• Δημήτρης Φαληρέας

#review: Nalyssa Green - Ταξίδι Αστρικό


Δύο χρόνια μετά το Μπλουμ, η Nalyssa Green κυκλοφορεί τον δεύτερο ελληνόφωνό της δίσκο και σε μία εποχή που όλοι είμαστε πιο καθηλωμένοι από ποτέ, επιχειρεί να μας πάρει μαζί της σε ένα Ταξίδι Αστρικό, ακολουθώντας τον χάρτη που έφτιαξε η Λένα Πλάτωνος με το Σαμποτάζ.


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Η ταμπέλα της εναλλακτικής ηλεκτρονικής ποπ που ακολουθεί το τέταρτο άλμπουμ της Green, μοιάζει να ανταποκρίνεται μεν, όχι ακριβώς δε. Κι αυτό έχει να κάνει με την τελευταία λέξη του προσδιορισμού. Ποπ. Δεν έχει πολύχρωμα μπιτάκια και δεν έχει την εύθυμη χαρμολύπη που βγάζουν προηγούμενές της κυκλοφορίες, αλλά παραμένει ποπ στον πυρήνα της. Μουσική που ακούς εύκολα, στιχάκια που θα σου κολλήσουν και θα μουρμουρίζεις, προσιτό στους περισσότερους, αν όχι σε όλους. Το Ταξίδι Αστρικό περιγράφεται ήδη από τον τίτλο του, χωρίς την ανάγκη κάποιας άλλης ταμπέλας. Απαλές ηλεκτρονικές μελωδίες που μπορούν να σε τραβήξουν σε ένα νοητό ταξίδι, ενώ η παραγωγή του Βασίλη Ντοκάκη καταλήγει σε ένα εξαιρετικό και ώριμο αποτέλεσμα που δύσκολα θα αφήσει κάποιον απογοητευμένο, ακόμα κι αν ήρθε για να ακούσει ένα νέο “Κοκτέιλ”. Βέβαια πιο εύκολα θα βρει κάτι από το Σαμποτάζ της Λένας Πλάτωνος, παρά από το “Κοκτέιλ”, γιατί ακριβώς το Ταξίδι Αστρικό δεν πήγαινε ποτέ για κάτι τέτοιο. Και κάπου εδώ φτάνουμε στο δεύτερο μεγάλο κομμάτι του δίσκου, τα ελληνικά στοιχεία. Τόσο το “Ναι Μεν, Αλλά Δεν”, όσο και το “Μπλε Τροχιά”, ενσωματώνουν με πολύ όμορφο τρόπο ελληνικά όργανα και μελωδίες που θα μπορούσαν να έχουν βγει από το Νέο Κύμα και παρότι θεωρώ de facto καλή την έκθεση του νεότερου εναλλακτικού κοινού σε τέτοια στοιχεία, ξεχωρίζουν σε τέτοιο βαθμό από τα υπόλοιπα που λειτουργούν σαν παρεμβολές στη ροή του δίσκου και φαίνονται σαν να σε επαναφέρουν στη Γη. Ίσως αν αυτά τα στοιχεία ήταν περισσότερο διεσπαρμένα στο σύνολο του άλμπουμ, να μιλούσαμε για κάτι εντελώς διαφορετικό. Βέβαια, στόχος είναι να διατηρηθεί το πρωτόλειο συναίσθημα που είχαν τα demo των τραγουδιών, οπότε το πώς ανταποκρίνονται σε αυτό είναι μία ερώτηση που δύσκολα μπορεί να απαντήσει κάποιος εξωτερικός παρατηρητής.


Βασικός μοχλός του δίσκου όμως, παραμένουν οι στίχοι του και αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο. “10 κομμάτια, μία περιπλάνηση ενδοσκόπησης, μία ηρωίδα που ενσαρκώνει αμέτρητες ηρωίδες του χθες και του σήμερα, από την γυναίκα της διπλανής πόρτας ως την Τίνκερμπελ και την Οφηλία” διαβάζουμε στην περιγραφή της Inner Ear και είναι κάτι που γίνεται γρήγορα αντιληπτό, αλλά ως επί το πλείστον γύρω από τον έρωτα, ο οποίος δεν φαίνεται να είναι κάτι πέρα από ένα δυσβάσταχτο συναίσθημα. Είτε πρόκειται λοιπόν για τη γυναίκα της διπλανής πόρτας, την αγαπητή νεράιδα ή την τραγική αγαπημένη του Άμλετ, η ηρωίδα και οι αμέτρητες ηρωίδες του χθες και του σήμερα, ορίζονται μέσα από το συναίσθημα τους κι ετεροκαθορίζονται μέσα από τον βαθμό ανταπόκρισης στο κάθε τραγούδι. Σε άλλον έναν παραλληλισμό με το Σαμποτάζ βέβαια, όπου επιχειρεί ένα ανάλογο absurdity με εκείνο των στίχων της Κριεζή, το αποτέλεσμα μοιάζει πιο οργανικό, πιο ταιριαστό με το ταξίδι που υφαίνει η μουσική και σε έναν βαθμό, πιο αισιόδοξο.


Το Ταξίδι Αστρικό πετυχαίνει αυτό που θέλει και η Nalyssa Green κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά με αυτόν τον δίσκο. Ο ακροατής μπορεί να φτιάξει όμορφες εικόνες, ακόμα κι αν βρίσκεται καθηλωμένος στο σαλόνι του και μπορεί να ταξιδέψει, ακόμα κι από το κρεβάτι του. Και σε τελική ανάλυση, αυτή η σύνδεση μοιάζει πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο.


Βαθμολογία: 6,5/10