#review: Franz Ferdinand - Always Ascending


Το Always Ascending είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ των Franz Ferdinand, που ανέβηκε στα ράφια των δισκοπωλείων το Φεβρουάριο του 2018 από την Domino και αποτελείται από δέκα κομμάτια. Με το Right Thoughts, Right Words, Right Action (2013), που κυκλοφόρησε πριν πέντε περίπου χρόνια και απέσπασε θετικά σχόλια και κριτικές, να αποτελεί την τελευταία δουλειά των Ferdinand παρέα με τον κιθαρίστα Nick McCarthy, ενώ οι ίδιοι δοκιμάζονται πλέον με δύο νέα μέλη.


Γράφει ο Νικόλας Αραχωβίτης


Τη θέση του, αντικατέστησαν ο κιθαρίστας Dino Bardot και ο πολυοργανίστας Julian Corrie, οι οποίοι φαίνεται πως ενέταξαν το new wave στοιχείο καθώς και το πιο τρανταχτό dance. Παρότι τα riffs των εγχόρδων διακρίνονται ακόμα, σε αρκετά σημεία του δίσκου, θα έλεγε κανείς πως παραμένει λιγότερο κιθαριστικός και rock από τον προηγούμενο, γεγονός που ανάγεται στην απουσία του McCarthy, μιας και ήταν από τους βασικούς συνθέτες μαζί με τον Alex Kapranos. Όσο για την αποχώρηση αυτή από το συγκρότημα, δεν έχει γίνει λόγος για κάτι οριστικό, αλλά ίσως είναι παροδικό.


Χωρίς αυτό το γεγονός να επηρεάζει βέβαια την ποιότητα του νέου άλμπουμ, αφού οι κριτικές παραμένουν το ίδιο καλές, οι Franz Ferdinand δείχνουν πόσο καλά κινούνται στο χώρο του dunce-punk και art rock, με την πρώτη κιόλας γεύση του. Με τρία single 'Always Ascending', 'Feel Τhe Love Go' και 'Lazy Boy' (κατά σειρά κυκλοφορίας), οι Σκοτσέζοι έδωσαν αρκετά νωρίς μια ιδέα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Μπορεί κατά τη γνώμη μου να μην ήταν και η πιο σωστή επιλογή των single κομματιών που θα προϋπαντούσαν την υπόλοιπη δουλειά, αλλά η αναμονή μέχρι την ακρόαση ολόκληρου του δίσκου, διέψευσε και την παραμικρή ανησυχία για το τι θα ήταν αυτό που θα ερχόταν στα αφτιά μας. Μέσα στο Always Ascending βρίσκονται δύο πολύ όμορφα κομμάτια, 'The Academy Award' και 'Slow Don't Kill Me Slow' τα οποία είναι καθαρά έξω από τον ήχο που κυριαρχεί στο δίσκο και κυμαίνονται σε ήπιους τόνους μιλώντας στην ψυχή σου. Εύκολα διακρίνεται ένας «αέρας» ψυχεδέλειας σε πολλά σημεία των κομματιών με χαρακτηριστικά τα 'Lazy Boy', 'Lois Lane' και 'Glimpse Οf Love'.


H πινελιά στο 'Feel Τhe Love Go', ένα κομμάτι που σε γυρνάει στη δεκαετία της disco, με το solo του σαξοφώνου του εξωτερικού συνεργάτη Terry Edwards, δίνει ένα άλλο χρώμα στο όλο σύνολο. Σε γενική σκοπιά, ο δίσκος έχει αισθητό το beat-άτο αυξομειωτικό ρυθμό που διαθέτει, με τα αναζωογονητικά σταματήματα και παύσεις καθ’ όλη τη διάρκειά του, τα οποία δένουν απόλυτα με τους ήχους του synth piano στο παρασκήνιο. Η φωνή του frontman παραμένει εντυπωσιακή, με το ιδιαίτερο ηχόχρωμα που διαθέτει αλλά και το βάθος της, κάτι το οποίο φαίνεται και στο πέμπτο κομμάτι με τη συνοδεία μιας ακουστικής κιθάρας, καθηλώνοντας έτσι όσους ακούν. Εξίσου όμορφο είναι επίσης και τελευταίο κομμάτι του album, στο οποίο ο Alex Kapranos, αγγίζει τις ερωτικές χορδές του ακροατή, με τη μεθυστική ερμηνεία του και απλώνει το ρομαντισμό στην ατμόσφαιρα, κλείνοντας έτσι πολύ αγαθά και ομαλά το πέμπτο δισκογραφικό «κεφάλαιο» των Franz Ferdinand.


Προσωπικά δηλώνω ενθουσιασμένος για το αποτέλεσμα που προέκυψε από τη νέα τους δουλειά και επισημαίνω πως είναι ένας από τους δίσκους που τους ακούω ευχάριστα, από την αρχή μέχρι το τέλος τους.


Βαθμολογία: 8/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom