#review: AWOLNATION - Run


Οι AWOLNATION δεν είναι εκείνοι οι τύποι που είχαν τραγουδήσει το περίφημο 'Sail', κάπου το 2011, σπάζοντας με αυτό τα ραδιόφωνα for years to come και αφήνοντας τον κόσμο της μουσικής άφωνο, αφού σημείωσαν το εκπληκτικό ρεκόρ των 79 εβδομάδων στο Billboard Top 100 Chart (φτάνοντας την θέση #17); Ναι, αυτοί είναι, και αν νομίζεις ότι το 'Sail' ήταν το μόνο που είχαν να επιδείξουν, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος -όσο μεγάλο θα ήταν και το λάθος σου αν περίμενες μία πιο μετριοπαθή κριτική από την παρούσα. Το Run αποτελεί το δεύτερο άλμπουμ των AWOLNATION, μετά το Megalithic Symphony, και κυκλοφόρησε στις 17 Μαρτίου, παρότι είχε ανακοινωθεί για τα μέσα του περασμένου χρόνου.


Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκας


Στο πρώτο και ομώνυμο κομμάτι του δίσκου που κερδίζει το στοίχημα να διατηρήσει τo project του Aarοn Bruno ευχάριστα παράξενο, ο Bruno μας εξηγεί με τον πλέον ειλικρινά ωμό, καλλιτεχνικά τεχνικό και ρυθμικά ηλεκτρονικό τρόπο ότι είναι άνθρωπος, και άρα ικανός να κάνει τα χειρότερα, γι' αυτό καλύτερα να τρέξεις γρήγορα. Όσο όμως και να τρέξεις, μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτήν με την οποία οι AWOLNATION εναλλάσσουν τα μουσικά είδη που σε βομβαρδίζουν στη συνέχεια και που αντικατοπτρίζουν τις μουσικές τους επιρροές δεν πρόκειται να πιάσεις. Έτσι, τα "Fat Face", "Hollow Moon (Bad Wolf) και "Jailbreak" ακολουθούν, με αργούς και μετά γρήγορους και πάλι αργούς ρυθμούς που δε θα μπορέσεις να πετάξεις από το μυαλό σου μετά το πρώτο ακόμη άκουσμα, καθώς θα βρεις ομοιότητες με το Megalithic Symphony, θ' ακούσεις απεγνωσμένες κραυγές και θα θαυμάσεις λαμπρούς, contradicting στίχους.


Και κάπου εδώ, έχεις ήδη μπει στο απαραίτητο mood για να παρακολουθήσεις έναν αντικειμενικά πολύ δύσκολο δίσκο, και κανονικά δε χρειάζεται να σου πω τίποτα παραπάνω. Αλλά θα σου πω. Το αγχωτικό "KOOKSEVERYWHERE!!!!" είναι το πρώτο κομμάτι που αποκάλυψαν κάπου το 2013 στο Rock Am Ring. Στο "I Am", οι AWOLNATION κάνουν αυτό που συνηθίζουν στα τραγούδια τους: να απευθύνονται σε σένα που τους ακούς, είτε για να σε ξεσηκώσουν είτε για να απολογηθούν. Ακολουθούν δύο καταπληκτικές μπαλάντες ("Headrest for my Soul", "Holly Roller"), που τις χωρίζουν μόνο δύο αριστουργήματα: το fast-paced, Linkin Park-like "Dreamers" και το αγαπημένο μου "Windows", το οποίο αποτελείται από σώμα και ρεφραίν που δεν θα πίστευες ότι απαρτίζουν το ίδιο κομμάτι.


Την συνέχεια μπορείς να την φανταστείς: ένα πολύ groovy "Woman Woman", ένα ίσως αδύναμο "Lie Love Live Love", ένα αριστουργηματικό και γεμάτο απόγνωση "Like People Like Plastic" με upbeat σώμα και οργασμικά ρυθμικό ρεφραίν και ένα τελείως ξένο outro που ουρλιάζει "fuck your ghost", και τέλος ένα πολύ αργό και φαινομενικά αδιάφορο αλλά εκπληκτικά ποιητικό "Drinking Lightning" που θα σε κερδίσει κυρίως επειδή θα ταυτιστείς τόσο απελπιστικά μαζί του. Κι αν όχι τώρα, ίσως σε ένα χρόνο.


Ενδεχομένως να αναρωτιέσαι τώρα εάν το Run είναι ένα από τα άλμπουμ που πρέπει να ακούσεις πριν πεθάνεις. Αυτό δεν το ξέρω - εντάξει, το Megalithic Symphony είναι ένα από αυτά, και θα στο αναλύσω σε επερχόμενο review - σίγουρα, όμως, αποτελεί ένα από τα πιο ευχάριστα, τεχνικά άρτια και με εξαιρετική (και εξαιρετικά αλλόκοτη) συνοχή άλμπουμ που θα μπορούσες να ακούσεις.

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom