• Δημήτρης Φαληρέας

#review: Blame Canada - City We Love To Hate


Το ντεμπούτο των Αθηναίων Blame Canada, City We Love to Hate, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο, ομολογουμένως πέρασε κάτω από τα ραντάρ μας, αλλά μήπως τελικά είναι η σπίθα που έλειπε από την ελληνική indie;


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Είναι κοινό μυστικό ότι η εγχώρια μη-stoner σκηνή περνάει μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Έλλειψη επιρροών, διεθνής απόρριψη του κιθαριστικού ροκ και είσοδος σε μία φάση που ακόμα τα χαρακτηριστικά της δεν είναι απόλυτα σαφή, συνήθως καταλήγουν σε ένα τουρλουμπούκι ξεπερασμένου ήχου που ζέχνει μετριότητα. Με δεδομένη την εγκατάλειψη της ιδέας του «ντόπιου indie», τα πράγματα δεν μοιάζουν ιδιαίτερα φιλικά. Οι Blame Canada έρχονται για να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτή την ιδέα, αυτή τη φορά μέσα από τους ευρωπαϊκούς post-punk revival ήχους να αποτελούν το σημείο αναφοράς. Bloc Party, White Lies, U.N.K.L.E και άλλοι urban μύθοι των 00’s εξελληνίζονται και δημιουργούν μια νοσταλγική αφήγηση του αστικού τοπίου της πρωτεύουσας, που μπορεί να μην είναι έτσι πια, αλλά προτιμούμε να τη θυμόμαστε με αυτό τον τρόπο. Ο δίσκος έχει ξεκάθαρο χαρακτήρα, δεν σε εκπλήσσει από το πουθενά και θυμίζει περισσότερο ιστορία και όχι 9 τραγούδια απλά το ένα μετά το άλλο- στοιχείο δυσεύρετο σε ντεμπούτο μπάντας.


Από το πρώτο κιόλας track, με τίτλο 'Halftime' μπορεί κάποιος να καταλάβει αν θα του αρέσει αυτό που θα ακούσει. Οι τυχόν ενστάσεις πιθανότατα θα έχουν να κάνουν με τα φωνητικά και όχι με την ενορχήστρωση, η οποία κοντράρει στα ίσια μεγάλα συγκροτήματα. Η φωνή είναι σαφώς ιδιαίτερη, διατηρώντας όμως τις σταθερές του ελληνικού αγγλόφωνου (μπάσα -αλλά όχι ακριβώς- φωνή, χαρακτηριστική προφορά) και όταν ανεβάζει ένταση, ίσως να σηκώνει μερικά φρύδια και να φαίνεται κατά τι άγαρμπο (ούτε φωνάζει, ούτε τραγουδάει στην κανονική ένταση), κάτι που μπορεί όμως να οφείλεται και σε ζητήματα παραγωγής, αφού τουλάχιστον στα φωνητικά δίνει το χαρακτήρα live και όχι ηχογράφησης σε μερικά σημεία. Αλλά εδώ υπεισέρχεται το προσωπικό γούστο. Οι σταθερές που ανέφερα, βοηθούν ακόμα περισσότερο το επίσης προαναφερθέν αφήγημα και τον πλήρη συγχρωτισμό του με την Αθήνα. Το 'For A While' πχ προσφέρεται καλύτερα σε ζήτημα ταύτισης από το 'Helicopter' (Bloc Party) που είναι σε παρόμοιο ύφος.


Όσον αφορά τους στίχους, στριφογυρίζουν την αθηναϊκή ζωή επί κρίσης. Εικόνες παρακμής που εναλλάσσονται με την εξευγενισμένη εικόνα που χτίζει τη σχέση λατρείας-μίσους των κατοίκων της. Δίνοντας έτσι μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, αλλά και τη διαφυγή από τους εύκολους filler στίχους περί ανεκπλήρωτων ερώτων κι εφηβικής κατάθλιψης. Ενώ για να επανέλθουμε στα «μουσικά», σίγουρα το κομμάτι που ξεχωρίζει είναι το επτάλεπτο 'Be', αλλά και το ομώνυμο 'City We Love To Hate'. Τραγούδια μελωδικά στον πυρήνα τους, μέσα στα οποία παρελαύνουν στοιχεία από όλο το φάσμα του alternative της τελευταίας 15ετίας και δύνανται να δώσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα τόσο για το άλμπουμ, όσο και για το συγκρότημα. Σαν μοναδική «παθογένεια» θα μπορούσαμε να δούμε την έλλειψη του «χιτ», του τραγουδιού που θα σου μείνει και θα σιγομουρμουρίζεις συνεχώς - κάτι σύνηθες για εγχώρια δεδομένα - αλλά η συνοχή και η δομή του δίσκου δεν αφήνει τέτοια περιθώρια. Μνεία επίσης αξίζει το εξαιρετικό artwork του Δημήτρη Καζάκου.


Συνοψίζοντας, το City We Love To Hate μας δείχνει ότι ναι μεν οι Blame Canada έχουν περιθώρια βελτίωσης και αρκετό δρόμο ακόμα, αλλά σίγουρα είναι στο σωστό. Βάζοντας λίγο ακόμα από το προσωπικό τους ύφος και αποκτώντας περισσότερη εμπειρία, στις επόμενες δουλειές τους, μπορούν να πετύχουν κάτι πολύ ανώτερο και να θέσουν τις βάσεις για την αναγέννηση και τον επαναπροσδιορισμό του indie στην ελληνική underground σκηνή.


Βαθμολογία: 7/10