• Δημήτρης Φαληρέας

#review: MAZOHA - ΠΡΤΘΛΤΣ


Ένας δίσκος, όπως κάθε δημιουργία, δεν μπορεί να υφίσταται στο κενό. Ακόμα κι αν δεν έχει γραφτεί επί τούτου, η ακρόαση γίνεται πάντα σε κάποιο πλαίσιο, χωρίς το οποίο μπορεί να χάσουμε οτιδήποτε ξεπερνάει το “ωραία τραγουδάκια millennial γκρίνιας”. Όμως είναι κάτι παραπάνω. Στην περίπτωση του τρίτου άλμπουμ του MAZOHA με τίτλο ΠΡΤΘΛΤΣ (Πρωταθλητής), το πλαίσιο είναι όχι μόνο το λοκντάουν, αλλά και όλα τα κακώς κείμενα που το ακολουθούν, μαζί με τα συναισθήματά τους. Η θλίψη, η αντίδραση και η οργή σε μία κοινωνία που δεν έχει βαλβίδες αποσυμπίεσης.


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Ο Πολιούδης έχει αποδείξει αρκετές φορές, τόσο ως Vagina Lips, όσο και ως MAZOHA ότι είναι από τους ελάχιστους εγχώριους καλλιτέχνες που μπορούν να γράψουν σύγχρονη μουσική με “στάνταρ εξωτερικού” και ο ΠΡΤΘΛΤΣ είναι ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο παράδειγμα. Διατηρεί πιο μετριασμένα τα ιδιαίτερα στοιχεία από τις προηγούμενες κυκλοφορίες του και μέσα από μία μίξη shoegaze και minimal wave, καταλήγει σε έναν εξαιρετικό ποπ δίσκο με αξιομνημόνευτες στιγμές για το κάθε κομμάτι του. Η σχετικά μικρή διάρκεια του άλμπουμ (31’) δεν αφήνει χώρο για fillers και καταφέρνει σε 8 κομμάτια να μην κάνει καμία κοιλιά, ακόμα κι αν κάποια τραγούδια ξεχωρίζουν (“Γαμώ”, “Πρωταθλητής”, “Στερεότυπα”). Τα συγκεκριμένα πιστεύω ότι θα μπορούσαν να γίνουν άτυποι ύμνοι στις 3 τη νύχτα, ανάμεσα σε χορούς και φωνές, σε ένα γεμάτο μπαρ από αυτά που τόσο έχουν λείψει.


Στο στιχουργικό κομμάτι, με έπιασα πολλές φορές, τόσο κατά τις -πολυάριθμες- ακροάσεις, όσο και σε άκυρες φάσεις της ημέρας, να μουρμουρίζω στίχους από διάφορα τραγούδια του ΠΡΤΘΛΤΣ και αυτό είναι κάτι που πετυχαίνει. Σου μένουν, σου κολλάνε, είναι ένας ωραίος, μελωδικός τρόπος να εκφράσεις κάποιες βασικές σκέψεις που μέσα στο πλαίσιο της καραντίνας και της επικαιρότητας του Φλεβάρη του 2021, αναγκάζεσαι να ξανασκεφτείς. Ωστόσο σε μία όχι απαραίτητα βαθιά ανάλυση, αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με κάθε εγχείρημα που βασίζεται στο “αντί”. Εκφράζει καλά τη δυσαρέσκεια, αλλά δυσκολεύεται πολύ να εκφράσει μια καλύτερη εναλλακτική. Η “κόντρα” μπορεί να ετεροπροσδιορίζεται, μπορεί και να αποτελεί τη βάση για κάτι νέο, αλλά σε αυτή την περίπτωση μπορεί να συνοψιστεί σε ένα “Γαμώ”. Χρειάζεται κάτι παραπάνω; Αυτό το αποφασίζει ο καθένας για τον εαυτό του.


Ένα καλό παράδειγμα για αυτό είναι το “Καλωσήρθατε στον Παράβυσσο”, ανεξάρτητα αν κρίντζαρε την ψυχούλα μου με την επανάληψή του και ανεξάρτητα με το αν αυτή η άβολη αίσθηση ήταν το όλο νόημα του κομματιού, μπορεί να είναι μία αλληγορία για το τρομακτικό ρίσκο του καπιταλιστικού ονείρου και τη φρίκη πάνω στην οποία στηρίζεται συχνά η έννοια της επιτυχίας. Μπορεί όμως και να είναι απλά ένα πιασάρικο λογοπαίγνιο που θα ανεβάσεις στο Instagram. Ο ΠΡΤΘΛΤΣ σου δίνει κάποιες βάσεις. Το που θα το φτάσεις είναι -κυρίως- δικό σου θέμα.


Βαθμολογία: 8/10