#review: Foals - What Went Down


Τους γνωρίσαμε με το ελπιδοφόρο και συμπαθέστατο Antidotes το 2008 (το 'Olympic Airways' που είχε ξεχωρίσει τότε, ήταν στο soundtrack του FIFA 09 – πάντα ποιοτική μουσική το FIFA - τα αγόρια ξέρουμε!), δύο χρόνια αργότερα (2010), έρχεται το Total Life Forever, το οποίο περιείχε αυτό το ατμοσφαιρικό μουσικό έπος, το 'Spanish Sahara', που ξεχειλίζει από πόνο και μελαγχολία, ενώ το 2013 ακολούθησε το (εξαιρετικό και μελωδικό) Holy Fire, εμπνευσμένο από… βουντού, με το απόλυτο κόλλημα 'My Number' να παίζει σε όλες τις παμπ εκείνη την εποχή, να παίζει και στα αυτιά μου, στη λούπα, τις Κυριακές καθώς καθάριζα το σπίτι.


Γράφει ο Τάσος Ζαννής


Μετά λοιπόν από τρεις εξαιρετικούς δίσκους, είχε έρθει πλέον η ώρα για τον Φιλιππάκη και την παρέα του, να εξαπλωθούν περαιτέρω στον Μουσικό Κόσμο, να γευτούν το νέκταρ της καλλιτεχνικής επιτυχίας. Η νέα δουλειά των Foals, το What Went Down, είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να τους εξυψώσει εμπορικά.


Επιθετικό, δραματικό, μελωδικό, (πάντα) υπό τη συνοδεία ευχάριστων ήχων. Σου εξάπτει φαντασία και συναίσθημα, σε μαγεύει, σε καθηλώνει. Ο ταλαντούχος κύριος Yiannis Philippakis (με καταγωγή από Κάρπαθο παρακαλώ! – Έλληνας πατέρας, Ουκρανή μητέρα), έχει ήδη αποκτήσει μια εξαιρετικά αναγνωρίσιμη φωνή στο Μουσικό Στερέωμα. Ωρίμασε, και μαζί του ωρίμασαν και οι Foals.


Τα εντυπωσιακά φωνητικά του Έλληνα frontman, δημιουργούν μια εκρηκτική ένταση, το δυναμικό και μοντέρνο ροκ έρχεται να… απαλύνει η ατμοσφαιρική pop, οι ήρεμες και εξωτικές μουσικές διαδέχονται η μία την άλλη. Το What Went Down, είναι μια ευχάριστη νότα στη μουσική του σήμερα.


Σημειωτέο, πως το κομμάτι της παραγωγής ανήκει εξ ολοκλήρου στον κύριο James Ford (Arctic Monkeys – από το Favourite Worst Nightmare κι έπειτα – , The Last Shadow Puppets, Mumford & Sons κ.α.)


Πάμε να αποκαλύψουμε σιγά-σιγά, τη μαγεία που κρύβει το άλμπουμ.


1. What Went Down: Η σκλαβωμένη και ξεριζωμένη καρδιά


Καταιγιστικό, σαρωτικό, ορμητικό ξεκίνημα του δίσκου, με το ομώνυμο τραγούδι 'What Went Down'. Κατευθείαν στο ψητό. Επίθεση κατά μέτωπο! Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα, καταλαβαίνεις ότι θα σε τρελάνει. Όσο και να το φαντάζεσαι βέβαια, τίποτα δε προμηνύει τα συναισθήματά σου όταν το τραγούδι τελειώνει. Ήθελαν να νιώσουν όπως νιώθει ένα αρπακτικό όταν επιτίθεται – ήθελαν να νιώσουν τη βαναυσότητα, την αγριότητα της στιγμής.


Από τους στίχους, μπορεί κανείς να συνάγει πως το τραγούδι περιέχει πόνο και οργή. Μιλάει για μια πονεμένη, θαμμένη καρδιά («I buried my heart in a hole in the ground»). Οι φοβισμένοι και ευάλωτοι άνθρωποι, προσπαθούν να αποκρύπτουν την ευαίσθητη πλευρά τους για να μη πληγώνονται. Εδώ, ο φόβος και ο πόνος, περιγράφονται σαν τη κηδεία της καρδιάς.


Ελάχιστοι δίνουν το παρόν στη κηδεία της Καρδιάς, λόγω του καταθλιπτικού παρόντος της, παρά τις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος της. Καθώς η ευαισθησία του παραπαίει, ο εσωτερικός του κόσμος γίνεται ολοένα και πιο ψυχρός. Εδώ λειτουργεί ο μηχανισμός του φόβου: έρχονται όλες οι τύψεις απανωτά και εισβάλλουν στο μυαλό του. Η πικρία συνήθως έρχεται και κατοικεί σε άτομα με πληγωμένη καρδιά.


«When I see a man, I see a lion», λέει και ξαναλέει με σπαρακτική φωνή ο Philippakis. Ακολουθεί ένα τρομερό, οργισμένο ξέσπασμα. Είναι μια μουσική γροθιά. Ένας αιφνίδιος, δαιμονιώδης, βίαιος παροξυσμός. Όπως είπε και ο ίδιος ο Philippakis, η ένταση που βγάζει αυτό το τραγούδι, το κάνει το πιο… άγριο κομμάτι που έχουν γράψει!


Όταν μιλούν οι στίχοι: «So no longer felt love and I’m forever changed».


2. Mountain At My Gates: Κράτα με να σε κρατώ, ν’ ανεβούμε το βουνό


Κάθε εμπόδιο για καλό, λέει ο θυμόσοφος λαός. Τα βουνά χρησιμοποιούνται συνήθως ως μεταφορά, για να δηλώσουν δύσκολες καταστάσεις που μοιάζουν απίθανες να ξεπεραστούν. Εδώ, ο Κύριος Philippakis, χρησιμοποιεί το βουνό που εμφανίζεται μπροστά απ’ τις πύλες της καρδιάς του, για να τονίσει τις δυσκολίες που τον αποτρέπουν από το να ξεκινήσει το δικό του ταξίδι.


Έχει όνειρα, φιλοδοξίες, όρεξη για ζωή. Τα εμπόδια τον αποθαρρύνουν, μπλοκάρουν την αυτοπεποίθησή του. Έχει χάσει την ελπίδα του, δε τον απασχολεί αν πέσει και γκρεμοτσακιστεί («I’ll drive my car without the brakes»). Το έχει αποφασίσει. Θα το ανέβει το βουνό! Ψάχνει απεγνωσμένα ένα στήριγμα, μια στέρεα βάση, για να κάνει το πρώτο βήμα, για να υπερβεί το εμπόδιο («Show me the foothold from which I can climb»).


Και φυσικά, όλα γίνονται για μια γυναίκα, ως γνωστόν. Εκείνη του δίνει θάρρος, καθοδήγηση, κίνητρο να συνεχίσει. Πρέπει να υπερβεί τα όριά του, να υπερβεί τα εμπόδια που εμφανίζονται μπροστά του για να τη βρει. Φαντάζεται τη στιγμή που θα φτάσει σε εκείνη αλλά τη νιώθει να απομακρύνεται, γι’ αυτό και ζητάει λίγη βοήθεια, για να ολοκληρώσει την αποστολή του («And my desire wears a dark dress but each day, I see you less»).


Στη τελευταία του σπαρακτική έκκληση, νιώθει πιο δυνατός από ποτέ, και εξαπολύει όλη τη φωτιά της ψυχής του. Νιώθει έτοιμος πλέον, να κατακτήσει τη κορυφή του βουνού. Παρά τη τόση ταλαιπωρία με τα εμπόδια που τον κρατούσαν μακριά από τον στόχο του, βρίσκει τη ψυχική δύναμη να πολεμήσει γι’ αυτό που αγαπάει («Gimme my fate, gimme my lungs, gimme my choice»).


Πραγματικά πανέμορφο τραγούδι. Ήρεμο, χαλαρό, μελωδικό στην αρχή και προς το τέλος πατάει τέρμα το γκάζι – η ένταση μάλλον ανεβαίνει όταν ο Philippakis παίρνει την απόφαση να υπερβεί τα όριά του. Η Αίσθηση της Δικαίωσης.


*Το Mountain At My Gates συμπεριλαμβάνεται και στο tracklist του FIFA 16!


Όταν μιλούν οι στίχοι: «Yeah, when I feel low. You show me a signpost for where I should go».


3. Birch Tree: Ένας μελωδικός ύμνος για το πέρας των χρόνων


Το δυναμικό ξεκίνημα των δύο πρώτων έρχεται να διαδεχτεί το ήρεμο, χαλαρωτικό και χορευτικό 'Birch Tree', το οποίο, ορκίζομαι, ότι μπορώ να το ακούω όλη τη μέρα! Είναι μαγικό, ταξιδιάρικο, με industrial προσεγγίσεις, ιδανικό για απογεύματα στο σπίτι. Κι αυτό το ρυθμικό drum beat είναι…