• Δημήτρης Φαληρέας

#review: Harry Styles - Harry Styles


Αν κάποιος παρακολουθήσει την ιστορία των boy bands από το ’90 έως σήμερα θα βρει πολύ συγκεκριμένα και ευδιάκριτα μοτίβα, από το χτίσιμο των προσωπικών περσόνων, μέχρι το τέλος τους. Ένα από αυτά είναι οι σόλο καριέρες των μελών, και η πλήρης αποτυχία των, πλην ενός και οι One Direction μέχρι τη διάλυση τους δεν απέκλιναν στο ελάχιστο. Το ντεμπούτο του Harry Styles όμως φαίνεται να αλλάζει τα δεδομένα.


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Τα δεδομένα που αλλάζουν είναι η μουσική στροφή του Styles και η μεταπήδηση από το πιο-ποπ-δε-γίνεται στη ροκ, έστω και με την ευρεία έννοια. Έχουμε γίνει μάρτυρες πολλών τέτοιων μεταπηδήσεων, αλλά συνήθως με την αντίστροφη φορά. «Ξεπουλήματα», μεγάλες δισκογραφικές, άνοιγμα σε ακόμα πιο ευρύ κοινό με κάθε κόστος κ.ο.κ. Ο Styles όμως έχει ήδη το «ευρύ κοινό» και δη, το κοινό μιας boy band που γέμιζε στάδια και είναι παραπάνω από πρόθυμο να αγοράσει ό,τι κυκλοφορεί σε merch- και οι πωλήσεις μέχρι στιγμής αυτό δείχνουν. Αυτό το κοινό επιλέγει οδηγήσει μακριά από την πεπατημένη των One Direction και κατευθείαν στο soft rock.


Σε μια πρόταση; Απλή μουσική, εξαιρετικά φωνητικά, επιτυχημένη παραγωγή και 40 διόλου βαρετά λεπτά. Εμφανείς επιρροές από όλο το φάσμα της soft rock του ’70 –και όχι μόνο- από το Harry Nilsson και το Bowie φτάνει στους Coldplay και τους Fratellis, με κάθε διάθεση να διαφοροποιηθεί από τα λοιπά πρόσφατα ενηλικιωμένα μεγάλα ονόματα της δεκαετίας, μακριά από το «εγγλέζικο έντεχνο» του Sheeran, μακριά από το RnB του Bieber και να γίνει το next big thing της ροκ. Ή έστω αυτό θέλει να κάνει. Όσο ωραία κι αν χτυπάει η –ομολογουμένως πολυδιαφημισμένη- στροφή του Styles, παραμένει ένας δίσκος που δε φαντάζει προσωπικό προϊόν, αλλά μάλλον ένα ευχάριστο mash-up του mp3 του, μπλεγμένο με πολλά do’s and don’ts. Ντεμπούτο μεν, καλλιτέχνης με προϋπηρεσία και τεράστιο επιτελείο από πίσω του δε. Αν θα γίνει ο επόμενος μεγάλος ροκ σταρ όπως λέει το Rolling Stone ή αν είναι ένα ακόμα ζήτημα marketing θα φανεί στη συνέχεια.


Όσον αφορά τα τραγούδια, εκτός από την παρέλαση επιρροών, είναι και μια συλλογή για όλα τα γούστα, με πολύ έντονη την εικόνα και τον ήχο της Καλιφόρνια στο background. Από τα πιο δυνατά 'Kiwi', 'Carolina' και 'Only Angel', στα folk μπαλαντοειδή 'Sweet Creature' και 'Ever Since New York' και στα μετριοπαθή 'Sign Of The Times' και 'Two Ghosts', καλύπτουν μεγάλο φάσμα, κάτι θα «τσιμπήσει» όποιος κι αν το ακούσει και όλο και κάτι θα ταιριάζει, σε όποια φάση κι αν είσαι. Οι εναλλαγές είναι επιτυχημένες, η μίξη επίσης, δεν υπάρχει κάποιο «κακό» κομμάτι και όλα δείχνουν ότι ο Styles έχει τα φόντα να πρωταγωνιστήσει τα επόμενα χρόνια στο χώρο της ροκ, ακόμη κι αν κάποιοι –ίσως βλακωδώς- κρατούν τις επιφυλάξεις τους.


Ανακεφαλαιώνοντας, το Harry Styles είναι ένα άλμπουμ ευχάριστο, γεμάτο απαλές μελωδίες που βρίσκουν τη θέση τους και κολλάνε στο μυαλό, δίπλα στα γνώριμα και αγαπημένα ακούσματα του παρελθόντος. Μακριά, αλλά όχι πολύ μακριά από τις κυρίαρχες τάσεις της μουσικής των ημερών, ήδη πλασάρεται ως ο νέος Alex Turner, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένα πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο δεν μπορεί να φέρει την καθιέρωση. Φέρνει όμως υψηλές προσδοκίες…


Βαθμολογία: 8/10