#review: Björk - Utopia


Υπάρχουν μέρες που οι ουτοπίες είναι λίγο πιο δυσεύρετες απ’ ό,τι συνήθως. Οι μουσικές επιλογές τις μέρες που επιστρέφεις σπίτι μόνο για ύπνο αποκτούν μία άλλη διάσταση. Κι αυτό γιατί είτε θα λειτουργήσουν σαν placebo και ως δια μαγείας οι υποχρεώσεις θα μπουν σε μία σειρά από μόνες τους, είτε το μόνο που θα προσφέρουν θα είναι ο απόλυτος αποσυντονισμός. Και η Bjοrk ήταν ανέκαθεν ένας αποσυντονισμός. Ένας αποσυντονισμός αρκετά μακριά από τον ήχο που επιλέγω γενικά, ειδικότερα σε περιόδους που είναι το λιγότερο που χρειάζονται… αλλά εν τέλει αυτός δεν είναι ο ορισμός και ο στόχος αναζήτησης μιας ουτοπίας;


Γράφει η Βικτώρια Χαραλάμπους


Το δέκατο studio album της Ισλανδής μουσικού κυκλοφόρησε στις 24 Νοεμβρίου, και το όνομα αυτού Utopia. To Utopia, σε αντίθεση με το προηγούμενο Vulnicura (μία δουλειά-απόηχος από τον χωρισμό με τον σύντροφό της Matthew Barney), έρχεται για να κατασκευάσει έναν παράδεισο, φτιαγμένο στις ανάγκες της Bjork. Προάγγελος της ουτοπίας της, το 'Gate', έκανε την εμφάνισή του ήδη από τον Σεπτέμβριο, και με το εξωπραγματικό video clip κατέστησε σαφές ότι το κοινό της Ισλανδής δεν επρόκειτο να μην εντυπωσιαστεί από το καινούργιο project της, που όπως τα προηγούμενα, θα προερχόταν κι αυτό από νέους πειραματισμούς και «φαντασιώσεις» της Bjork.


Η ακρόαση ενός δίσκου που τουλάχιστον τις πρώτες φορές φαντάζει τόσο ομοιόμορφος, με μικρές διαφοροποιήσεις από τραγούδι σε τραγούδι, μοιάζει με λήθαργο. Από το 'Arisen My Senses' μας έχει ήδη βάλει στο ηχητικό τοπίο που η ίδια και ο αρκετά νεότερος παραγωγός που επιλέγει, ο Arca, χτίζουν στο άλμπουμ. Σύνθετοι και πολυεπίπεδοι συνδυασμοί ήχων προοικονομούν την έμπνευση και την ηρεμία που η καλλιτέχνης έχει διοχετεύσει στη νέα της δουλειά. Ο πόνος και οι πληγές που αποπειράθηκε να γιατρέψει με το Vulnicura αφήνονται στο παρελθόν και δίνουν τη θέση τους στις νέες εμπειρίες, τους καινούργιους εραστές, την απώλεια ιδωμένη από ένα διαφορετικό πρίσμα, τη μητρότητα, τη φύση και τελικά την «Ουτοπία» καθαυτή.


Ηλεκτρονικές μπαλάντες, φλάουτα, ήχοι πουλιών και νοσταλγικές μελωδίες διέπουν το Utopia και στα 73 λεπτά της διάρκειάς του. Η ιστορία δύο music nerds που αφηγείται το 'Blissing Me' και το φουτουριστικό 'Features Creatures' από τις πιο αγαπημένες στιγμές του άλμπουμ. Η Bjork μιλώντας αστειευόμενη για τη νέα της δουλειά μίλησε για ένα “Tinder Album”. Και η αναφορά στη δημοφιλή εφαρμογή πηγάζει από την εκ νέου ανακάλυψη του γυναικείου ερωτισμού που εξιστορεί στα τραγούδια της. Το 'Body Memory' , το 'Courtship', το 'Losss' άριστα δείγματα κομματιών περί έρωτα, σεξ, αγάπης και λοιπών δαιμονίων , από τη μετά διαζυγίου εποχής της μουσικού.


Οι αναφορές στην «διαλυμένη» οικογένεια και το φόβο για την «καθαρότητα» των παιδιών της μέσα από το 'Sue me', το 'Saint' και το 'Tabula Rasa' φτάνουν ένα βήμα πέρα από τον πόνο και επιδεικνύουν έναν φοβερό δυναμισμό, με τρόπο που μόνο η Bjork καταφέρνει να ενορχηστρώσει για να φτάσει στον «παράδεισο» της. Οι ευαισθησίες της για τη φύση και η αγάπη της για τα μέρη που μεγάλωσε δεν θα έλειπαν. Στο 'Claimstaker', στο μουσικό ιντερλούδιο 'Paradisia', στο ομώνυμο 'Utopia' βλέπουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί «σπίτι» και να «θεραπεύσει» καλύτερα από την ίδια τη φύση.


Και όσο γραφικό και κλισεδιάρικο κι αν ακούγεται, η Bjork επιλέγει να κλείσει το Utopia πηγαίνοντας στο άλλο άκρο από το 'Black Lake', και αφήνοντας μας με τη σκέψη των άπειρων δυνατοτήτων που μας επιφυλάσσει το μέλλον. Το 'Future Forever' συνοψίζει την αισιοδοξία και την πληρότητα που εκφράζει το άλμπουμ συλλήβδην. Τώρα, το κατά πόσο ανήκουμε εμείς στην «Ουτοπία» της Bjork είναι μια συζήτηση άλλη..


Βαθμολογία: 7/10

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom