#review: Στέρεο Νόβα - Ουρανός


Η αλήθεια είναι ότι μόλις έμαθα ότι οι Στέρεο Νόβα επανενώθηκαν και θα έμπαιναν σε στούντιο για να δημιουργήσουν κάτι καινούριο, συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι που ενδόμυχα ήθελα και περίμενα για πολύ καιρό. Όταν τους πρωτάκουσα, οι πρώτες μου σκέψεις ήταν "αχ, γιατί δεν υπάρχουν τώρα; γιατί δεν γεννήθηκα νωρίτερα; πώς γίνεται να 'ναι τόσο μπροστά;", όποτε στο άκουσμα αυτής της είδησης πλημμύρισα από χαρά και αδημονία.


Γράφει η Σέβη Σταυριανάκου


Οι Στέρεο Νόβα, δεν είναι απλά μια μπάντα, είναι μια ολόκληρη ιδέα που γεννήθηκε στις αρχές του '90 και στιγμάτισε μια ολόκληρη γενιά. Απογοητευμένοι έφηβοι, αγανακτισμένοι ενήλικες, ερωτευμένοι και μη, εκφράστηκαν από τους στίχους και τη μουσική τους και σίγουρα πολλοί επηρεάστηκαν από την μετέπειτα διάλυσή τους.


Το σχήμα των Μιχάλη Δέλτα, Κωνσταντίνου Βήτα και Αντώνη Πι ξεκίνησε να υφίσταται από τα τέλη του '80 ως ένα κατά βάση instrumental, με acid επιρροές, γκρουπ, με το όνομα Bobby Blast. Στη συνέχεια όμως, όταν ο Κωνσταντίνος Βήτα άρχισε να γράφει ορισμένους στίχους, δημιουργήθηκε η ανάγκη για ενσωμάτωση αυτών στα κομμάτια τους, αλλάζοντας το ύφος - και το όνομα- της μπάντας σημαντικά. Έτσι ως Στέρεο Νόβα πια ξεκίνησαν την πορεία τους επίσημα το 1992, δίνοντας το ντεμπούτο και ομώνυμο άλμπουμ τους από την Wipe Out Records, σημαίνοντας μια πολύ δυνατή αρχή. Ο ήχος τους εξ' αρχής ήταν αυθεντικός, καθώς κατάφεραν να μπλέξουν την electro με την trip-hop, την ambient με την techno, συνοδεύοντάς τες με έντονο κοινωνικό στίχο. Τα αστικά samples και τα παιχνίδια του synthesizer σε συνδυασμό με τα πεζά ποιήματα του Κωνσταντίνου ήταν αυτά που τους ξεχώρισαν και τους χάρισαν δικαίως τον τίτλο των πρωτοπόρων της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα.


Η δισκογραφική τους δράση ήταν αρκετά έντονη τα πρώτα χρόνια, κυκλοφορώντας αρκετά album σχεδόν ετησίως, μεταξύ αυτών πολλά singles και EPs. Το κάθε album είχε το δικό του χαρακτήρα, τη δική του υπογραφή, εκφράζοντας τις εκάστοτε σκέψεις των τριών φίλων. Σκέψεις άλλοτε σκοτεινές και μαύρες, άλλοτε ελπιδοφόρες και χρωματιστές, παραμένοντας πάντα δυνατές και ειλικρινείς, αγγίζοντας θέματα που λίγοι είχαν τότε το θάρρος να σκεφτούν πόσο μάλλον να τα σχολιάσουν. Μέχρι το 1996 μας πρόσφεραν άφθονο υλικό, με highlight albums το Ντισκολάτα (1993), το Ασύρματος Κόσμος (1994) και το παρθενικό τους φυσικά, το Στέρεο Νόβα, ώσπου αποχώρησε ο Αντώνης Πι από το σχήμα. Εκείνη ήταν μάλλον η στιγμή που το γυαλί ράγισε. Οι Στέρεο Νόβα συνέχισαν την πορεία τους, γράφοντας άλλο ένα άλμπουμ και ένα χρόνο αργότερα ανακοίνωσαν την λήξη της πορείας αυτής ως ομάδα, συνεχίζοντας έκαστος καλλιτέχνης το δρόμο του. Για αρκετό καιρό μετά την διάλυσή τους, κυκλοφορούσαν αφιερώματα και singles δίνοντας "τζούρες" από Στέρεο Νόβα στους εθισμένους φανς αλλά και τροφή για σκέψη στους επόμενους.


Η διακοπή τους -ή παύση τελικώς - ήταν μια σημαντική απώλεια για την ελληνική μουσική σκηνή, παρολ' αυτά μου χρύσωνε ελαφρώς το χάπι η ξέχωρη πορεία των δύο, χωρίς όμως να καλύπτεται αυτή η πηγαία και βαθιά μου επιθυμία να τους ζήσω όπως τους έζησαν εκείνοι που δε γεννήθηκαν τόσο αργά. Δεν ξέρω τί ήταν αυτό που τους οδήγησε στην επανένωση τους. Θες το DJ set που έκαναν το καλοκαίρι στη Σαντορίνη να τους θύμισε τί έχαναν τόσο καιρό; Θες οι μαύρες κοινωνικά μέρες που βιώνουμε να τους "εξανάγκασαν" να μιλήσουν; Δεν ξέρω... Το σίγουρο είναι ότι το έκαναν.


Και φτάνω εδώ λοιπόν, στο ζουμί της υπόθεσης, στο νεοαφιχθέν άλμπουμ τους με τίτλο Ουρανός που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από την Inner Ear Records, και είναι αυτό που θα αναλύσω παρακάτω.


Εκ πρώτης ακρόασης λοιπόν, το άλμπουμ με προβλημάτισε, μιας και δεν υπήρξε κάτι συγκεκριμένο να με συνταράξει. Έχοντας ακούσει πρώτα το 'Ισορροπία', που κυκλοφόρησε πριν τον υπόλοιπο δίσκο και εξαπλώθηκε ταχέως στα μέσα, μπορώ να πω ότι ήμουν αρκετά παγωμένη και διστακτική γι' αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει. Όταν αναμένεις τόσο καιρό να ακούσεις κάτι καινούριο από τους Στέρεο Νόβα, ο επαναλαμβανόμενος στίχος "είμαστε δύο δίδυμοι και η Μαρία" σε συνδυασμό με ένα πολύ μεστό μεν αλλά μονότονο δε μουσικά κομμάτι, δε μπορεί παρά να σε απογοητεύσει. Τέλος πάντων, ξεκολλάω.


Ο δίσκος ξεκινάει όπως φαντάζεσαι, ηλεκτρονικά, βαδίζοντας σε ambient και deep electro μονοπάτια τα οποία σε οδηγούν στον κόσμο που ανακαινίζουν οι δύο φίλοι, ένα κόσμο που οι λέξεις καμιά φορά είναι περιττές. Δεύτερο κομμάτι -ή αλλιώς ένα κομμάτι ραδιοφώνου- το 'Ισορροπία' και το cringe ήταν έντονο. Συνεχίζουμε όμως με ένα εξαιρετικό intrumental κομμάτι, με αρκετά "βρώμικο" ήχο να σε παρασύρει. Τα synths εδώ είναι έντονα, με σκοτεινές μελωδίες να εναλλάσσονται με γρήγορα μπιτ, δημιουργώντας σου ένα αίσθημα πανικού και άγχους, σα να θες να τρέξεις, να ξεφύγεις από κάτι. Εφόσον κατάφερες να ξεφύγεις, χρειάζεσαι να ξαποστάσεις. Το 'Γέφυρες' αν και είναι ένα κομμάτι μετάβασης, είναι απαραίτητο όμως αφού λειτουργεί σαν την ηρεμία που επικρατεί λίγο πριν την καταιγίδα, ή αλλιώς λίγο πριν σε παρασύρει το έντονο tempo του 'Βίντεο Κλάμπ'.


Και έρχεται η νέα μόδα που είναι παλιά να σου υπενθυμίσει ότι οι Στέρεο Νόβα επέστρεψαν για τα καλά και τα ποιήματα του Κ. Βήτα είναι πάλι εδώ να σε αγγίζουν, συνοδευόμενα απ' τις γλυκές μελωδίες του Μ. Δέλτα. Ακολουθεί το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ, ένα κομμάτι με βάθος. Σχεδόν chillstep θα το χαρακτήριζα εγώ. Μουδιάζεις στο άκουσμά του, βυθίζεσαι στις πιο απόκρυφές σου σκέψεις και χάνεσαι εκεί. Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται και στα υπόλοιπα τραγούδια. Άλλα σε τριπάρουν με τις απότομες εναλλαγές και τις σκόρπιες λέξεις τους, και άλλα σε αφοπλίζουν με τον ήπιο ήχο τους. Και καθώς ακούς τον δίσκο, μπαίνει ένα δυνατό μπιτ κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι τι ακούς ή μάλλον σε ποια δεκαετία το ακούς. Το όνομα του κομματιού νομίζω μιλάει από μόνο του. 'Διασταύρωση Ρέιβ'. Ε ναι, δεν θα μπορούσε να λείπει κάτι τέτοιο απ' την λίστα τους. Up-tempo ρυθμοί και techno μελωδίες συνδυάζονται για να σου μάθουν πώς ήταν τα πάρτι του '90 που χόρευες μανιωδώς μέχρι να σταματήσει απλά η μουσική. Το άλμπουμ κλείνει με τον Κωνσταντίνο να αφήνει για άλλη μια φορά το σημάδι του, απαγγέλοντας με την τρυφερή φωνή του λέξεις δυνατές, αφήνοντάς σε με μια γλυκιά μελαγχολία.


Δεν ξέρω αν τελικά, αυτό το άλμπουμ είναι αυτό που περίμενα, πάντως σίγουρα είναι αυτό που είχα ανάγκη. Γενικά πιστεύω ότι όταν πρόκειται για τους Στέρεο Νόβα, δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση. Ή θα σου αρέσουν ή όχι. Κι εμένα μου άρεσαν, μου αρέσουν και θα μου αρέσουν με κάθε τους ατέλεια.


Βαθμολογία: 7/10