#review: Mavis Staples - If All I Was Was Black


Το 2017 είναι μια χρονιά που αυτό που αποκαλούμε «protest music» χρειάστηκε περισσότερο από ποτέ. Αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν η πρώτη χρονιά της προεδρίας του Donald Trump και ταυτόχρονα μια χρονιά που βλέπαμε τη μια ακροδεξιά κυβέρνηση να εκλέγεται μετά την άλλη, ήταν μάλλον φυσικό επακόλουθο των καιρών. Και κάπου εδώ μπαίνει η ακτιβίστρια βετεράνος της soul, Mavis Staples.


Γράφει η Ιωάννα Μαλούνη


Το If All I Was Was Black είναι έτσι ένας δίσκος που περιέχει ακριβώς αυτήν την έννοια του «βετεράνος της soul». Αυτό σημαίνει τα εξής: μουσική απολαυστική μεν, προβλέψιμη δε, με αποτέλεσμα σ’ αυτό το είδος να κάνει η λεπτομέρεια τη διαφορά. Η Staples δείχνει να το γνωρίζει καλά αυτό και το μουσικό της στυλ δικαιολογεί κομμάτια όπως το standout opening track 'Little Bit'. Το συγκεκριμένο είναι ρυθμικό, ενδιαφέρον, με μια coffee shop χροιά και κάνει σωστή χρήση της κλασικής τεχνικής των gospel φωνητικών. Δε μένει βέβαια μόνο στο «μονολιθικό» χαρακτήρα της soul κι ενσωματώνει τα είδη της country/folk με αποτέλεσμα έναν πιο chill out χαρακτήρα, σαν το 'Peaceful Dream' και το εξαιρετικό, φωνητικά, closing track 'All Over Again'.


Στιχουργικά, ο δίσκος ενσωματώνει τα κλισέ της protest music μ’ έναν αρκετά συναισθηματικό τρόπο. Αντιρατσιστικά μηνύματα κι εκκλήσεις για ενότητα κι αγάπη είναι τα κύρια στιχουργικά θέματα. Στο 'No Time For Crying' υποστηρίζει ότι "we’ve got war to do" ενώ στο title track δηλώνει "I’ve got love". Δε μένει μόνο σ’ αυτό ωστόσο – η χροιά της γίνεται πιο προσωπική όταν τραγουδάει για ανασφάλειες και φόβους στο 'No Doubt About It', ένα πιο ευαίσθητο midtempo με έκδηλη αισιοδοξία και με εμφανώς πιο country/folk τόνο. Είναι ό,τι περιμένει κανείς όταν ακούει «protest album»¨στους κόλπους της soul.


Είναι όμως αυτή η προβλεψιμότητα καλή; Η αλήθεια είναι πως ο δίσκος είναι μια αρκετά αξιόλογη προσπάθεια. Δεν είναι, όμως, η μοναδική εκεί έξω – η συνταγή που χρησιμοποιεί η Staples είναι, όπως είπαμε, χιλιοφορεμένη κι αυτό είναι καλό και κακό ταυτόχρονα. Καλό γιατί ξέρεις τι θα ακούσεις και το εκμεταλλεύεσαι δεόντως, κακό εξαιτίας ακριβώς του ότι γνωρίζεις τι θ’ ακούσεις πριν καν το ακούσεις κι αυτό δε σε εντυπωσιάζει.


Βαθμολογία: 6/10