#review: Evanescence - Synthesis


Πάει καιρός από τα μέσα της δεκαετίας των 00s, εποχή που οι emo επέβαλλαν την αισθητική τους ως την κυρίαρχη τάση στη μόδα των μαθητό-φοιτητό-νεαρών ηλικιών. Με προεκτάσεις σε όλους τους τομείς, απλώθηκε ένα καταθλιπτικό πέπλο με «σκακιέρες», βαμμένα μάτια και gothic ατμόσφαιρα πάνω από τον κόσμο μας. Εξαίρεση δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση η μουσική και ένα από τα μεγαλύτερα διαμάντια που είχε να επιδείξει αυτή η κοινότητα ήταν οι Evanescence.


Γράφει ο Λάμπρος Χαντζής


Το 2017, οι Αμερικανοί επιστρέφουν στη δισκογραφία με το τέταρτο studio album τους με τίτλο Synthesis. Η περίπτωση του είναι μάλλον ιδιάζουσα αφού δεν πρόκειται για ένα αμιγώς φρέσκο δίσκο, αλλά για εκ νέου ενορχηστρώσεις παλιότερων κομματιών με μόλις δύο να αποτελούν πρωτότυπες συνθέσεις. Η μπάντα έχει καινούρια μέλη (είναι αρκετά επιρρεπής στις αλλαγές μελών) οπότε εκ πρώτης όψεως υπάρχει η σκέψη πως ίσως οι Evanescence αποφάσισαν να εκσυγχρονιστούν και να ακολουθήσουν το ρεύμα της εποχής. Ίσως η απαραίτητη έμπνευση για νέα κομμάτια να μην υπάρχει αλλά τουλάχιστον η αλλαγή ηχητικού φάσματος θα ήταν ένα σημαντικό πρώτο βήμα.


Ξεκινώντας την ακρόαση του δίσκου, ο πρώτος ήχος που απαντάει κανείς είναι ένα ολομόναχο ατμοσφαιρικό πιάνο υπό τον τίτλο 'Overture', ενώ στη συνέχεια έρχεται το πρώτο κομμάτι που η Amy Lee κάνει την είσοδό της. Οπωσδήποτε εντυπωσιακή. Άλλωστε η φωνή της τεχνικά ήταν και είναι αρτιότατη. Όμως αυτό που χτυπάει στο αυτί είναι ξεκάθαρα η ηλεκτρονική ντραμς που δίνει ένα beatακι πίσω από ένα σπαρακτικό τραγούδι. Η συνέχεια είναι ανάλογη, βιολιά και τσέλα έχουν αντικαταστήσει τις κιθάρες ενώ ηλεκτρονικοί ήχοι πότε μπαίνουν και πότε βγαίνουν. Οι μελωδίες παρ’ όλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτες και ευχάριστες στα αυτιά του ακροατή. Τα δύο καινούρια κομμάτια του δίσκου 'Hi – Lo' και 'Imperfection' κυμαίνονται σε λίγο διαφορετικό μήκος κύματος μεταξύ τους. Το πρώτο ακολουθεί τη γενική γραμμή του δίσκου όπως περιγράφηκε παραπάνω, ενώ το δεύτερο είναι το πιο «επιθετικό» του συνόλου των 16 τραγουδιών του δίσκου, με ρυθμικά beat που φλερτάρουν σε συγκεκριμένα σημεία με κάποια dubstep στοιχεία. Η παραγωγή είναι άψογη ηχητικά, με σωστές ισορροπίες μεταξύ των διαφορετικών ήχων και το αποτέλεσμα είναι αρκετά φιλικό και κατανοητό στο αυτί.


Τώρα που ξεμπλέξαμε με το τεχνικό κομμάτι, στο οποίο οι Evanescence δεν τα πήγαν καθόλου άσχημα, ήρθε η ώρα να στρέψουμε το μικροσκόπιο πάνω από τις καλλιτεχνικές επιλογές της μπάντας. Αρχικά, η απόφαση να μην αλλάξει ριζικά το ηχόχρωμα των παλιών κομματιών (βλέπε Nirvana στο Unplugged Ιn New York) αλλά να ακολουθήσει τη γενική γραμμή που χάραξε η μπάντα από το ξεκίνημά της, καθιστά τις διασκευές/επανεκτελέσεις άστοχες διότι προκύπτει το ερώτημα «γιατί να ξαναγράψεις το κομμάτι σου αντικαθιστώντας απλώς τα βασικά όργανα και κρατώντας όλα τα υπόλοιπα ίδια;». Υπολείπεται δηλαδή η διαφορετική οπτική των έργων που θα δικαιολογούσε αυτή την κίνηση. Επίσης κομμάτια ορόσημα της μπάντας όπως τα 'Bring Me To Life', 'Lithium' και 'My Immortal' έχασαν την αίγλη και το δυναμισμό των πρωτότυπων εκδόσεων. Γενικώς, το να κάνεις ο ίδιος ένα rework του μεγάλου σου ατού σαν κίνηση εμπεριέχει αρκετά μεγάλο ρίσκο και το πιθανότερο είναι να το «ρίξεις» στα μάτια του κοινού. Τέλος, φαίνεται ένα καλλιτεχνικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν φτάσει οι Evanescence και αρνούνται να αλλάξουν δρόμο. Το χειρότερο είναι ότι όσο οι ίδιοι αρνούνται να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό τόσο πίσω μένουν και αρχίζουμε σιγά σιγά να τους κολλάμε την ταμπέλα που γράφει «προϊόν με ημερομηνία λήξης: 2006».


Συνοψίζοντας, ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα (αν και τα 16 κομμάτια κουράζουν λίγο στο τέλος) αλλά ο ανυποψίαστος ακροατής θα αντιμετωπίσει την ίδια μπάντα που έχει συνηθίσει τόσα χρόνια πίσω από διαφορετικά όργανα. Φαίνεται ότι οι Evanescence παραείναι ρομαντικοί και περιμένουν την επιστροφή της εποχής των emo και των γκοθάδων την ώρα που μπάντες παλιότερες από τους ίδιους καταφέρνουν να πρωτοτυπούν με πραγματικά σπουδαίες κυκλοφορίες. Η αίσθηση είναι ότι η Amy Lee και η ομάδα της βγήκαν από το ποτάμι να ξαποστάσουν και όταν αποφάσισαν να ξαναμπούν μέσα ήταν πολύ αργά. Το νερό είχε κυλήσει.


Βαθμολογία: 4/10