#review: Django Django - Marble Skies


To Marble Skies είναι το τρίτο άλμπουμ των Django Django, οι οποίοι επιστρέφουν τρία χρόνια μετά το Born Under Saturn του 2015, αυτή τη φορά με ανανεωμένο και ίσως λίγο βελτιωμένο ήχο.


Γράφει ο Νικόλας Αραχωβίτης


Ένα πράγμα που έχουμε να πούμε για τους Django Django, είναι πως συνεχώς εξελίσσονται καθώς και η μουσική προχωράει στο χρόνο, χωρίς όμως αυτό να αφήνει κάποια ταμπέλα στο είδος της. Όποιος κρίνει συχνά ένα άλμπουμ από το εύρος των επιδράσεων που εμφανίζονται σε αυτό, θα είναι ευτυχής να γνωρίζει, ότι το συγκεκριμένο είναι ένα αρκετά καλό υπόδειγμα συνδυασμού επιρροών. Ακούγοντας το Marble Skies συνειδητοποιείς το πάντρεμα των ειδών που έχουν κάνει για να προκύψει το τελικό αυτό αποτέλεσμα. Synthpop ήχοι και loops από τη δεκαετία του 80’ ξετρυπώνουν σε όλη τη διάρκεια των τραγουδιών, φωνές με γυρίσματα και εντυπωσιακά εφέ, που πρωτοεμφανίστηκαν στα μέσα τις δεκαετίας του 70’ στα ξεκινήματα της disco, κιθάρες με στοιχεία των 60’s και όλα αυτά να δένουν με το new wave και electronic στοιχείο του σήμερα.


Το τρίτο αυτό άλμπουμ του λονδρέζικου κουαρτέτου, χαρακτηρίζει όλες αυτές τις επιρροές μέσα σε τέσσερα λεπτά, στο αρχικό ομότιτλο τραγούδι. Στην πορεία με το 'Surface Τo Air', ένα κομμάτι με εύθυμο ρυθμό και ανάλαφρα φωνητικά, ο δίσκος μπαίνει στην κανονική ροή του, αφού το αμέσως επόμενο κομμάτι, 'Champagne', δένει απόλυτα, σαν να παρακολουθείς ένα slide show. Το 'Tic Tac Toe' που ακολουθεί ανεβάζει λίγο ακόμα τη γενική διάθεση με τον ξέφρενο ρυθμό των ντραμς, την κιθάρα σε παίξιμο rockabilly, αλλά και τα echoes που θυμίζουν την surf μουσική. Στη συνέχεια με το 'Further' σε εισάγουν σε μία άλλη ηχητική ενότητα του δίσκου, αυτή τη φορά πιο ομαλή με πιο συγκρατημένο ρυθμό και λιγότερων εφέ. Το 'Sundials' είναι ένα ωραίο, αλλά ασυνήθιστο κομμάτι μέχρι στιγμής για το Marble Skies, ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του, με την εισαγωγή του προσεγγιστικού bright acoustic piano, όπως και τα όμορφα μελαγχολικά φωνητικά και τις ευχάριστες ενδιάμεσες νότες του άλτο σαξοφώνου. Μια δόση νέο ψυχεδέλειας μπορεί να χαρακτηρίσει σε κύριο άξονα το 'Beam Me Up' που ακολουθεί, όπως ακριβώς και το 'Real Gone' με τον έντονο ρυθμό και τα εξίσου «αγχωτικά» samplers, σε αντίθεση με το ενδιάμεσο κομμάτι 'In Your Beat', που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ευχάριστο διάλειμμα στο πιο «σκοτεινό» μέρος του δίσκου. Τέλος με το 'Fountains' οι Django Django κλείνουν με έναν tricky ήχο το άλμπουμ τους, αφήνοντας και πάλι την καλή εντύπωση στα αφτιά των ακροατών του, για το πώς μπορούν να ταιριάξουν στα κομμάτια τους ένα μείγμα διαφορετικών ειδών με τα φωνητικά και τα κρουστά.


Συνοπτικά, το Marble Skies είναι ένα ποικιλόμορφο άλμπουμ, στο οποίο θα έχεις σίγουρα τη δυνατότητα να ακούσεις κάτι που σου ταιριάζει. Ωστόσο, ακόμη και αν δε σου αρέσει κάποια από τις ιδέες του άλμπουμ, θα βρεις σίγουρα κάτι ενδιαφέρον εκεί μέσα, κάνοντας αυτό τους Django Django να μοιάζουν, πολλές φορές, με αλχημιστές. Μπορεί να μην κάνουν ποτέ ένα τέλειο άλμπουμ, αλλά είναι ικανοί να δημιουργήσουν μουσική που είναι πολύ κοντά στην τελειότητα.


Βαθμολογία: 7/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom