• Νίκος Παπανικολάου

Lou Reed: Taking this walk on the wild side


Είναι δύσκολο να μπορέσει κάνεις να χαρακτηρίσει τον Lou Reed. Διάνοια; Eίδωλο; Kαι τα δυο μαζί;


Όπως κι αν τον είχες στο μυαλό σου, το πιθανότερο είναι πως θα έπεφτες μέσα. Ο Lou Reed ήταν τόσα πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Τόσα πολλά που θα μπορούσε να θεωρηθεί μύθος. Αν δεν είναι ήδη. Γεννημένος στις 2 Μαρτίου του 1942 στο Brooklyn, από μικρός ονειρευόταν να παίξει μια μέρα μουσική. Έμαθε να παίζει κιθάρα από παιδάκι και ταυτόχρονα συμμετείχε σε διάφορες σχολικές ροκ μπάντες. Η μουσική τον κέρδισε ολοκληρωτικά και αμετάκλητα.

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Μετά το σχολείο θα δουλέψει ως συνθέτης στη δισκογραφική εταιρία Pickwick Records. Όμως αυτό δε τον γέμιζε και την επόμενη χρονιά θα δημιουργήσει τους Velvet Underground. Αν και δεν υπήρξαν και η πιο εμπορική μπάντα, το αντίθετο μάλιστα, κατάφεραν να αλλάξουν καθοριστικά τη μουσική. Και σε αυτό βοήθησε η συνάντηση τους και η φιλία τους με τον Andy Warhol.

Mε τους Velvet Underground θα κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ. Τα κύρια θέματα των κομματιών που έγραφε ήταν τα ναρκωτικά και ο θάνατος. Θα αποχωρήσει από τη μπάντα το 1970 και θα μετακομίσει στο Λονδίνο όπου θα γνωρίσει τον David Bowie, ο οποίος θα είναι παραγωγός του πρώτου του σόλο άλμπουμ, του Transformer.

Τα άλμπουμ του θα γίνουν κλασικά, θα μελοποιήσει Edgar Alan Poe και θα συνεχίσει να παίζει μουσική μέχρι το τέλος. Ο Lou όμως μας άφησε νωρίς. Θαρρούσες πως αυτός ο άνθρωπος όσο μεγάλωνε τόσο πιο νέος γινόταν. Ένας άλλος Benjamin Button. Πως θα συνέχιζε να μας εκπλήσσει μέχρι... μέχρι πότε; Μέχρι να βαρεθεί υποθέτω. Και ο θάνατος του ήταν μια έκπληξη. Ο ίδιος τον κορόιδευε παλιότερα. Όταν είχαν αρχίσει οι φήμες πως ήταν άρρωστος. Έβγαινε μπροστά και γελούσε κοροϊδευτικά με όλους αυτούς που τολμούσαν να πιστέψουν πως μπορεί να πεθάνει. Και όταν όλοι σταματήσαμε να το πιστεύουμε, εκείνος μας την έκανε. Έβαλε τα γυαλιά του, τα δερμάτινα του και τράβηξε για ένα walk on the wild side. Ο Lou Reed ήταν, είναι και θα παραμείνει μια έμπνευση. Τόσο μεγάλη που κάποιος θα μπορούσε να τον τοποθετήσει πλάι στους Beatles ή τους Stones. Και αυτό δε θα ήταν ύβρις αλλά τιμή. Τόσο για τον ίδιο όσο και για αυτούς. Όπως και να έχει όμως, υπήρξαμε τυχεροί που ζήσαμε μέχρι τέλους έναν τόσο δημιουργικό, τολμηρό, πρωτοποριακό άνθρωπο που ακόμα και μέσα στο πιο γκρίζο πράγμα, έβλεπε χρώματα και τέχνη.


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom