#review: Kurt Vile - Bottle It In


Ο Kurt Vile είναι από τα αγαπημένα παιδιά της indie αυτή τη στιγμή. Ίσως λόγω της μακριάς κόμης του, ίσως των νοσταλγικών του riffs, ίσως επειδή το όνομα Kurt παραπέμπει στον Cobain και γενικά ακούγεται ωραία στο αυτί. Επίσης γιατί έχει βγάλει το 'Pretty Pimpin' που είναι ένα υπέροχο κομμάτι και δεν κάνουμε παρέα όσους δεν τους αρέσει.


Γράφει η Ιωάννα Μαλούνη


Οπότε μετά από την επιτυχία του κομματιού, καθώς και του προηγούμενού του δίσκου, του B’lieve Me I’m Goin' Down... ο πήχης έχει ανέβει ψηλά. Κι ο Kurt δείχνει να το καταλαβαίνει αυτό όταν μας υποδέχεται με το 'Loading Zines', ένα γοητευτικό συνδυασμό folk και country κουπλέ με ένα κιθαριστικό riff που σε κάνει να πιστεύεις ότι βλέπεις από ψηλά μια επαρχιακή πόλη γεμάτη πράσινο και κατοίκους που ξυπνάνε το πρωί μυρίζοντας μωβ λουλούδια και το βράδυ πίνουν μπύρες μέχρι σκασμού. Αλλά αυτό είναι ό,τι πιο μελωδικό φωνητικά γιατί όλοι ξέρουμε ότι ο Kurt περισσότερο μιλάει παρά τραγουδάει. Και κάπως έτσι βαδίζει στο 'Hysteria', ένα οριακά σέξι κομμάτι με ακουστικά riffs και δε μας χαλάει. Και μας μερακλώνει κάπου στο «Yeah Bones» που σε κάνει να αναφωνίσεις κι εσύ «yeah» γιατί έχει μια υπέροχη μουσική κλιμάκωση - το καλύτερο κομμάτι του δίσκου μουσικά.


Και μετά αρχίζουν τα όργανα. Το 'Bassackwards' είναι ένα οχτάλεπτο υπαρξιακό ξέσπασμα που παρά τον πολλά υποσχόμενο τίτλο του, κάπου καταντάει μονότονο. Κι αυτό είναι το πρόβλημα του μεγαλύτερου μέρους του δίσκου – στην αρχή σε φτιάχνει όλα μα από κάποιο σημείο και μετά όλα τα κομμάτια ακούγονται τα ίδια και αυτό καταντάει μονότονο. Πχ το 'Check Baby' το έχεις ακούσει στον ίδιο δίσκο με άλλους στίχους και δεν είσαι σε φάση να ακούσεις πάλι τον Kurt να μιλάει πάνω από μια κιθάρα. Ή ακόμα κι αν έχουν στίχους με ένα χ,ψ φεμινιστικό ενδιαφέρον, όπως το 'Skinny Mini', είναι αδύνατο να το προσέξεις γιατί χτίζεται τεμπέλικα γύρω από το ίδιο φωνητικό μοντέλο – είναι σαν ο Kurt να έχει βαρεθεί στη μισή ηχογράφηση.


Όχι πως το ανέκφραστο της φωνής του λειτουργεί πάντα αρνητικά, ή ότι η μουσική είναι ίδια σε όλα τα κομμάτια. Το 'Mutinies', με το φθινοπωρινό intro, στέκει ως μια πολύ καλή εξαίρεση γιατί θυμίζει ότι ο Kurt πέρσι έκανε καλές παρέες με την Courtney Barnett και ‘κονόμησε λίγη από την ανέκφραστη γλυκύτητά της. Επίσης, το 'Come Again' είναι πολύ ενδιαφέρον μουσικά χάρη στο country intro του.


Ως σύνολο, λοιπόν, το Bottle It In ίσως κουράζει, αλλά δεν του λείπουν οι πολύ ευχάριστες στιγμές. Κι οι ευχάριστες στιγμές ξεκινάνε όταν ο Kurt αποφασίζει να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο και να γρατζουνίσει την κιθάρα του λίγο περισσότερο.και να θυμηθεί τις χαρές της ζωής. Όταν προσπαθεί να το παίξει ποιοτικός και σκεπτόμενος, χάνει την ουσία του.


Βαθμολογία: 6/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom