• Δημήτρης Φαληρέας

#review: Alt-J - Relaxer


Πέντε χρόνια μετά τη βίαιη είσοδο των Alt-J στις ζωές μας με το An Awesome Wave (2012), έναν από τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας, το τρίο από το Leeds επιστρέφει για τον τρίτο του δίσκο, μπαίνοντας σε ακόμα πιο περίεργα μονοπάτια.


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Αν το intertextuality, το κολάζ και η προσαρμογή του «παλιού και γνώριμου» στον 21ο αιώνα, είναι η τάση των τεχνών στο σήμερα, τότε οι Alt-J είναι οι καλύτεροι εκφραστές της. Nerdy χιπστερίζοντα πρόσωπα που παίζουν με safe μοτίβα αφού ψηφιοποιήθηκαν. Ο ήχος τους είναι γνωστός και μοναδικός και αυτό είναι σίγουρο- κάνοντας δικό τους ακόμα και το πιο κοινό sample. Είναι όμως αρκετό;


Ας αρχίσουμε από τα πιο βασικά. Συνοχή. Το Relaxer μοιάζει χωρισμένο στα δύο και μάλιστα με έναν άσχημο τρόπο. Πέντε από τα οχτώ tracks του δίσκου συνάδουν με το όνομα. Relaxer. Ήρεμα τραγούδια στην κλασική δοκιμασμένη συνταγή που έπαιξε και στο This Is All Yours (2014) αλλά και κατά τόπους στο An Awesome Wave, ιδανικά για να χαλαρώσεις μετά από μια δύσκολη ημέρα. Σε κάποια κομμάτια διαφαίνεται η χαρακτηριστική πρόοδος των Alt-J, δυναμώνοντας την ένταση και αυξάνοντας το τέμπο με μαθηματική ακρίβεια όπως το 'Adeline' και το 'Pleader', ενώ σε άλλα όπως το ψιλό-φολκ, ψιλό-ψυχεδελικό '3WW' υπάρχουν οι εξ’ ίσου χαρακτηριστικές εξάρσεις από το πουθενά. Καλά έως εδώ. Έχουμε ένα σύνολο, συγκεκριμένο και προδιαγεγραμμένο από τον τίτλο του άλμπουμ. Η ασυνέχεια είναι στα υπόλοιπα τραγούδια. Το lead single 'In Cold Blood' και το 'Hit Me Like That Snare' αν και πολύ ωραία αμφότερα, δεν έχουν καμία σχέση με τον υπόλοιπο δίσκο, είναι σαφώς πιο γρήγορα και δυνατά, μπλέκονται ανάμεσα σε εντελώς αταίριαστα τραγούδια και αν όντως ακούς για να χαλαρώσεις, ετοιμάσου να πατήσεις skip ή να βάλεις κάτι άλλο. Μέσα σε όλα αυτά συνυπάρχουν και δύο εντελώς ναρκοληπτικά τραγούδια, το 'Last Year' και η διασκευή του 'House Of The Rising Sun' που στην καλύτερη περίπτωση είναι παγερά αδιάφορη, καθώς η φωνή του Newman δεν είναι πανάκεια. Το πιο ισορροπημένο κομμάτι; Το μόνο που δεν αναφέρθηκε ως τώρα, το 'Deadcrush', ίσως «το πιο Alt-J τραγούδι» που έχει κυκλοφορήσει μετά το 'Breezeblocks'.


Το διχασμένο του Relaxer δηλώνει μόνο ένα πράγμα. Δισταγμό. Φόβο ότι δε θα πετύχει το πείραμα, οπότε ας πετάξουμε 2-3 'Left Hand Free' να το σιγουρέψουμε. Βέβαια μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να έχει γίνει στη λογική της επαναφοράς και της επανάχρησης προκειμένου να προκύψει «κάτι νέο» και υπάρχουν δεδομένα να το υποστηρίξουν, όπως το garage ριφάκι του 'Hit Me Like That Snare', τις αναφορές σε διάφορα genres στα '3WW' και 'In Cold Blood' και την ίδια –διόλου τυχαία- επιλογή του 'House Of The Rising Sun', ενός από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια των 60’s και της ροκ συλλήβδην. Όλα αυτά στο μπλέντερ με ήχους της νέας χιλιετίας, μπόλικη ηλεκτρονική μουσική, ερωτικά μοτίβα παντού και φιλτραρισμένα σε έναν υπολογιστή.


Πώς θα ήταν η ερωτική αφιέρωση ενός φανατικού 9gagger μηχανικού αν ήταν τραγούδι; Έτσι. Μια new age καντάδα σε δυαδική γραφή (το 'In Cold Blood' όντως ξεκινάει σε binary) και καταλήγει στο «…I just want to love you in my own language…». Προφανή και ποπ “nerd jokes” για να καταλάβουν άπαντες –κάτι αντίστοιχο με τα αστειάκια για το π=3,14. Όμως ανεξάρτητα από το πόσο ενδιαφέρον μπορεί να γίνει το θεωρητικό υπόβαθρο –αν όντως ισχύει- το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος μετριότατος, που θα ακουστεί μία-δύο φορές, θα μείνουν δύο-τρία κομμάτια και τέλος. Οι Alt-J έχουν πολλές δυνατότητες και αυτό που μένει είναι να τις πραγματοποιήσουν.


Βαθμολογία: 6,5/10