#review: Lykke Li - So Sad So Sexy


Τέσσερα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της τριλογίας – Youth Novels, Wounded Rhymes, I Never Learn – η Lykke Li επιστρέφει με το τέταρτο studio album της So Sad So Sexy. Από το 'I Never Learn' μέχρι σήμερα συνέβησαν πολλά. Η απώλεια της μητέρας της, η γέννηση του γιου της, οι διαφορετικές επιλογές στην προσωπική της ζωή, οι νέες εξερευνήσεις στις σημερινές τάσεις της μουσικής, συντέλεσαν στο να φτάσουμε στο τωρινό αποτέλεσμα.


Γράφει η Βικτώρια Χαραλάμπους


Λίγο η μελαγχολία αλα Lana Del Rey, λίγο τα beats που φλερτάρουν με την trap, λίγο οι συνεργασίες με γνωστούς παραγωγούς (Skrillex, Rostam, T-Minus, DJ Dahi) και καλλιτέχνες της rap (Aminé), όλα σημεία του μοτίβου «ομάδα που κερδίζει και φυσικά και δεν αλλάζει». Αποστασιοποιημένη, πλέον, από τα πιο indie στοιχεία που τη συνέδεαν με τα προηγούμενα albums της, στο So Sad So Sexy κρατάει την synth-pop αισθητική και τις RnB τεχνοτροπίες και συνθέτει ένα εν τέλει καλό album.


Μικρότερες διαφοροποιήσεις στο στυλ και τον ήχο -ραγισμένες καρδιές, ασπρόμαυρα φόντο, και εφηβικός ρομαντισμός- σε ένα ημίωρο που, όμως σε κάνει να θες να χορέψεις κάπως ασυναίσθητα – κάπως αβίαστα. Τα lead singles του, 'So Sad So Sexy', 'Hard Rain' και 'Deep End', ενδεικτικότατα του νέου προφίλ που λανσάρει η «αναγεννημένη» (όπως δήλωσε σε συνέντευξη της στο ΝΜΕ) Σουηδή τραγουδίστρια.


Στο 'Two Nights', ένα κατ’ εξοχή radio-friendly hip-hop κομμάτι, φαίνεται και πάλι η στροφή σε πιο ασφαλή μονοπάτια. Ό,τι πιο συνηθισμένα “Lykke Li” δείγματα απολαμβάνουμε νοσταλγικά στο άλμπουμ, το 'Last Piece' και το ομώνυμο 'So Sad So Sexy'. Κι άλλοι χωρισμοί, και λίγος ακόμη πόνος στο (σοβαρά λιγότερο δουλεμένο) 'Sex Money Feelings Die' για να φτάσουμε στην μπαλάντα 'Bad Woman' και να βιώσουμε έστω και περιστασιακά το "it’s a sad story but it’s still our story" και να φτάσουμε στην 'Utopia' και το τέλος του άλμπουμ.


Δεν ξέρω αν το απλά «καλό» άλμπουμ είναι αυτό που σκέφτομαι για το So Sad So Sexy. Να το κρίνω εκτός της δικής μου ανάμνησης με τους προηγούμενους δίσκους, μάλλον δεν έχει κάποιο νόημα επίσης. Οι προσδοκίες για κάτι διαφορετικό σίγουρα δεν ανταποκρίνονται σε αυτό το άλμπουμ και δεν είναι μόνο το ότι τα ενδοσχεσιακά της Lykke Li και οι δυσκολίες της μητρότητας δεν συμβαδίζουν πολύ καλά με τους μουσικούς πειραματισμούς και την υπερβολή που καλύπτουν εξολοκλήρου το δίσκο. Πολύ περισσότερο, είναι η αδυναμία να εμπνεύσει αυτό το “go deep like Dylan” του τελευταίου τραγουδιού.


Βαθμολογία: 6.5/10