#review: David Byrne - American Utopia


Ιδρυτικό μέλος των Talking Heads, ιδιόμορφη περσόνα από μόνος του, καταπιάνεται διαχρονικά με κοινωνικά θέματα πάντα μέσα από την περίεργη αισθητική του. Γράφει με τον πιο απλό, τον πιο απογυμνωμένο τρόπο. Ο λόγος, λοιπόν, για τον David Byrne και την πρώτη του σόλο δουλειά τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια, το American Utopia. Το ρίσκο που παίρνει σε αυτό το album, θέτοντάς το σε σύγκριση με προηγούμενα της πολύχρονης καριέρας του, για τον τίτλο του «καλύτερου album» είναι μάλλον τεράστιο. Όσο άτοπο και μακριά από την πραγματικότητα κι αν είναι όμως, το βρίσκω πολύ πιο αποδεκτό από το «κυκλοφορώ νέο album τώρα στα πίσω-πίσω, θα κόψω και μερικά εισιτήρια και that’s it».


Γράφει η Βικτώρια Χαραλάμπους


To American Utopia είναι μέρος του πολύ-μεσικού του πρότζεκτ, “Reasons to be Cheerful”, και αποτελεί περισσότερο μια αισιόδοξη οπτική της πραγματικότητας μας, παρά έναν ειρωνικό σχολιασμό αυτής. Αυτό δεν σημαίνει ότι παραγνωρίζει τα σκατά της κοινωνίας, ούτε προσποιείται ότι είναι λιγότερα ή ήσσονος σημασίας από αυτά που όντως είναι. Απλώς, θα κάνει τα πάντα να σε πείσει ότι κάπου, κάποιες στιγμές μπορεί και να βρεις μια υποψία ελπίδας. Και το πράττει αυτό, πολύ μακριά από life coaching κλισεδιές και αηδίες. Μάλλον, με μια ήρεμη έκφραση που αρνείται στωικά οποιαδήποτε αυτοκατάφαση στη μιζέρια.


Στο μουσικό, τώρα, κομμάτι της υπόθεσης – πολύ ωραίο γκρουβ, φοβέρα και ανέλπιστα φρέσκες ενορχηστρώσεις, και ένα album που δεν κάνει κοιλιές. Αστοχίες υπάρχουν, ορισμένες κιόλας κραυγάζουν μέσα στο tracklist (βλ. 'Everyday Is A Miracle', 'Bullet'), αλλά στο επόμενο highlight (βλ. το υπέροχο 'Everybody’s Coming To My House') θα συγχωρηθούν. Κάπου ανάμεσα σε Κάφκα και βαθιά προβληματισμένο Byrne, θα απορήσουμε με το δυστυχώς-πολύ-σύντομο 'Dog’s Mind', θα απολαύσουμε το κάπως ρετρό-κάπως φουτουριστικό 'Doing The Right Thing', και την ακραία κολλητική μπασσογραμμή του 'It’s Not Dark Up Here'.


Η συνεργασία με τον Brian Eno χαρίζει μια προσεγμένη παραγωγή, και σε συνδυασμό με τα (ακόμη και στα 65 έτη ζωής του David Byrne) διόλου απογοητευτικά φωνητικά, δομούν ένα ξεχωριστής αισθητικής ποπ album. Συνολικά, η ροή και η συνοχή δεν είναι το δυνατό σημείο του American Utopia αλλά στην τελική η νοηματική σύνδεση σώζει το αποτέλεσμα και την αίσθηση που αφήνει ο δίσκος με το πέρας της ακρόασης του.


“We are dogs in our own paradise”


Βαθμολογία: 7/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom