#review: Black Lips - Satan's Graffiti Or God's Art?


Πέρασαν ήδη τρία χρόνια από το Underneath The Rainbow (2014), ενώ το πρόσφατο Satan’s Graffiti Or God’s Art? είναι το όγδοο κατά σειρά studio album των Black Lips, οι οποίοι μετρούν ήδη 18 χρόνια ως μπάντα. Παρά τις συνεχείς αλλαγές στη σύνθεσή τους, εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν pure garage δίσκο με φρέσκο και ατόφιο ήχο.


Γράφει ο Γιώργος Δημητριάδης


Τα πρώτα μου Black Lips ακούσματα χρονολογούνται πίσω στο 2007, όταν έπεσε στα χέρια μου το δυνατό Good Bad Not Evil, έναν δίσκο με πραγματικά βρώμικο ήχο, κάτι που καταλαβαίνει κανείς από τις πρώτες νότες του intro song. Όσο garage πρέπει, όσο 60s χρειάζεται, υπέροχο.


Από τον δίσκο εκείνο και μέχρι την επόμενη κυκλοφορία τους το 2009, με το 200 Million Thousand, μεσολάβησε μια εμφάνιση τους στο Gagarin, τον Απρίλη του 2008, σε μια συναυλία με μικρό, αλλά ενθουσιώδες κοινό. Θυμάμαι κάποια λίγα βασικά πράγματα: σκληρός ήχος, λυσσαλέες κιθάρες, υψηλή ένταση σε όλη τη διάρκεια του λάιβ, με ξεκάθαρες πανκ αναφορές και κάτι παλαβούς τύπους πάνω στη σκηνή να βολτάρουν ασταμάτητα, να τρέχουν ή και να εκσφενδονίζονται απ’ άκρη σ’ άκρη.


Στις 24 Αυγούστου, σχεδόν δέκα χρόνια μετά, θα ανεβούν ξανά στη σκηνή της Λιοσίων. Ας δούμε τι έχει αλλάξει από τότε και ας φτάσουμε μέχρι το Satan’s Graffiti Or God’s Art.


Οι προηγούμενες δύο δισκογραφικές δουλειές τους ήταν τα Arabia Mountain του 2011 και Underneath The Rainbow του 2014. Σε αυτές τις απόπειρες τους, συνεργάστηκαν με γνωστούς παραγωγούς, προσπαθώντας να ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας με μεγαλύτερες σκηνές και να διευρύνουν την βάση των φαν τους. Προφανώς και αυτή η προσπάθεια τους, όχι μόνο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, αλλά και τα μέλη της μπάντας, δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι μπορούσαν ή ήθελαν να περπατήσουν σε τέτοια παπούτσια.


Στο Satan’s Graffiti Or God’s Art, λοιπόν, γυρνούν στα πρώτα χρόνια της δισκογραφίας τους, φροντίζουν παραπάνω τον ήχο τους, ο οποίος γίνεται και πάλι βρώμικος, γυρνώντας πίσω στις μέρες του Let It Bloom, το οποίο στα αυτιά μου, είναι ακόμα το καλύτερο τους album. Βασικά συστατικά για το βρώμικο αυτό αποτέλεσμα στον ήχο είναι τόσο οι κιθάρες του Jack Hines, όσο η προσθήκη σαξοφώνου. Η προσθήκη νέου drummer είναι σαν να μην επηρέασε ούτε στο ελάχιστο τον ήχο της μπάντας. Τα τύμπανα παραμένουν και σε αυτόν το δίσκο θεμέλιος λίθος, δίπλα στις κιθάρες.


Μαέστρος όλων των παραπάνω ο Sean Lennon, ο οποίος παίρνει όλο το credit για την διαμόρφωση του ήχου αυτού του άλμπουμ. Ο Sean πήρε ένα ζευγάρι καλογυαλισμένα παπούτσια και τα λέρωσε με τον πιο προσεκτικό τρόπο, ώστε να περπατήσουν ξανά σε garage σκηνές.


Το booklet που συνοδεύει το CD αναφέρει ότι φωνητικά στο δίσκο έχει κάνει η μητέρα του Sean, Yoko Ono. Εγώ δεν το είχα καταλάβει μέχρι που το διάβασα.


Κλείνοντας, έχω να πω ότι η μπάντα είναι ξανά σε φόρμα και συνήθως κάνει σούπερ λάιβ.


Όσοι είστε στην Αθήνα στις 24 Αυγούστου, κατηφορίστε στο Gagarin.


Υ.Γ.: Υπέροχο εξώφυλλο.


Βαθμολογία: 7,5/10