• Νίκος Παπανικολάου

#review: Editors - In Dream


Με τους Editors έχω έναν έρωτα. Είχα ανέκαθεν, πριν ακόμη κάνουν το μπαμ που έκαναν τα τελευταία χρόνια. Άλλωστε το The Back Room και το An End Has A Start υπήρξαν για μένα lifechanging άλμπουμ. Έπιαναν αυτά τα συναισθήματα που δεν έβρισκες λέξεις να εκφράσεις. Διαλυμένους έρωτες, μίση, τα τσιγάρα της αγωνίας έξω από τα νοσοκομεία. Οι Editors γεννήθηκαν για να γίνουν μία μεγάλη μπάντα. Όχι από άποψη φήμης, όσο από άποψη ουσίας. Μουσική, στίχοι και μία σπουδαία φωνή. Αυτά ήταν, είναι και θα είναι τα απαραίτητα για να γίνει κανείς σπουδαίος μουσικός. Όσο κι αν αλλάζουν οι καιροί.


Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου


Αν προσπαθήσω να γράψω μία λίστα με τα δέκα καλύτερα μου άλμπουμ, και κάνω μία πρόχειρη αναζήτηση στο ίντερνετ, ενδεχομένως πολλά από αυτά να έχουν πάρει κάτω από τη βάση από τους ειδήμονες μουσικοκριτικούς. Δίκαια ή άδικα, δε το ξέρω. Ο καθένας μετράει ένα άλμπουμ με διαφορετικά μέτρα και σταθμά. Για μένα, κυρίως, ήταν οι στιγμές που βίωνα όταν άκουγα ένα άλμπουμ. Κι αυτές οι στιγμές, ανέκαθεν, με έκαναν να αγαπώ ή να μισώ ένα άλμπουμ. Έχω αγαπήσει Taylor Swift και έχω μισήσει Muse. Γιατί, ξέρεις, είμαστε άνθρωποι. Και κάθε στιγμή μας έχει ένα soundtrack.


Με τους Editors, ωστόσο, ποτέ δε συνέβη αυτό. Ποτέ δε τους μίσησα. Ακόμη κι όταν υπήρξαν το soundtrack σε άσχημες στιγμές μου. Δεν ξέρω πως. Οι Editors είναι μία μπάντα που, για μένα, έχει καταφέρει να πιάσει το κάθε ανθρώπινο συναίσθημα και να το ντύσει με μουσική και μία μαγευτική φωνή. Και πίστεψε με, από το The Back Room έως το In Dream, που κυκλοφόρησε σήμερα, βιώνω καταστάσεις δύσκολες. Και πάραυτα συνεχίζουν να είναι το soundtrack αυτών.


Το In Dream, λοιπόν, είναι εδώ. Δέκα νέα κομμάτια, κάποια πολύ καλά, κάποια λιγότερο. Με τον ηλεκτρονικό ήχο να επιστρέφει και τα φάντασμα του Ian Curtis να πλανάται πάνω από το άλμπουμ (το οποίο δε το θεωρώ κακό, στη μουσική δεν υπάρχει παρθενογένεση), οι Editors, μετά το In This Light And On This Evening κάνουν μια ακόμη προσπάθεια με πιο ηλεκτρονικούς ήχους, πιο σκοτεινά vocals και με ένα κλίμα που, σχεδόν, σου κόβει την ανάσα. Το ξέραμε από τα πρώτα δείγματα που είχαμε, I boil easier than you / crush my bones into glue / I’m a go-getter, στίχοι που σφηνώθηκαν στο μυαλό, όπως η πληγή που έχεις στο στόμα σου, την οποία προσπαθείς να πιάσεις με τη γλώσσα σου και διαρκώς την ξανανοίγεις.


Και δεν είναι ο μόνος στίχος που σε καθηλώνει. Το 'In Harm' το είχαμε ακούσει. Όπως και το 'Life Is A Fear', ναι η ζωή είναι ένας φόβος. Ο φόβος του θανάτου που διαρκώς πλανάται σε όλες τις κινήσεις μας. Και ξέρεις, θάνατος δεν είναι μόνο ο βιολογικός. Ένας χωρισμός, μία αποτυχία, ένας αποχωρισμός, είναι θάνατοι. Έστω και μικροί. Είναι ο φόβος του να μείνεις μόνος, να μείνεις πίσω, να γεράσεις χωρίς να το καταλάβεις, life is a fear of falling through the cracks. Και όσο κι αν φοβάσαι, όσο κι αν νιώθεις πως βουλιάζεις, δεν πρέπει να το παρατήσεις. Πρέπει να το κυνηγάς λυσσαλέα, I’ve got nothing to say to my oldest friends/ don’t let it get lost / at all costs, λέει ο Tom σε ένα από τα ομορφότερα κομμάτια του άλμπουμ, το 'At All Costs'. Και ξέρεις, εκεί είναι και η ουσία και το μήνυμα του άλμπουμ.


Όλοι φοβόμαστε, όλοι τρομάζουμε, όλοι ανησυχούμε, στεναχωριόμαστε, πονάμε, διαλυόμαστε, υποφέρουμε, χτυπιόμαστε. Και πρέπει να μιλήσουμε για όλα αυτά. Και για να το κάνουμε, χρειαζόμαστε τέτοια άλμπουμ. Που μιλάνε αντί για μας. Που μας βάζουν τη θηλιά στο λαιμό και βαραίνουν την καρδιά μας. Ο πόνος είναι λυτρωτικός όταν τον αφήνεις να σε κυριεύσει. Όταν τον κατανοήσεις, τον αγαπήσεις, τον αντιμετωπίσεις. Ο πόνος είναι εκεί. Και ο φόβος. Στη ζωή και στα όνειρα μας. Και αυτό μας κάνει αυτό που είμαστε. Πως όλα αυτά μας κάνουν και νιώθουμε. Ακόμη κι αν θεωρούνται αρνητικά. Γιατί όταν τα νιώθεις, υπάρχει κάποιος που αγαπάς και σε κάνει να τα νιώθεις. Και όταν αγαπάς, πάει να πει πως αισθάνεσαι. Και όταν αισθάνεσαι, σημαίνει πως είσαι άνθρωπος. Και υπό αυτό το πρίσμα, το In Dream, κάνει την καρδιά σου να χτυπάει γρηγορότερα, αυτός είναι κι ο σκοπός. Η καρδιά να αντέχει στους απανωτούς καθημερινούς μικρούς θανάτους μας. Και να ζει για να αναστηθεί, για να επιστρέψει εκεί που ανήκει.


"In These Desperate Times, I'm Walking Home To You"


Βαθμολογία: 9/10