#LiveReport: Rockwave Festival Day 3


Η τριήμερη μουσική γιορτή που ακούει στο όνομα Rockwave Festival έμελλε να κλείσει με τον πιο δυναμικό τρόπο, με ένα αμιγώς μεταλλικό lineup και εμφανίσεις γεμάτες ενέργεια και δύναμη. Ο καύσωνας δεν πτόησε ιδιαίτερα ούτε τον κόσμο που άρχισε να μαζεύεται αρκετά νωρίτερα σε σχέση με την προηγούμενη μέρα αλλά ούτε και τις μπάντες που έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Βέβαια η σειρά εμφάνισης των συγκροτημάτων εκ των υστέρων δεν φάνηκε ιδανική, ειδικά όσον αφορά στους headliners, αλλά και σε όσους προηγήθηκαν.


Γράφει ο Νίκος Καταπίδης


Φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη


Οι Tardive Dyskinesia ξεκινώντας στην ώρα τους μπήκαν δυναμικά και σήμαναν την έναρξη της τελευταίας μέρας του Rockwave, έχοντας να αντιμετωπίσουν το ανελέητο κάψιμο του ήλιου, ωστόσο τα έδωσαν όλα επί σκηνής και ταρακούνησαν όλο το Terra Vibe, με τους κοφτούς ρυθμούς και τα riffs τους να γίνονται αισθητά σαν σεισμική δόνηση μέχρι την δυτική πύλη απ’ όπου κι έμπαινε ο κόσμος. Μερικοί τολμηροί αψήφησαν τον ήλιο και συγκεντρώθηκαν μπροστά στη σκηνή τροφοδοτώντας και τη μπάντα με ενέργεια πράγμα που φάνηκε και από τη δυναμική τους παρουσία στο σανίδι της Vibe Stage. Σαρωτικά riffs, τύμπανα δυναμίτες και μανιασμένα φωνητικά, έπλεξαν το σύντομο αλλά ηλεκτρισμένο σετ των Tardive Dyskinesia που έχουν όλα τα διαπιστευτήρια για να είναι πρωταγωνιστές στον ακραίο χώρο της ελληνικής (και όχι μόνο) σκηνής.


Σειρά είχαν οι Poem, οι οποίοι μάλλον λόγω της ανυπόφορης ζέστης ερμήνευσαν μόνο τέσσερα κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο Skein Syndrome. Στα τέσσερα μόλις κομμάτια αυτά, έδειξαν την εκτελεστική τους δεινότητα και το πόσο δεμένη μπάντα είναι, ενώ ο Γιώργος Προκοπίου παρότι έδειξε να βασανίζεται λίγο από τη θερμοκρασία απέδωσε εξαιρετικά τα φωνητικά του. Σίγουρα περιμέναμε κάτι παραπάνω από τους Poem, αλλά η ώρα και οι συνθήκες δεν τους βοήθησαν να έχουν μια παρουσία αντάξια του καλλιτεχνικού τους επιπέδου.


Πολλοί παραπονέθηκαν για το γεγονός ότι οι Epica έπαιζαν τόσο νωρίς, και όχι άδικα. Πλέον το στάτους και η παραγωγή της μπάντας είναι πολύ μεγαλύτερα, όπως μεγαλύτερα είναι και τα μεγέθη των κοινών στα οποία παίζουν. Ωστόσο, το ενδιαφέρον του κόσμου ήταν μεγάλο και πολλοί έφυγαν από τις σκιές για να ζήσουν στο έπακρο αυτή την εμφάνιση. Μια επιλογή που δεν ήταν ατυχής, αφού οι Epica έκαναν ό,τι ήταν δυνατό για να δώσουν ένα φοβερό show. Βασίζοντας το setlist τους κυρίως στο The Holographic Universe, πέρα από την αψεγάδιαστη απόδοσή τους είχαν και εξαιρετική σκηνική παρουσία. Η Simone αναμενόμενα ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, αλλά και όλοι από μεριάς τους έκαναν την αλληλεπίδραση με το κοινό όσο το δυνατόν πιο έντονη. Μέχρι που ο Coen Janssen με τα φορητά του πλήκτρα έφυγε εντελώς από τη σκηνή και αλώνισε μέσα στο κοινό, μια ξεχωριστή και όμορφη στιγμή. Ξεχώρισαν τα 'Unchain Utopia' όπου πολλοί στο κοινό αποφάσισαν να συμμετέχουν με τη φωνή τους, αλλά και το 'Beyond The Matrix' που έδωσε αφορμή να κουνηθούμε λίγο από τη ζάλη που μας είχε προκαλέσει ο καυτός ήλιος.


Οι αγαπημένοι του ελληνικού κοινού Anathema πήραν τα ηνία μετά το στήσιμο του εξοπλισμού τους, και είχαν δύσκολη δουλειά μετά το δυνατό σετ των Epica. Βασισμένοι σχεδόν αποκλειστικά στις πρόσφατες δουλειές τους, έριξαν αρκετά τα επίπεδα ενέργειας αφού και το υλικό τους είναι πιο χαλαρό. Άκρως επαγγελματίες και με πολύ καλό ήχο, ξεκίνησαν με το 'Untouchable Pt.1', ενώ παραβλέποντας τα μικρά παράπονα του (γενικά δύστροπου) Danny συνέχισαν σε ήρεμους τόνους, μέχρι τα μισά περίπου του σετ τους. Η χλιαρή αντίδραση του κοινού δεν έμεινε ασχολίαστη από τη μπάντα που δικαιολογήθηκε υποσχόμενη πως τα κλασσικά τους κομμάτια θα ακουστούν σε κάποια επόμενη συναυλία τους στη χώρα μας. Κλείνοντας με τα 'Closer' και το φοβερό 'A Simple Mistake' οι Anathema εν μέρει γύρισαν την παρτίδα, ωστόσο παρά το επαγγελματικό της εμφάνισής τους δεν μπόρεσαν να εντυπωσιάσουν στα πλαίσια ενός φεστιβαλικού περιβάλλοντος.


Από το σοφιστικέ ύφος των Anathema, στο feelgood ροκάρισμα των Flogging Molly, οι οποίοι μετέτρεψαν το Vibe Stage σε ένα ξέφρενο κι ανέμελο πάρτυ, με αδιάκοπους χορούς και διάσπαρτα χαμόγελα μεταξύ του κοινού που φάνηκε να υποδέχεται πολύ θερμά τη μπάντα και τα όμορφα κομμάτια της. Η ατμόσφαιρα μύρισε από νωρίς πάρτυ, και η σκόνη από τα ποδοβολητά και τους χορούς σχημάτισε ένα μικρό σύννεφο μπροστά στη σκηνή, που έφυγε μόνο για λίγο στο 'The Worst Day Since Yesterday', ενώ τα αγαπημένα 'Float' και 'Tobacco Island' ξεσήκωσαν και πάλι τον κόσμο που παρασύρθηκε σε δεύτερο γύρο χορού και ξέφρενης διασκέδασης. Αξιοσημείωτη η αλληλεπίδραση της μπάντας και ιδιαίτερα του Dave King με το κοινό, που δεν σταμάτησε να τρολλάρει όσους απείχαν από τη γιορτή καθήμενοι στο μπαλκόνι, αλλά και μοιράστηκε την αλληλεγγύη του προς το ελληνικό κοινό και τα όσα περνάει τα τελευταία χρόνια. Συνολικά, οι Flogging Molly ήταν ίσως η πιο φεστιβαλική μπάντα της ημέρας, και σίγουρα δημιούργησαν τόσο κέφι και χαρά ανάμεσα στον κόσμο που ακόμη κι όσοι δεν είναι απαραίτητα φίλοι αυτού του ήχου τουλάχιστον πέρασαν καλά.


Τα περα-δώθε μεταξύ των σκηνών συνεχίστηκαν και είχε έρθει η ώρα να ανέβουν στο Terra Stage τα μεγαθήρια του gothic ήχου, Paradise Lost. Ξεκινώντας με το 'No Hope In Sight' έδειξαν εξ’ αρχής τις προθέσεις τους να δημιουργήσουν ένα σκοτεινό σκηνικό. Ευτυχώς ο ήλιος είχε αρχίσει να υποχωρεί και να κάνει πιο υποφερτή την κατάσταση από άποψη ζέστης, κάτι που δεν άφησε ασχολίαστο ο ευδιάθετος και πάντα φλεγματικός Nick Holmes. Eντύπωση προκάλεσε και σε όσους δεν είχαν ήδη δει το νέο look του Greg Mackintosh με διάφορα σχόλια να ακούγονται στο κοινό, ωστόσο η κοφτερή κιθάρα του δεν άφησε πολλά περιθώρια για αμφισβήτηση. Με ένα setlist γεμάτο κομματάρες, τόσο πρόσφατα όσο και παλιότερα κομμάτια, έδειξαν πόσο πολυσχιδή ήχο έχουν και πόσο εν τέλει όλα ακούγονται Paradise Lost. Αρκεί και μόνο το 'Say Just Words' που ακολουθήθηκε από το ισοπεδωτικό 'Beneath Broken Earth' για να δώσει μια εντύπωση της ποικιλομορφίας των συνθέσεων της μπάντας, που κέρδισε το ούτως ή άλλως αγαπημένο της ελληνικό κοινό.


Τελευταία επίσκεψη στο Vibe Stage, για να δούμε ίσως την πιο πολυαναμενόμενη εμφάνιση της ημέρας, αυτή των Gojira. Όντας υποψιασμένοι για το εντυπωσιακό τους live show, νομίζω πως πολλοί από εμάς δεν ήμασταν προετοιμασμένοι γι αυτό που θα εκτυλίσσονταν μπροστά μας. Με τύμπανα δυναμίτες, κιθάρες που ξύριζαν και ένα μπάσο ογκόλιθο, συνοδευόμενα από εντυπωσιακό (και τρομερά ρυθμικό) φωτισμό και τις περιστασιακές φωτιές επί σκηνής, οι Gojira δεν άφησαν τίποτα όρθιο στο πέρασμά τους. O κόσμος δικαιολογημένα ήταν ενθουσιασμένος, κάτι που έδειξε να εντυπωσιάζει τη μπάντα που μάλιστα δεν παρέλειψε να δώσει τα εύσημα στους Rotting Christ που έκλεισαν την πρώτη μέρα του Rockwave και εντοπίστηκαν κάπου ανάμεσα στο κοινό. Με τα καινούρια κομμάτια από το Magma να προκαλούν κύματα ενθουσιασμού, αλλά και παλιότερες κομματάρες όπως το 'Flying Whales' να διατηρούν το moshing και το headbanging αμείωτα, φτάνοντας μέχρι και στο άναμμα φωτοβολίδας, ο κόσμος είχε ξεσηκωθεί και απόλαυσε κάθε στιγμή αυτής της εντυπωσιακής εμφάνισης. Κλείνοντας με το 'Territory' των Sepultura και αφήνοντας υποσχέσεις για μια συναυλία στο άμεσο μέλλον, οι Gojira πρωταγωνίστησαν στην τρίτη μέρα του Rockwave και σίγουρα αποτέλεσαν την πιο μεγαλειώδη στιγμή της μέρας, κάτι που φάνηκε και από το γεγονός πως πολλοί παρευρισκόμενοι επέλεξαν να αποχωρήσουν και να μην παρευρεθούν καν στο show των headliners, Εvanescence.


Σε αντίθεση με αυτούς που έφυγαν μετά τους οδοστρωτήρες Gojira, δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν έρθει σχεδόν αποκλειστικά για τους Evanescence, και περίμεναν υπομονετικά την έναρξη της εμφάνισής τους για τουλάχιστον μια ώρα. Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια από την τελευταία συναυλία των Evanescence στη χώρα μας, και μπορεί να μην κυκλοφόρησε κάποιος νέος δίσκος από τότε, ωστόσο η δύναμη των κομματιών που έκαναν πασίγνωστη τη μπάντα (και ) στη χώρα μας είναι προφανής και φάνηκε και από τη συμμετοχή του κοινού που τραγουδούσε συνεχώς. Η πρωταγωνίστρια της βραδιάς Amy Lee, έδειξε πως ακόμη “το χει”, κρατώντας τα φωνητικά της σε αρκετά καλό επίπεδο, ενώ και σκηνικά φάνηκε παθιασμένη και ορεξάτη. H μπάντα που τη συνοδεύει απέδωσε με πιστότητα τα κομμάτια και ήταν σίγουρα αξιοπρεπέστατη, με την Jen Majura στην κιθάρα να έχει μια μυστηριώδη αλλά επιβλητική παρουσία. Δύσκολα να ξεχωρίσει κανείς κομμάτια σε ένα τέτοιο hit-setlist, ωστόσο σίγουρα στα 'Bring Me To Life' και 'My Immortal' η έντονη συμμετοχή του κοινού ήταν το highlight της εμφάνισης των Evanescence. Φυσικά τα hit-άκια διαδέχτηκαν το ένα το άλλο, και ακούσαμε μεταξύ άλλων τα 'Going Under', 'Lithium', 'Call Me When You’re Sober'. Το σετ έκλεισε με το 'Disappear', το οποίο αν και πολύ δυνατό ίσως να μην ήταν η ιδανική επιλογή για τον αποχαιρετισμό. Αυτό που μένει σαν εντύπωση πέραν του μουσικού κομματιού, είναι το πόσο επιδραστική μπάντα υπήρξαν οι Evanescence για πολύ κόσμο, βλέποντας τόσες διαφορετικές ηλικίες να τραγουδούν και να χαίρονται που βρίσκονται εκεί.



Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom