#review: King Gizzard And The Lizard Wizard - Polygondwanaland


Πραγματικά, όταν μια χρονιά είναι τόσο επιτυχημένη που μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτή του Γιάννη Αντετοκούνμπο ή της ελληνικής οικονομίας - sad reactions only - τότε, φίλε μου Stu Mackenzie, βαδίζεις στο σωστό μονοπάτι.


Γράφει ο Γιώργος Φακαλής


Το τέταρτο και προτελευταίο άλμπουμ των τρελαμένων Αυστραλών μέσα στο 2017 είναι, πάνω από όλα, ένα πολύ όμορφο δώρο για τους πιστούς του συγκροτήματος, καθώς μπορεί να μην εμπεριέχει τις παρανοϊκές νουβέλες τύπου Murder Of The Universe, ούτε να θίγει τα περιβαλλοντικά ζητήματα του Flying Microtonal Banana, ωστόσο, είναι δωρεάν. Δωρεάν προς χρήση αλλά και εκμετάλλευση. Σε μια εποχή που οι U2 κάνουν μπίζνα και βάζουν ετσιθελικά ολόκληρο άλμπουμ στο iTunes, αυτοί εδώ οι τύποι προτρέπουν τον κόσμο να κατεβάσει τη δουλειά τους, να φτιάξει δίσκους, βινύλια, κασέτες και να τα διαχειριστεί, όπως αυτός επιθυμεί.


“Ever wanted to start your own record label? GO for it! Employ your mates, press wax, pack boxes. We do not own this record. You do. Go forth, share, enjoy.


PS: If u wanna make cassettes I don’t really know what you would do. Be creative. We did it once but it sounded really shit.”


Το Polygondwanaland καθοδηγεί τον ακροατή να οραματιστεί την αναζήτηση του αφηγητή του σε έναν απροσδιόριστο χωροχρόνο, τον οποίο κανένας δεν έχει τολμήσει να επισκεφτεί. Το άλμπουμ ξεκινάει με το τέλος της επίδρασης του ανθρώπου πάνω στη φύση, την ώρα που όλες οι ανθρώπινες κατασκευές ρίχνονται στη θάλασσα- άβυσσο γύρω από το 'Crumbling Castle'. Το δεκάλεπτο αυτό έπος εξιστορεί το αβέβαιο μέλλον μιας ομάδας παρατηρητών, εγκλωβισμένων σε ένα φρούριο, να περιμένουν τη συντέλεια της εποχής τους στη θέα του αγριεμένου ωκεανού που τους περιτριγυρίζει. Καθώς το κάστρο καταρρέει σε αυτή τη μεγάλη καταστροφή, αυτό που απομένει είναι το φυσικό μεγαλείο της Polygonwanaland. Στο ευφάνταστο, ουτοπικό ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το εκ φύσεως ανήσυχο πνεύμα των ανθρώπων τους οδηγεί σε μια νέα περιπέτεια σε “άγνωστα νερά”, μιας και η μόνη τους επιλογή είναι να χαθούν στη δίνη του νερού.


“The river opened her mouth and spat into a vast sea larger and bluer than a cloudless sky. Muscular, prodigious, immortal. But our vessel was invulnerable. It was well built, the boat rocked me into sleep and I floated through a deep dream, smooth sailing through the castle in the air.”


Φτάνοντας στα ενδότερα της Polygonwanaland, συναντάμε το 'Inner Cell', ένα μέρος στο οποίο η ελευθερία βρίσκεται στους υπονόμους, μιας και στον έξω κόσμο βρίσκεται ο άγνωστος “ένας”, αυτός που σκορπάει ανεξέλεγκτα τον τρόμο και τον θάνατο. Κι αν μείναμε με την απορία για την ταυτότητα αυτού του σκοτεινού πλάσματος, στο 'Loyalty', έρχεται η λύση του έργου. Ακούμε τον εσωτερικό μονόλογο μίας σχιζοφρενούς φιγούρας φοβισμένης, μα παντοδύναμης. “I am Lord, feel my wrath. I am Lord, I am death”, φωνάζει μέσα στην παράνοια του, καθώς καταστρέφει το διάβα του. Είναι ο Lord of Lightning! Ναι, το Polygonwanaland είναι το prequel του Murder Of The Universe, το χωριό που αναφέρεται η μάχη του μάγου με τον Μπάλρογκ είναι η Polygonwanaland.


Το παράλληλο σύμπαν των King Gizzard που δημιουργήθηκε στο Nonagon Infinity, μια από τις πρώτες τους δουλειές, είναι ένα ανεξερεύνητο μέρος, ακόμα και για τους ίδιους. Σταδιακά, ξεδιπλώνονται τόσο όλες οι διαφορετικές, πανέμορφες ιστορίες που κρύβονται μέσα του, όσο και οι φυσικοί κανόνες που το διέπουν. Στο Polygonwanaland, το θεματικό αποκορύφωμα βρίσκεται στις τελευταίες συνθέσεις, αρχής γενομένης με το 'Tetrachromacy'. Η ιδέα της Τετραχρωμίας είναι το χάρισμα του ατόμου να αντιλαμβάνεται ένα μυστικό τέταρτο χρώμα, πέρα από τους συνδυασμούς των τριών βασικών χρωμάτων που αναγνωρίζει ο άνθρωπος. Στο 'The Forth Color', ο αφηγητής επικεντρώνεται στο κυνήγι αυτής της παράξενης υπερδύναμης, με απώτερο σκοπό την μετάλλαξή του σε ένα θεϊκό πλάσμα που θα κερδίσει το σεβασμό των ομοίων του. Και κάπως έτσι, καθώς ο αφηγητής ανακαλύπτει και αφομοιώνει την αληθινή του δύναμη, το Polygonwaland κλείνει με τα γνωστά, πλέον, γκιζαρντικά riff και τα ανισόρροπα drumming, κομμένα και ραμμένα για το soundtrack της τρίτης σεζόν του Stranger Things.


Κλείνοντας, και σε ένα γενικότερο πλαίσιο αυτών που έχουν καταφέρει φέτος ο Stu και η παρέα του, έχω την πεποίθηση ότι, για τους ίδιους, τα άλμπουμ αυτά δεν είναι απλή μουσική. Αντίθετα, είναι το μέσο για να χτίσουν την ύπαρξή τους γύρω από πυκνοδομημένους κόσμους, οι οποίοι με τη σειρά τους αποτελούν πηγή έμπνευσης, ανάλογα με το τι κρύβεται μέσα τους. Οι συνεχείς πολυρρυθμικές εναλλαγές και η εκκεντρική ενορχήστρωση με τους μικροτονιστές και τα τροποποιημένα πλήκτρα φαντάζουν ως στοιχειώδη κομμάτια των κατασκευασμένων αυτών κόσμων. Ίσως είναι μια αλλόκοτη αντίληψη, αλλά η μουσική ύπαρξη των King Gizzard And The Lizard Wizard είναι κάθε άλλο παρά συμβατική.


Βαθμολογία: 8/10