#review: KU - Ganja


Ήταν αναμενόμενο η ελληνική αγγλόφωνη σκηνή να γίνει πιο ανεκτική στα πιο experimental μονοπάτια. Κι όλο αυτό επειδή ελάχιστα πράγματα θυμίζουν τα πρώτα βήματα, της ανάδειξης της, γύρω στο 2008. Η ντροπαλή indie της εποχής εκείνης δεν αποτέλεσε περιορισμό για την ανάπτυξή και, γι’αυτό, εν έτει 2017, ξεπήδησαν ονόματα με πιο φανερή διάθεση πειραματισμού, όπως η Sofia Sarri. Κι ο KU φυσικά.


Γράφει η Ιωάννα Μαλούνη


Το Ganja, ο δεύτερος του δίσκος, βαδίζει σε πιο προσωπικά μονοπάτια. Έτσι εξηγείται κι η ερμηνεία του σ’ όλα τα κομμάτια. Διέπεται από καθαρόαιμη μελαγχολία κι από μια χροιά, που θυμίζει κατά πολύ αυτήν του John Grant, στους πρώτους του δίσκους, χωρίς, όμως, να έχει το «βαρύ» χαρακτήρα αυτών των δίσκων. Άλλες φορές, όμως, σε πιο εύθυμα κομμάτια, όπως το 'Spring Elevator', η ίδια χροιά γίνεται πιο εύθυμη και συνάδει με το ανοιξιάτικο κλίμα, που θέλει να δώσει στο δίσκο.


Σύμφωνα με την περιγραφή, που δίνει ο ίδιος για το δίσκο, η ιστορία, που αφηγείται, δεν είναι παρά μια προσωπική ιστορία φιλίας, αγάπης και θλίψης, όπου αυτά τρία συνυπάρχουν. Σ’ αυτήν την ιστορία η εγκατάλειψη κι η νέα αρχή είναι δυο καταστάσεις, που διαδέχονται η μία την άλλη, δίνοντας ένα ρεαλιστικό χαρακτήρα στο δίσκο. Αυτή είναι μια αρκετά δυνατή εξήγηση για το στυλ της ερμηνείας του, αλλά και για την παραγωγή. Η οποία παραγωγή έχει ένα χαρακτήρα ανοιξιάτικης indie, με experimental στοιχεία, αλλά συνοδεύει και πολλές πιανιστικές μπαλάντες. Το διττό της εξηγείται, δηλαδή, από την ιστορία πίσω από το άλμπουμ και τις επιμέρους ιδέες, πίσω από τους στίχους.


Ωστόσο, ξεχωρίζουν τα πιο εύθυμα κομμάτια, μέσω των οποίων εκδηλώνεται ο experimental χαρακτήρας του δίσκου. Ο λόγος για τα 'Hyacinth', 'Spring Elevator' και 'Oolong'. Ταιριάζουν με το κλίμα ανοιξιάτικης ευφορίας κι αναγέννησης, που προωθεί ο KU, δίνοντας το όνομα του φυτού «Ganja» στο δίσκο του. Αποτελούν ενδιαφέροντα κι ευχάριστα ακούσματα. Όμως, όσον αφορά τις πιανιστικές μπαλάντες, που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Οι μπαλάντες αυτές χρειάζονται περισσότερη συγκέντρωση στην ακρόαση και πολλές φορές παρακινούν τον ακροατή να παραιτηθεί από τη διαδικασία αυτή. Η ύπαρξη τους είναι, πάραυτα, δικαιολογημένη – πώς θα κάλυπτε, άλλωστε, το κομμάτι της θλίψης;


Σε κάθε περίπτωση, όμως, το Ganja είναι ένας ενδιαφέρων δίσκος. Η ιστορία, που αφηγείται ο KU, η παραγωγή, δια χειρός Baby Guru, κι η πειραματική διάθεση είναι στοιχεία, που ελκύουν τον ακροατή.


Βαθμολογία: 6,5/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom