#review: Lorde - Melodrama


Το 2013 η Lorde έγινε το παιδί – θαύμα της indie μουσικής. Αποτυπώνοντας στην τρυφερή ηλικία των 16 τη ζωή της ως outsider έφηβη στα προάστια της Νέας Ζηλανδίας, κέρδισε την προσοχή ακόμα και του David Bowie. Η έκρηξη αυτή της φήμης της φυσικά έφερε προσδοκίες γύρω από τ’ όνομα της – ωστόσο εκείνη προτίμησε να κρατήσει την παρουσία της σιωπηλή για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.


Γράφει η Ιωάννα Μαλούνη


Το Melodrama τη βρίσκει σε μια εντελώς διαφορετική φάση της ζωής της. Το ντεμπούτο της, Pure Heroine, ήταν ένα αντισυμβατικό indie ταξίδι πάνω στις εφηβικές ανασφάλειες. Η Lorde είναι, όμως, πλέον 20 ετών, έχει ενηλικιωθεί και, όπως δείχνει αυτός ο δεύτερος της δίσκος, έχει απελευθερωθεί από αυτές τις ανασφάλειες. Μπορεί κανείς να το διακρίνει ακούγοντας το πρώτο single, το περίφημο πλέον 'Green Light'. Το 'Green Light' είναι μια ωδή στο χωρισμό. Είναι πιο τολμηρό στιχουργικά απ’ τ’ άλλα της singles. Σκιαγραφεί όλες εκείνες τις κατεστραμμένες στιγμές πριν και μετά το χωρισμό, όταν το τραύμα είναι νωπό κι οι σκέψεις ν’ αφήσει οριστικά τον άλλον είναι δεμένες ακόμα με το συναίσθημα πριν απ’ αυτόν. Όταν περιμένει το τελικό σημάδι για ν’ αφήσει αυτή τη σχέση.


Δεδομένου ότι αυτό το κομμάτι ανοίγει το δίσκο, μπορεί κανείς να καταλάβει πως το Melodrama πρόκειται για μια πλήρη κι ειλικρινή αφήγηση του πώς είναι να είσαι νέος, ν’ ανήκεις στη γενιά των millennials και να προσπαθείς να διαχειριστείς τις ορμές των ψυχικών σου παθών. Πατώντας γερά στο concept του house party, ξετυλίγει τις αγαπημένες συνήθειες των 20s – την άφθονη κατανάλωση αλκοόλ και τις μεθυσμένες σκέψεις γύρω από αυθόρμητες, πολλές φορές κατεστραμμένες σχέσεις. Για τις συνήθειες αυτές μιλάει σε κομμάτια, όπως το 'Homemade Dynamite' και το 'Sober'. Οι σκέψεις της κι οι προβληματισμοί της δε λείπουν ούτε από τις μπαλάντες ('Writer In The Dark', 'Liability'), ούτε από τα πιο ποπ κομμάτια ('The Louvre', 'Supercut'). Κι η ιστορία της κλίνει μ’ έναν τρόπο παράξενο – στο 'Perfect Places' διαλύει κάθε μύθο της ονειρεμένης νεαρής ηλικίας, των ‘20s, κι αμφισβητεί κάθε υπόσχεση ανεμελιάς που της δόθηκε.


Η αυτοπεποίθηση της Lorde αντανακλάται κατά πολύ και στην εμφανώς πιο ποπ στροφή στον ήχο της. Το 'Green Light' ακούστηκε generic σε πολλούς θαυμαστές της στην αρχή, το ίδιο και το 'Sober', καθώς το δεύτερο φλερτάρει με το trend της tropical house. Tropical house μπορεί να βρει κάποιος και στο γραμμένο από την Tove Lo, 'Homemade Dynamite'. Τη Lorde, ωστόσο, δε μοιάζει να την απασχολεί καθόλου αυτό – δε φοβάται την ποπ και γι’ αυτό επιλέγει να συνεργαστεί με τον Jack Antonoff των Fun. Κι ένας λόγος που δεν τη φοβάται είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας της ιστορίας που περιγράφει – πρόκειται για ένα κοινότυπο house party για 20άρηδες, με όλα τα κλισέ που εμπεριέχει. Ίσως αυτός ο πιο ποπ χαρακτήρας έχει τη δική του αξία μέσα στο δίσκο – να δείξει τον απελευθερωτικό χαρακτήρα των μεθυσμένων σκέψεων.


Το Melodrama είναι, έτσι, μια από τις καλύτερες μουσικές ιστορίες για μεθυσμένους και προβληματισμένους millennials. Διαθέτει συναισθηματική ειλικρίνεια και προσβασιμότητα. Εκμεταλλεύεται με πολύ ορθό τρόπο το concept της μέθης για να ξετυλίξει κάθε πτυχή των προβληματισμών της τραγουδίστριας. Μετατρέπει τις προσωπικές εμπειρίες σε συλλογικές, δίνοντας μια παρηγοριά στους ακροατές – για το ότι είχε κι αυτή τέτοιους προβληματισμούς, τέτοια μεθύσια και δεν υπάρχει θέμα μ’ αυτό, επειδή είναι μέρος της ζωής.


Βαθμολογία: 8,5/10