• Δημήτρης Φαληρέας

#review: Kasabian - For Crying Out Loud


Τρία χρόνια μετά το φιάσκο του 48:13, κυκλοφόρησε ο έκτος δίσκος της παρέας από το Leicester. Ένα μεγάλο στοίχημα και καθοριστική στιγμή για την μετέπειτα πορεία τους, καθώς είτε θα επανέρχονταν δυναμικά στο προσκήνιο, είτε θα αποτελούσε την επιβεβαίωση ότι μια ακόμα indie μπάντα από τα 00’s παραπαίει.


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Αυτές οι δύο επιλογές προκύπτουν ως οι μοναδικές, δεδομένης της μέχρι τώρα πορείας των Kasabian. Μπαίνοντας δυνατά στο παιχνίδι με το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 2004, συνέχισαν με το εξαιρετικό Empire (2006) και το West Ryder Pauper Lunatic Asylum (2009), μαζί με την πρώτη μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία, 'Fire', για να εκτοξευθούν με το Velociraptor! (2011) του 'Days Are Forgotten' και του 'Goodbye Kiss' στη σφαίρα του stadium rock. Αυτή η ανοδική πορεία όμως ανακόπηκε βίαια με το 48:13 (2013), ένα άλμπουμ γραμμένο εξ’ ολοκλήρου από τον κιθαρίστα Pizzorno, με τεράστιες διαφορές στον ήχο (και στροφή στην ηλεκτρονική μουσική) και γενικά το αποτέλεσμα ήταν… εμ… απαράδεκτο. Το For Crying Out Loud όμως, αν και λίγο μουδιασμένο, σηματοδοτεί μια επιστροφή που αποδεικνύει πως η μπάντα έχει πολλά ψωμιά ακόμα.


Ο δίσκος παρότι είναι Kasabian από το πρώτο track μέχρι το τελευταίο, σε ένα βαθμό αποτελεί φόρο τιμής στην αγγλική σκηνή των τελευταίων δεκαετιών. Arctic Monkeys, Stone Roses, Oasis, Primal Scream και Suede δηλώνουν παρόντες, σαν κομμάτια ενσωματωμένα σε ένα παζλ που ένωσαν οι Kasabian με τον πιο γλυκό τρόπο. Μόνο το 'Are You Looking For Action?' θυμίζει ίσως υπέρ του δέοντος Stone Roses και το 'Ill Ray (The King)' μοιάζει πιο πολύ με ένα mash-up με τη λογική των Arctic Monkeys. Τα υπόλοιπα τραγούδια όμως κινούνται σε γνώριμα και αγαπημένα βάθη που μπορούν να παράξουν σινγκλάκια όπως το –ήδη πολυακουσμένο- 'You’re In Love With A Psycho', αλλά και το κάτι παραπάνω που αναζητάει ο αφοσιωμένος φαν (πχ 'The Party Never Ends').


Το μωσαϊκό του For Crying Out Loud φαίνεται να δουλεύει χωρίς δυσκολίες. Είναι ένας ευχάριστος δίσκος που κυλάει γρήγορα, με επιτυχημένες εναλλαγές ανάμεσα σε upbeat και πιο ήρεμα κομμάτια και ενώ περιέχει tracks που μπορούν να προκαλέσουν ενθουσιασμό και χαμόγελα, απουσιάζουν αυτά που θα έκαναν κάποιον να στραβώσει. Απλές μελωδίες, εύκολες στο αυτί που θυμίζουν “κάτι” που πάντα παραμένει ψιλο-απροσδιόριστο και χωρίς πολλούς πειραματισμούς, το αποτέλεσμα δεν είναι κάτι που σηκώνει ιδιαίτερη συζήτηση: δεν είναι ο καλύτερος τους δίσκος, είναι μίλια μακριά από το χειρότερο τους δίσκο και κινείται στο επίπεδο και τη δομή του West Ryder τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά, με τα κλασικά μοτίβα της φύσης του έρωτα με ό,τι αυτό συνεπάγεται, από το έρως ανήκατε μάχαν, μέχρι τους πικρούς αποχωρισμούς και της αειθαλούς στη ροκ/ τραγικά αόριστης έννοιας του πάρτι και της καλοπέρασης, πάντοτε με πιασάρικα τσιτάτα.


Η indie παρότι δεν περνάει την καλύτερη της περίοδο σε δημιουργικότητα ή ανταπόκριση από τον κόσμο, δεν έχει πεθάνει. Για πόσο οι Kasabian και οι Libertines θα την κρατούν ζωντανή, όταν ακόμα και οι Arctic Monkeys φαίνεται να έχουν εγκαταλείψει το πλοίο που βουλιάζει, είναι μια άλλη κουβέντα. Το στοίχημα του έκτου δίσκου κερδήθηκε, αποδεικνύοντας ότι ο προηγούμενος δεν ήταν παρά μια παραφωνία, ένα πείραμα που δεν πέτυχε. Και έστω κι αν το For Crying Out Loud φαίνεται να είναι ένα βήμα πίσω στην πορεία του συγκροτήματος, ελπίζουμε ότι θα αποτελέσει τις στέρεες βάσεις και το έναυσμα για μια νέα χρυσή περίοδο.


Βαθμολογία: 8/10