• Νίκος Παπανικολάου

#review: Ben Howard - Collections From The Whiteout


Φανταστείτε έναν άνθρωπο να αγνοεί οτιδήποτε συνέβη τον τελευταίο χρόνο και να αφοσιώνεται μόνο σε πράγματα που δεν αφορούν αυτό που συνέβη τον τελευταίο χρόνο. Τώρα φανταστείτε τον ίδιο άνθρωπο να μελοποιεί όλα αυτά τα πράγματα και να βγάζει άλμπουμ. Αυτή είναι περιληπτικά η ιστορία του νέου άλμπουμ του Ben Howard, Collections From The Whiteout.


Το άλμπουμ είναι μία χρονοκάψουλα από πράγματα που τον αποσπούσαν από την πραγματικότητα του 2020, η οποία αντικειμενικά δεν ήταν και πολύ ευχάριστη για την ανθρωπότητα. Πόσο εύκολο είναι όμως να κάνεις αυτά τα πράγματα τόσο ενδιαφέροντα ούτως ώστε να βγάλεις ένα άλμπουμ γι' αυτά. Εδώ τα τρικ είναι δύο. Το πρώτο είναι πως ο Ben Howard αλλάζει το ύφος του, και πειραματίζεται. Το δεύτερο είναι ο Aaron Dessner, ο οποίος ανέλαβε την συμπαραγωγή του άλμπουμ, μετά από τη συνεργασία του με την Taylor Swift στα δύο τελευταία της άλμπουμ, folklore και evermore.


Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως το άλμπουμ είναι θεματικά ευχάριστο. Το γεγονός πως ένα μεγάλο κακό - όπως η πανδημία - επισκίαζε τα πάντα, δε σημαίνει πως δε συνέβαιναν άλλα κακά στον κόσμο. Για παράδειγμα, η ιστορία του ναύτη Donald Crowhurst, στο κομμάτι 'Crowhorst's Meme', το οποίο εξιστορεί το θάνατο του ναύτη, το 1968. Και μετά, φυσικά, το 'Finders Keepers', το οποίο μας λέει την ιστορία ενός φίλου του πατέρα του Howard, το σώμα του οποίο βρέθηκε διαμελισμένο μέσα σε μία βαλίτσα στον Τάμεση. Αν και μουσικά αυτά τα κομμάτια έχουν ενδιαφέρον - και προφανώς ο Howard θέλει να πει μία ιστορία ως προς την ανθρώπινη θνητότητα - δεν ξέρω το κατά πόσο η θεματολογία αυτή κάθεται καλά στα αυτιά των περισσότερων. Φυσικά, η παραγωγή του Dessner κάνει το άλμπουμ λιγότερο καταθλιπτικό απ' όσο πραγματικά είναι - παλιά μου τέχνη κόσκινο με τους National - και αν μη τι άλλο δίνει ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα στο σύνολο του. Η φωνή του Howard σταθερά καλή - και ίσως μονότονη σε σημεία - κουμπώνει καλά με τα synths και τα πετάλια, και την κιθάρα, χωρίς αυτό να δίνει κάτι αξιοσημείωτο ωστόσο.


Το άλμπουμ ακολουθεί το αφηγηματικό του στυλ, αυτό με το οποίο ξεκίνησε, και δημιουργεί ένα κλίμα το οποίο κάποιες φορές είναι δύσκολο να ακολουθηθεί. Σε αυτό - ανά στιγμές - δε βοηθάει και η μελωδία, το οποίο δεν ξέρω αν γίνεται εσκεμμένα ή όχι, ωστόσο αυτό ακριβώς σε βοηθάει να εκτιμήσεις τις καλές - αλλά λίγες - καλές στιγμές που έχει μέσα του το άλμπουμ αυτό. Για παράδειγμα οι το 'Far Out' και το 'Rookery' είναι δύο πολύ καλές και ενδιαφέρουσες στιγμές του άλμπουμ, ίπως και τα 'Sage That She Was Burning' όπως και το 'Make Arrangements', κυρίως λόγω της ενορχήστρωσης του Dessner, η οποία φέρνει λιγάκι στη μουσική που έγραψε για την Taylor Swift. Φυσικά, μιλάμε για δύο τελείως διαφορετικά concepts, κάτι το οποίο είναι ξεκάθαρο, γιατί αν με την Swift ο Dessner έκανε θαύματα - ιδίως στο folklore - και δημιούργησαν ένα εξαιρετικό δίδυμο που έδεσε τρομερά, εδώ το αποτέλεσμα είναι μάλλον άνισο, κυρίως γιατί ο Howard δείχνει να μην ξέρει που θέλει να φτάσει με το άλμπουμ αυτό.


Συνολικά, είναι μία ενδιαφέρουσα προσπάθεια, σίγουρα πολύ πιο μεστή και ουσιαστική από το Noonday Dream του 2018, ωστόσο όχι κάτι το οποίο θα μείνει. Και είναι κρίμα γιατί είχε στη διάθεση του έναν από τους πιο ικανούς μουσικούς αυτή τη στιγμή, τον Aaron Dessner, ωστόσο η θεματολογία και η αποτυχία του να δώσει ένα νόημα στο άλμπουμ αυτό αλλά και ο μη ταυτισμός του μέσου ακροατή μαζί του, το κάνει να χτυπάει σε έναν τοίχο. Εκτός αν τη βρίσκετε με ιστορίες νεκρών ναυτών, και έχετε κι εσείς έναν φίλο του πατέρα σας που βρέθηκε διαμελισμένος σε βαλίτσα, το Collections From The Whiteout μάλλον δε θα σας μείνει. Παρά τις εξαιρετικές συνθήκες πάνω στις οποίες γράφτηκε, και τις δυνατότητες που θα μπορούσε πραγματικά να έχει.


Βαθμολογία: 6,5/10


Ben Howard - Collections From The Whiteout


Δισκογραφική: Universal - Island Records


Παραγωγοί: Ben Howard - Aaron Dessner


Διάρκεια: 62'