#review: King Gizzard And The Lizard Wizard - K.G.


Οι τρελαμένοι Αυστραλοί επιστρέφουν στη δισκογραφία για να κάνουν το 2020 λίγο καλύτερο.


Γράφει ο Γιώργος Φακαλής

Όταν μιλάμε για τους King Gizzard Αnd The Lizard Wizard, τα πράγματα είναι πιο σοβαρά απ’ ό,τι θα περιμέναμε. Έχουμε να κάνουμε με το συγκρότημα που μέσα σε οχτώ χρόνια ζωής έχει κυκλοφορήσει 16 δίσκους. Και φυσικά, δεν ξεχνάμε το μνημειώδες για αυτούς 2017, όταν και κυκλοφόρησαν πέντε ολοκληρωμένα άλμπουμ, το καθένα με το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα. Μεγάλο όπλο στη φαρέτρα τους, ο μικροτονιστής, αυτό το μικρό τρανζιστοράκι που απαιτεί την κατασκευή αυτοσχέδιων οργάνων και μπορεί να ανακαλύψει τις νότες ανάμεσα στις νότες, ένα παιχνίδι ανάμεσα στις βασικές συχνότητες του ήχου. Οι πιθανότητες, άπειρες. Τα επιτυχημένα πειράματα, λίγα.


Έτσι, φτάνουμε στο σήμερα και το K.G., ένα ανθολόγιο από τις προσπάθειες του συγκροτήματος να ανακαλύψει το μυστήριο των μικροσυχνοτήτων. Ουσιαστικά, έχουμε το sequel του, κατά πολλούς οπαδούς των Gizzard, κορυφαίου άλμπουμ τους, Flying Microtonal Banana, στο οποίο είχαμε έρθει αντιμέτωποι με πρωτόγνωρους ήχους, ειδικά αν αναλογιστούμε την σύγχρονη τάση που επικρατεί στον χώρο της ψυχεδελικής ροκ. Ωστόσο, όπως πολλά κινηματογραφικά sequel, το K.G. υστερεί σε σχέση με τον προπάτορά του.


Αρχικά, όλα αυτά που περιμένουμε να ακούσουμε από τον Stu Mackenzie και την παρέα του είναι εκεί. Οι πολύπλοκοι, ακανόνιστοι ρυθμοί, το τερματισμένο fuzz, το υπνωτιστικό drumming, τα φλάουτα, τα εκκεντρικά synth, οι ανατολίτικες μπασογραμμές, οι δυστοπικοί στίχοι. Το γκιζαρντικό σύμπαν, που έχει χτιστεί διαχρονικά στην δισκογραφία τους, συνεχίζει να διαβρώνεται από τη σαπίλα και τον εμετό. Αυτή τη φορά, όμως, αυτό που χαλάει την πετυχημένη συνταγή είναι η κάπως πιο ατσούμπαλη ενορχήστρωση και παραγωγή. Άλλωστε, ένα από τα στοιχεία που ερωτευτήκαμε στους Gizzard είναι αυτή η περίτεχνη διαχείριση στη ροή των τραγουδιών. Κάθε δίσκος, μέχρι τώρα, ήταν μια ιστορία χωρίς διακοπές, το τέλος μια πράξης ήταν η αρχή μιας άλλης.


Ξεκινώντας από το 'Automation', παίρνουμε μια γερή σνιφιά από Μέση Ανατολή. Το κομμάτι θέλει να γίνει το νέο 'Rattlesnake', αλλά ποιος ενδιαφέρεται για ξαναζεσταμένο φαγητό; Αντίθετα, τα 'Minimun Brain Size' και 'Straws In The Wind' είναι repeat material. Από τη μία, έχουμε ένα εθιστικό κιθαριστικό riff που εξελίσσεται γύρω από ένα σκοτεινό μπασάκι και τα ζαλισμένα φωνητικά του Mackenzie. Από την άλλη, ένα ψυχεδελικό, ακουστικό, ανατολίτικο country - ναι, γίνεται - που αναφέρεται στην ανεξέλεγκτη τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, σχετικά με τα media και την πανδημία.


Και κάπου εδώ, εμφανίζονται οι πρώτες ενστάσεις για το K.G.. Οk, τα 'Some Of Us' και 'Ontology' είναι δύο πρωτότυπα κομμάτια, για κάποια άλλα συγκροτήματα, όμως. Γνωρίζοντας την προϊστορία στη δισκογραφία των King Gizzard, έχουμε μια από τα ίδια. Ιδέες πενταετίας που, απλώς, βρήκαν τον χώρο να λάβουν υπόσταση. Βέβαια, στη συνέχεια, μας αποζημιώνει το σουξεδιάρικο 'Intrasport', ένα Turkish acid bath. Με πρωταγωνιστή τον ζουρνά, ετοιμαστείτε να λικνιστείτε στους ρυθμούς της πιο αλλόκοτης ντίσκο. Το 'Intrasport' αποτελεί αυταπόδεικτη αλήθεια, ότι, ευτυχώς, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε, ακόμα, για την δημιουργικότητα των αγαπημένων μας Αυστραλών.


Το K.G. κλείνει με δύο ευχάριστες, ή και όχι, εκπλήξεις. Το 'Honey' είναι μια εύθυμη, γλυκιά μπαλάντα και θα είναι εκεί, για όταν κάποιος θελήσει να εκδηλώσει τα συναισθήματά του με έναν τρόπο έξω από τα τετριμμένα. Τελευταίο, αλλά όχι καταϊδρωμένο, έρχεται το 'The Hungry Wolf Of Fate', ένα ξεκάθαρο tribute στους Black Sabbath. Θυμίζει έντονα το σατανικό 'Electric Funeral', κυρίως στο βασικό του riff, και αυτό είναι καλό να γίνεται. Οι πινελιές, ωστόσο, δεν είναι πετυχημένες για το βάρος που κουβαλάει στις πλάτες του μια τέτοια απόπειρα. Αν πρόκειται να περπατήσεις το δύσβατο μονοπάτι του Iommy, keep it simple and keep it straight.


Συμπερασματικά, λοιπόν, το K.G. δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στον υψηλό πήχη που έχουν θέσει οι King Gizzard And The Lizard Wizard με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, πόσω μάλλον όταν, συνεχώς και με μεγάλη επιτυχία, επέκτειναν τα σύνορα της σύγχρονης ψυχεδελικής ροκ. Για να είμαστε δίκαιοι, πάντως, παραμένουν με διαφορά το πιο δημιουργικό και ενδιαφέρον σχήμα της εποχής μας, με ιδέες και attitude που μπορεί να τους οδηγήσει στην κορυφή, αν δεν βρίσκονται ήδη εκεί.


Βαθμολογία: 7/10


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom