#review: Greta Van Fleet – The Battle At Garden’s Gate


Φαινόμενα τύπου Greta Van Fleet προκύπτουν, όταν πιτσιρικάδες ανακαλύπουν την δισκοσυλλογή του πατέρα τους, την ερωτεύονται και στην εφηβεία πιάνουν όργανα. Αυτή η σύμπτωση, σε συνδυασμό με τις υπερφωτογενείς φάτσες τους και τη μόνιμη νοσταλγία για τον παλιακό ήχο που διέπει τη βιομηχανία γύρω από το rock, είναι που έκαναν τους συγκεκριμένους το νέο ρετρολαγνικό sensation της σκηνής. Με το The Battle At Garden’s Gate δηλώνουν ότι δεν είναι περαστικοί και εδραιώνουν το ύφος τους, το οποίο φωνάζει ότι θα ήθελαν να είχαν γεννηθεί μισό αιώνα, και παραπάνω, πριν.


Γράφει ο Διαμαντής Λουδάρος


Με το πρώτο play γίνεται ξεκάθαρο το τι θα ακολουθήσει σε όλο το άλμπουμ: Κιθάρες μπροστά, 70’s αισθητική στα πάντα κι ενώ είναι προφανώς επηρεασμένοι από την αγγλική σκηνή, εδώ θυμίζουν περισσότερο πρώτο-δεύτερο δίσκο Kiss. Κατά τα άλλα υπάρχει διάθεση για υπερβολή, με κιθαριστικά solo σε κάθε κομμάτι, επικεντρωμένα περισσότερο, ας πούμε, στο συναίσθημα, παρά στην τεχνική, ο vocalist, όπου βρίσκει χώρο, θα κάνει επίδειξη ικανοτήτων, ενώ συχνά φαίνεται να υπάρχει διάθεση να προσδωθεί επικός χαρακτήρας σε κάποια κομμάτια, αποτυχημένα.


Συνθετικά, χωρίς να υπήρχαν βέβαια ιδιαίτερες προσδοκίες, δεν συναντώνται πειραματισμοί και στιγμές αποκάλυψης μουσικής ευφυίας, ούτε στο ελάχιστο. Κλασικά, πεντατονικές μινόρε, ή σκέτες μινόρε, χιλιοπαιγμένες, χιλιοακουσμένες και θεοποιημένες από τα είδωλά τους, πέντε δεκαετίες πριν. Οι στίχοι επίσης ακολουθούν θεματικά μοτίβα εκείνης της εποχής, λίγο ερωτικοί, λίγο παραμυθιακοί, σίγουρα ταιριαστοί στο υπόλοιπο περιβάλλον του δίσκου.


To The Battle At Garden’s Gate είναι ένα άλμπουμ που σίγουρα, δεν έλειπε. Υπάρχουν στιγμές που εκνευρίζεσαι με το πόσο copycats ακούγονται. Προσπαθούν να παίξουν με αυτόν τον αναλογικό ήχο, ο οποίος χρειάζεται guts για να ακουστεί σωστά και όμορφα και του έχουν «πετάξει» επάνω τόσο κομπρεσάρισμα για να μπορεί να βγαίνει, που όλος ο δίσκος, ενώ έχει πολύ συναίσθημα να βγάλει, είναι flat και βαρετός. Χάνει το raw στοιχείο που τόσο πολύ παλεύουν να έχει η μουσική τους. Κακά τα ψέματα, οι Greta Van Fleet αυτό που κάνουν, το κάνουν καλά, να κερνάνε νοσταλγία τους «ροκάδες» και να μπορούν να βγάζουν χρήματα, να είναι επιτυχημένοι και να ακούγονται και πέρα από αυτό το στενό fanbase. Είμαι σίγουρος όμως, ότι κάπου, υπάρχει μια ερασιτεχνική μπάντα πενηντάρηδων που, μουσικά, αυτό το πράγμα μπορούν να το κάνουν καλύτερα και σίγουρα θα ακούγεται και πιο original.


Kαι κάτι τελευταίο:Είναι κρίμα, για ένα είδος, μια σκηνή, όπως είναι η rock, που μονίμως χρειάζεται καινοτόμες ιδέες και πειραματισμό, οι Greta Van Fleet να παίρνουν τόσο μεγάλο κομμάτι απ’την πίτα.


Βαθμολογία: 5/10


Greta Van Fleet - The Battle At Garden's Gate

Δισκογραφική: Lava/Republic

Παραγωγός: Greg Kurstin

Διάρκεια: 64'