• Δημήτρης Φαληρέας

#LiveReport: Waldeck @ Fuzz Live Music Club


© Chronis Perrakis Smileorwhatever

Μπορεί το όνομα του Klaus Waldeck να μην είναι ό,τι πιο «καυτό» για το συναυλιακό 2019, αλλά λίγες μέρες προτού μπει και τυπικά η Άνοιξη, ήταν ένα από τα ωραία λάιβ για να κλείσουν σιγά σιγά την σεζόν των κλειστών venues και να αρχίσουμε να κατηφορίζουμε σε πλατείες και γήπεδα. Μέχρι να μας (ξανα)λείψει η ζεστασιά του Fuzz και το «δεν έπρεπε να τσιγκουνευτώ την γκαρνταρόμπα, πάλι κρατάω το δερμάτινο και δεν μπορώ να κουνηθώ».


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Κατηφορίζοντας προς το μικρό στενό επί της Πειραιώς, περίμενα κάτι τόσο συγκεκριμένο που σχεδόν μπορούσα να δω τα κουτάκια που είχα στο μυαλό μου. Τι κόσμο θα έβλεπα, πώς αυτός ο κόσμος θα αντιδρούσε, πώς θα ήταν η ατμόσφαιρα, το λάιβ καθεαυτό, αλλά ακόμα και την επίγευση που θα μου άφηνε. Μία από τις σπάνιες φορές που κάποιος νιώθει ότι μπορεί να σκιαγραφήσει πραγματικά ένα βράδυ Παρασκευής, πριν ακόμα μπει το Σάββατο. Φτάνοντας λοιπόν στο Fuzz λίγο μετά τις εννιά, πετύχαμε το set του DJ Spector στην μέση, αντικρίζοντας παράλληλα μία ασυνήθιστη εικόνα, με κάμποσα ψηλά τραπέζια διάσπαρτα στον χώρο - κάτι που μάλλον δούλεψε ταιριαστά με το κοινό και το όλο vibe της βραδιάς.


Η αλήθεια είναι ότι για ένα warm up DJ set δεν μπορεί κανείς να πει πολλά, αλλά οι επιλογές του παραγωγού του Pepper 96,6 ήταν η καλύτερη παρέα για τις μπίρες σε πλαστικό ποτήρι και την αναμονή του Waldeck και της μπάντας του. Ευχάριστη έκπληξη πως το set δεν τελείωσε στις 10 όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά συνεχίστηκε για μισή ώρα ακόμα, μόλις πέντε λεπτά πριν ανέβει επί σκηνής ο Αυστριακός μουσικός.


Waldeck στα πλήκτρα, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, τρομπέτα, σαξόφωνο, τρομπόνι και μία instrumental μελωδία, μέχρι να τους συνοδεύσει η Patrizia Ferrara, υπεύθυνη για τα φωνητικά στον τελευταίο του δίσκο, Atlantic Ballroom. Η γλυκύτατη Σισιλιάνα μας καλησπέρισε μέσα από “αυτό το περίεργο παλιακό μικρόφωνο που δεν ξέρω πώς λέγεται και δεν μπορώ να βρω στο Google, αλλά κάνει την φωνή σαν να αναμεταδίδεις τους βομβαρδισμούς του Λονδίνου στο BBC” και αμέσως ξεκίνησε η εναέρια επιδρομή της Λουφτβάφε, όλη αυτή η σουίνγκ.


“Never Let You Go”, “Addicted”, “Memories”, “Make Μy Day”, “Get Up Carmen”, “Rough Landing”, “Freedom”, επιτυχίες και τραγούδια που μπορεί να μην είχαμε ακούσει, αλλά άξιζε να μάθουμε, από όλη την εικοσαετή καριέρα του Αυστριακού, γυρίζοντας μάλιστα στο “Night Garden” του 2001 ή αλλιώς τι συμβαίνει όταν η trip hop συναντά τα πλήκτρα του Booker T. Η εμφάνιση συνεχίστηκε στους electroswing ήχους που έχουμε μάθει από τον Waldeck, με χαλαρά ποτά, ελαφρύ χορό ανάμεσα στα τραπέζια, την φωνή της Ferrara να ακούγεται σαν το φάντασμα μιας άλλης εποχής και να σε ταξιδεύει στιγμιαία από ένα λαιβάδικο στον Ταύρο, σε ένα ballroom που έγινε μπαράκι στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Και η μπάντα να συνεχίζει να παίζει, ό,τι κι αν συμβεί.


Μια ιδιαίτερη εκτέλεση του “Bella Ciao” κι ένα encore αργότερα, φύγαμε έχοντας πάρει ακριβώς αυτό που περιμέναμε. Ένα ευχάριστο και χαμογελαστό λάιβ με ωραία μουσική. Μπορεί να μην πρόκειται για την συναυλία που θα σου αλλάξει την ζωή, είναι όμως αυτή που θα φύγεις για ποτό, μουρμουρίζοντας χαρούμενα τους στίχους του “Addicted”. Έτσι όπως πρέπει να είναι ένα βράδυ Παρασκευής λίγο πριν την Άνοιξη.


“…Oh baby come back to me

Please darling can't you see

That I'm addicted to you…”

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom