• Δημήτρης Φαληρέας

#review: LCD Soundsystem - American Dream


Έχουμε διδαχθεί ότι επτά χρόνια δισκογραφικής απουσίας και μάλιστα μετά από διάλυση είναι κακός οιωνός για comeback. Η επανεμφάνιση στο προσκήνιο από τους LCD Soundsystem με τον τέταρτο δίσκο τους, είναι ο λόγος που ποτέ δε θα μάθουμε ποτέ να μην ελπίζουμε στις καλές επιστροφές.


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Ο τίτλος American Dream από μόνος του είναι πολλά υποσχόμενος όταν έχει μπλεχτεί ο James Murphy, ένας εξαιρετικός στιχουργός που έχει ένα ταλέντο στο να παίζει με τον μελαγχολικό αντι-αμερικανισμό (να θυμίσω το 'New York I Love You But You’re Bringing Me Down'). Αντίστοιχα, το εξώφυλλο (ο πίνακας Up του Robert Reynolds) είναι μια ευθεία αναφορά στο βιβλίο του David Foster-Wallace, Infinite Jest, του οποίου η υπόθεση θέλει τους πρωταγωνιστές να ψάχνουν κόπια μιας ταινίας-απόλυτου ναρκωτικού της ευτυχίας, οπότε ο παραλληλισμός με την αναζήτηση του αμερικανικού ονείρου είναι ηλίου φαεινότερος. Ωστόσο, η πολυπόθητη κοινωνική κριτική φαίνεται να ψιλοαπουσιάζει.


Μέχρι να φτάσει στο ομώνυμο τραγούδι, ακούμε ένα tribute στο 'Dream Baby Dream' των Suicide ('oh, baby'), τραγούδια χωρισμού και ερωτικού άλγους κάθε είδους ('other voices', 'I used to'), μια ειρωνεία στη λογική του party anthem ('tonite'), τα παράπονα του Murphy από τη διάλυση του συγκροτήματος ('change yr mind') και την κόντρα εντός της δισκογραφικής του ('how do you sleep?'). Όλα μέσα από καλογραμμένους κι άμεσους στίχους που χτυπούν πολλές «χορδές», αλλά και πάλι, όχι αυτό που περιμέναμε. Μέχρι το track υπ’ αριθμόν οχτώ, 'american dream'. Μια ιστορία πηγαίας απογοήτευσης που περιγράφει αριστοτεχνικά τη στιγμή που ένας άνθρωπος καταλαβαίνει ότι η ζωή του έχει φτάσει σε τέλμα. Μια κατάσταση που ονοματίζει ως California feeling. Δίνοντας προσοχή, όλα τα προηγούμενα κομμάτια βρίσκουν το δρόμο τους. Το αμερικανικό όνειρο της προτεσταντικής-καπιταλιστικής επιτυχίας, δεν εξετάζεται ως τέτοιο, αλλά ως το ατομικό επίπεδο της κοινωνικής του προέκτασης. Με άλλα λόγια, πώς το όνειρο υπονομεύει τις ανθρώπινες σχέσεις σε ερωτικό, φιλικό κι επαγγελματικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε σχέση με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Στο επόμενο τραγούδι, 'emotional haircut', αποκαλύπτονται και τα τελευταία θέματα που μάλλον συνδέονται άρρηκτα στο μυαλό του Murphy, δηλαδή η βιομηχανία της ευτυχίας, η αποξένωση σε επίπεδο κοινότητας, η «ταμπελοποίηση» κάθε πτυχής του ανθρώπου. Το τελευταίο κομμάτι, 'black screens' είναι ένα ακόμα tribute, αυτή τη φορά στο David Bowie και η δομή που μας αποκαλύπτεται είναι ένα σχήμα κύκλου αυτοαναφορικότητας κι επιρροών. Αν θέλουμε να κάνουμε και μια πιο ριψοκίνδυνη υπόθεση, αναγνωρίσουμε στο σχήμα κύκλου την ανθρώπινη ύπαρξη. Το 'oh, baby' συμβολίζει τη γέννηση (σ.σ. «μητέρα»), τα tracks 2-9 τη διαδικασία της ζωής σε όλη της την αθλιότητα, ενώ το 'black screens' το θάνατο, καθότι πρόκειται για ένα από τα βασικότερα στοιχεία της μουσικής τους (Bowie), το οποίο πέθανε πέρυσι, ενώ το 2016 πέθανε και ο Alan Vega των Suicide.


Σε μουσικό επίπεδο, ο δίσκος κυμαίνεται σε υψηλό επίπεδο. Διατηρεί τα βασικά dance punk στοιχεία και τη synthpop διάθεση που καθιέρωσαν τους LCD Soundsystem, έχει φανερές επιρροές από Bowie, Eno και Suicide, ενώ πολλά τραγούδια δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ανάλογη του Trainspotting. Κομμάτια χαμηλής ποιότητας δεν υπάρχουν, αν και πιστεύω ότι το 'other voices' προσφέρεται για γκρίνια. Αντίθετα, δίνεται η αίσθηση ενός δυνατού συνόλου, με καλύτερες στιγμές τα 'call the police', 'oh, baby' και 'tonite'.


Συνοψίζοντας, στα χέρια μας υπάρχει ένας δίσκος που θα γίνει κλασικός, τόσο για τις εμπνευσμένες μελωδίες του, όσο για τη στιχουργία-«γροθιά στο στομάχι». Ένα ακόμα βήμα προς την καθιέρωση των LCD Soundsystem, ως μιας από τις κορυφαίες ενεργές μπάντες.


Βαθμολογία: 9/10