» που του έδωσε ο ίδιος ο δημιουργός. Πρέπει όμως να προστεθεί και το «βαθύτατα συναισθηματικός».


Βαθμολογία: 10/10