#review: IDLES - Ultra Mono


Temper, temper ρε παιδιά.


Δύο χρόνια μετά το υπέροχο Joy As An Act Of Resistance, οι punk σωτήρες της νέας δεκαετίας, IDLES, επιστρέφουν με το Ultra Mono, πιο τσατισμένοι από ποτέ. Το συγκρότημα από το Μπρίστολ παίζει πλέον πιο κοφτά με τις κιθάρες του, μετατρέπει τα ντραμς σε τύμπανα του πολέμου και δίνει σάρκα και οστά σε ένα μανιφέστο, μέσα από τη φωνή του Τζο Τάλμποτ.


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Αν έπρεπε να περιγράψουμε το Ultra Mono με μια λέξη, αυτή θα ήταν “ΝΕΥΡΑ”. Είναι αυτό που πρέπει να ακολουθήσει όταν σου σκάει στη μούρη μια τεράστια ροζ μάζα (δεν τολμάω καν να μαντέψω τον συμβολισμό της), όπως στο εξώφυλλο του άλμπουμ. Ο πολύ διακριτός ήχος των IDLES πατάει στις ίδιες βάσεις, αλλά εξελίσσεται και ανταλλάζει την ταχύτητα για τη ρυθμικότητα, σε ένα αποτέλεσμα που εξυπηρετεί το στιχουργικό και κονσεπτικό σκέλος, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στο μουσικό.


Βλέποντας τον δίσκο με την αυστηρή ματιά που κοιτάζει για sing-alongs, τραγούδια για το ραδιόφωνο και κομμάτια για να τραγουδάει στα μπαρ, δεν υπάρχει σύγκριση με το Joy. Δεν έχει 'Danny Nedelko' ή 'Samaritans' ή κανένα από τα χιτάκια που ακούμε στο repeat την τελευταία διετία -το πιο κοντινό σε κάτι τέτοιο είναι το 'Mr. Motivator'. Όμως λειτουργεί πολύ πιο δεμένα σαν σύνολο. Ξεκινάς να ακούς από το 'War' και φτάνοντας στο 'Danke' έχει κυλήσει αβίαστα. Όχι σαν παράταξη των τραγουδιών που έγραψαν αυτό το διάστημα, αλλά σαν ένα ολοκληρωμένο concept με συνέχεια και λόγο, ακόμα και για τη σειρά τους.


Πιάνοντας μια ατζέντα τόσο ευρεία που ξεκινάει από το gentrification και τον προσωπικό χώρο και φτάνει μέχρι την κριτική στη μοναρχία, οι στίχοι του Ultra Mono μιλούν στην ψυχή μιας γενιάς βουτηγμένης στην κατάθλιψη και τη δυσλειτουργικότητα, η οποία καλείται εδώ και μία δεκαετία να αντιμετωπίσει μια Λερναία Ύδρα προβλημάτων που συνεχίζει να φυτρώνει κεφάλια μέρα με τη μέρα. Η φωνή του Τάλμποτ δεν έχει βραχνιάσει από το sex-drugs-rock n’ roll, έχει βραχνιάσει από το ουρλιαχτό και μας καλεί να κάνουμε το ίδιο. Δεν σε κάνει αγκαλίτσα και σου λέει ότι “σε καταλαβαίνει”, σου σκάει μια σφαλιάρα στο σβέρκο, γελάει και σου κλείνει το μάτι ενώ σε τραβάει μαζί σου. Ακόμα και στο 'A Hymn', την πλέον ευάλωτη στιγμή του άλμπουμ, δεν ξεχνάει να διεκδικήσει όταν έρχεται το ρεφρέν για δεύτερη φορά.


Το Ultra Mono είναι ένας πραγματικά καλός δίσκος, αλλά μικρή σημασία θα είχε, ακόμα κι αν δεν ήταν. Είναι ένα σημείο αναφοράς που θα βάζουμε να ακούνε τα παιδιά μας όταν θα πρέπει να τους εξηγήσουμε τι σκατά συνέβαινε το 2020.


Βαθμολογία: 9/10


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom