#review: James Blake - Assume Form


Ερχόμενος από το Λονδίνο της Αγγλίας, ο τριαντάχρονος James Blake, φέρνει μαζί του με το νέο έτος και το τέταρτο studio album του, Assume Form Στο χρόνο που μεσολάβησε μεταξύ του προηγούμενου άλμπουμ του, ο Blake είχε βρεθεί κοντά σε γνωστούς καλλιτέχνες, συνεισφέροντας στην παραγωγή προσωπικών τους δουλειών, όπως το Lemonade της Beyoncé, αλλά και με τη συμμετοχή του σε κομμάτι του soundtrack του Black Panther του Kendrick Lamar.


Γράφει ο Νικόλας Αραχωβίτης


Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στη μουσική σκηνή ο James Blake, παρουσίασε ένα σύνολο ικανοτήτων και ένα στυλ, που τον καθιστούσε ξεχωριστό από κάθε άλλο παραγωγό-τραγουδιστή και τραγουδοποιό της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής, αυτής της εποχής. Καταφέρνοντας τα εξίσου καλά εμπλέκοντας κομψούς και θερμούς ήχους σε μορφή μπαλάντας, δημιούργησε σύντομα ένα δικό του ιδιαίτερο είδος, κάτι το οποίο αποτέλεσε χαρακτηριστικό στοιχείο στους δύο πρώτους δίσκους του, James Blake (2011) και Overgrown (2013), αλλά ταυτόχρονα και κάτι που τον έκανε να δείχνει ως ένας καλλιτέχνης που δεν μπορούσε να πρεσβεύσει μια συγκεκριμένη ιδέα στα άλμπουμ του.


Εμβαθύνοντας λίγο περισσότερο στον τελευταίο του δίσκο έχουμε να πούμε πως, αποτελείται από 12 full tracks, τα οποία κυμαίνονται κυρίως σε pop αλλά και σε πιο μελωδικούς ήχους, με συμπεριλαμβανόμενα τρία singles, 'Don't Miss It', 'Mile High' σε συνεργασία με τον Travis Scott και το 'Lullaby For My Insomniac'. Στο συγκεκριμένο project του, εάν κανείς το δει και στιχουργικά το θέμα, γίνεται ευδιάκριτη μια έντονη σοβαρότητα που διακατέχει τον καλλιτέχνη, να εκπέμπει στοιχεία αλαζονείας και αγάπης, σαν κάποιος να μπαίνει εμπόδιο σε μια σχέση του, ή να ψάχνει ο ίδιος ένα είδος επιβεβαίωσης αγάπης, από το άλλο πρόσωπο προς αυτόν.


Το πρώτο του κομμάτι 'Assume Form', ξεκινά τον ομότιτλο δίσκο με vocal melodies και διάφορα εφέ και σε προϊδεάζει για κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που θα ακούσεις στη συνέχεια, καθώς το δεύτερο κομμάτι του Travis Scott και του Metro Boomin, 'Miles High', έρχεται για να αλλάξει όλο αυτό το αρχικό σκηνικό. Αργό και κλασικό trap beat, λιτό και ήρεμο rapping και έως εκεί. Στο τρίτο κομμάτι 'Tell Them', το τοπίο γίνεται πιο electro, και κάπου εκεί, είναι που έχεις αρχίσει να πιστεύεις πως βρίσκεσαι σε κάποια συλλογή best of του James Blake, αφού μεταξύ τους τα τρία πρώτα τραγούδια του δίσκου, δεν έχουν κάτι κοινό, παρά μόνο αν θέλεις, κάποιες δόσεις ψυχεδέλειας. Στο τέταρτο, 'Into The Red', η όχι και τόσο πετυχημένη συνοχή, συνεχίζεται, ενώ το μόνο που παραμένει σχεδόν αναλλοίωτο, είναι κάποιοι ήχοι orchestral και synth που χρησιμοποιεί. Φτάνοντας στο πέμπτο track – ίσως από τα κομμάτια που αξίζουν περισσότερο μέσα στο album – οι τόνοι χαμηλώνουν, οι ήχοι γίνονται πιο γλυκοί και σε αυτό συμβάλει η ιδιαίτερα γαλήνια φωνή της Rosalía που συνοδεύει τον Blake στο 'Barefoot In The Park'. Στο επόμενο, 'Can't Believe The Way We Flow', τα «ηλεκτρονικά πειράματα» και το αργό floating beat που ακούγεται, σου δημιουργούν την ψευδαίσθηση πως επιπλέεις στην επιφάνεια ενός ωκεανού και πιθανόν το συγκεκριμένο κομμάτι, να έχει χρησιμοποιηθεί ως γέφυρα μεταξύ του πέμπτου και του έβδομου track, καθότι αμέσως μετά ο ρυθμός ξαναπέφτει «επικίνδυνα» και δίχως να λείπουν πάλι από τη βασική γραμμή τα διάφορα effects, ρωτάει 'Are You Ιn Love?'. Το 'Where's Τhe Catch' σπεύδει αμέσως, προκειμένου να ταράξει ξανά την ηρεμία που είχε σχηματιστεί έως τώρα από τα τελευταία tracks και έτσι ο André 3000 σε rap ρυθμούς, αλλά και ένα διακριτικό sound πιάνου στο παρασκήνιο, αφήνουν κι αυτά το στίγμα διαφορετικότητάς τους στο Assume Form. Τα κομμάτια που ακολουθούν, 'I'll Come Too', 'Don't Miss It' και 'Lullaby For My Insomniac' με εξαίρεση το 11ο 'Power On' που ξεφεύγει ξανά σε στυλ, σε κύριο άξονα μιλούν για αγάπη κι ενώ πλησιάζουμε σιγά σιγά προς το τέλος του δίσκου, μας αφήνουν γλυκές στιγμές, οι οποίες πλαισιώνονται από πολυδιάστατες φωνητικές αρμονίες και church organ.


Συνοψίζοντας, το Assume Form είναι ένας πολυτάραχος δίσκος, εάν μπορούσα με κάποια λέξη να τον προσδιορίσω καλύτερα, εννοώντας πως ο James Blake μεταβαίνει από το ένα είδος στο άλλο, πολύ εύκολα και αβίαστα, κάνοντας με αυτόν τον τρόπο, ακόμα και μερικά κομμάτια που αξίζουν πραγματικά μέσα σε αυτόν, να χάνονται.


Βαθμολογία: 5.5/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom