#LiveReport: Rockwave Festival Day 1


Χιλιάδες Αθηναίων (και όχι μόνο) αψήφησαν τον καύσωνα και παράτησαν τις δροσερές τους τρύπες για να βρεθούν στη Μαλακάσα, για μία γιορτή της εγχώριας ροκ και μέταλ σκηνής και μία βραδιά από εκείνες που θα έπρεπε να είναι περισσότερες.


Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκας


Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (Ioanna Kitrou Photography)


Την έναρξη της «καυτής» πρώτης ημέρας του Rockwave Festival 2017 ανέλαβαν οι Godsleep. H τετραμελής μπάντα ανέβηκε στη σκηνή του Vibe Stage γύρω στις 17.15, καταδικασμένη να παίξει χωρίς κοινό, καθώς ελάχιστοι ήταν εκείνοι που είχαν προσέλθει στο χώρο από τόσο νωρίς και, από όσους είχαν ήδη φτάσει, οι περισσότεροι προτίμησαν να παραμείνουν κάπου «δροσερά» και μακριά από τη σκηνή. Με ξεχωριστά riff και doom στοιχεία, οι Godsleep πραγματοποίησαν μία καθόλα άρτια εμφάνιση, με τον frontman τους να αποδεικνύει για ακόμα μια φορά πόσο εξαιρετικός performer είναι. Προσωπικά, κι έχοντας παρακολουθήσει τους Godsleep τα τελευταία τρία χρόνια, θεωρώ ότι συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πλέον ανερχόμενες heavy/psychedelic rock μπάντες τόσο σε εγχώριο όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το μόνο μου παράπονο είναι ότι δεν άκουσα το 'Thirteen', το οποίο περίμενα από την αρχή του set. Βέβαια, το μισάωρο που τους δόθηκε ήταν άκρως περιοριστικό και οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές για ατελείωτο headbanging με το «… dead man walking… dead man walking now».


Ύστερα από ελάχιστα λεπτά διαλείμματος και παραμονής στο χώρο της μικρής σκηνής του Terra Vibe, έφτασε η ώρα των εκρηκτικών Bazooka. Όποιοι τους έχουν παρακολουθήσει ξανά, ίσως σε κάποιο «μικρό» stage ή αυτοδιαχειριζόμενο στέκι, γνωρίζουν το σκηνικό. Αγριεμένο κοινό, τρελαμένα mosh pit, κλωτσιές, αγκωνιές, ξύλο με άλλα λόγια, μπύρες και μπουκαλάκια με νερό να εκτοξεύονται… Ναι, λοιπόν σήμερα όχι, σήμερα κάνει ησυχία και καύσωνα (45 βαθμοί υπό σκιά, μην τα ξαναλέμε) ακόμη και στη Μαλακάσα, τέτοια ώρα. Φυσικά, το oldschool ψυχεδελικό punk των Bazooka δεν αφήνει κανένα ασυγκίνητο καθώς ήδη παρατηρώ τα πρώτα άτομα να λικνίζονται στο άκουσμα του «Κορίτσι στην ακτή». Με κύριο αξεσουάρ τις πετσέτες στα κεφάλια τους, έμειναν στη σκηνή σχεδόν 40 λεπτά. Μεταξύ άλλων, ακούσαμε κομματάρες, ειδικά προς το τέλος, όπως την 'Άχρηστη Γενιά' και την 'Οθόνη'. Ο κόσμος αρχίζει και συγκεντρώνεται, ο ήλιος είναι λιγότερο έντονος και εγώ μένω να επιβεβαιώσω αυτό που πάντα νιώθω όταν βλέπω την συγκειρμένη μπάντα: οι Bazooka εκπέμπουν μια περίεργα βρώμικη γοητεία βγαλμένη από τα ‘80s και το τότε εγχώριο punk rock.


Την σκυτάλη πήραν οι InnerWish και το μελωδικό τους μέταλ στο παρθενικό για την ημέρα άνοιγμα της μεγάλης σκηνής του πάρκου, προσφέροντας μάλλον την πλέον διχαστική εμφάνιση της πρώτης ημέρας του Rockwave. Ειδικά δεδομένων των συγκυριών, δηλαδή των ριζικών αλλαγών στη σύνθεση τής κατά τα άλλα δεμένης από το 1995 μουσικής παρέας που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια, οι InnerWish δεν ήταν καθόλου κακοί. Κάθε άλλο, μάλιστα, οι Αθηναίοι μεταλάδες κατάφεραν να προσελκύσουν κοντά τους αρκετά μεγάλη μερίδα του—σαφώς λίγου—κόσμου. Εγώ μάλλον ανήκα στο υπόλοιπο τμήμα του κοινού, εκείνου που επέλεξε να προσεγγίσει περισσότερο μία δροσερή γωνιά· πιο πολύ, όμως, γιατί δε με συγκινεί πολύ ο ήχος τους γενικότερα, όχι γιατί η ερμηνεία των επικών τραγουδιών τους δεν ήταν καταπληκτική. Σίγουρα, πάντως, δεν πέρασε απαρατήρητη η αξιοσημείωτη συμμετοχή του κόσμου σε αρκετά κομμάτια, όπως το 'Burning Desires' και το 'Ready For Attack' με το οποίο έκλεισαν την εμφάνισή τους.


Με την παραγωγή να τηρεί το πρόγραμμα με θρησκευτική ευλάβεια, δεν πέρασαν λεπτά μετά τις 20:00 και οι Nightstalker έκαναν την εμφάνισή τους στη μεγάλη σκηνή του Terra Vibe Park. Κουβαλώντας σχεδόν τριάντα χρόνια σταθερής μουσικής πορείας στην πλάτη του, ο Αργύρης Γαλιατσάτος γνωρίζει ακριβώς τι ζητάει το κοινό του και, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της μακροβιότερης stoner rock μπάντας της εγχώριας μουσικής σκηνής, παρέκαμψαν τις όποιες αχρείαστες συστάσεις και ξεκίνησαν να ροκάρουν τη Μαλακάσα. Ο ήλιος είχε, επιτέλους, αρχίσει να κρύβεται πίσω από το δάσος στα αριστερά της σκηνής, αφήνοντας τη δροσιά να απελευθερώσει την κλεμμένη από τον καύσωνα όρεξη του κόσμου και επιτρέποντας σε όλους να απολαύσουν τις λίγο-πολύ γνωστές συνθέσεις των Nightstalker. Η ερμηνεία των αγαπημένων Superfreaks της ελληνικής ροκ δε φάνηκε να υστερεί πουθενά, συγκριτικά με το επίπεδο στο οποίο μας έχουν συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια· αυτό, βέβαια, μπορεί να έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Η δική μου εντύπωση είναι ότι οι Nightstalker παίζουν μουσική πρωτίστως για την πάρτη τους και δευτερευόντως για οτιδήποτε άλλο, το οποίο είναι σαφώς αξιοθαύμαστο, αλλά ώρες-ώρες με κάνει να αναρωτιέμαι αν αυτό τους έχει περιορίσει τις δυνατότητες εξέλιξης του ήχου και της τεχνοτροπίας τους. Όπως και να έχει, προοικονομώντας την πολύ όμορφη βραδιά που θα μας χάριζαν οι δύο headliners, η εμφάνιση των Nightstalker μόνο θετικό πρόσημο είχε για την εξέλιξη της πρώτης αυτής μέρας του φετινού Rockwave. Μετά από αρκετές παροτρύνσεις του Argy για μπύρες και άλλες εύκολες και σχετικές αποδράσεις και έχοντας τιμήσει το κοινό τους με επιτυχίες από όλη τη δισκογραφική τους πορεία χωρίς να εστιάζουν στην πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους, οι Αθηναίοι ροκάδες μάς αποχαιρέτισαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα 'Dead Dock Commandos' και 'Children of the Sun'.


Με το πέρας της εμφάνισης των παιδιών του ηλίου, το κοινό δεν έχασε καθόλου χρόνο και τρέχοντας έσπευσε να διεκδικήσει μία ευνοϊκή θέση μπροστά από το Vibe Stage, για να απολαύσει τη μουσική έκπληξη από το Χιλιομόδι που ακούει στο όνομα 1000mods. Παρότι δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από το δισκογραφικό ντεμπούτο τους, συγκριτικά με τα υπόλοιπα μεγάλα ονόματα της πρώτης μέρας του Rockwave, δύσκολα θα βρεις Έλληνα ροκά που να μη γνωρίζει τα ψυχεδελικά, σκληρά riffs των Χιλιομόδιων. Η μικρή σκηνή του Terra Vibe αποδείχτηκε ιδανική για αυτό που ακολούθησε, με το εκστασιασμένο κοινό να μην παίρνει ανάσα καθ’ όλη τη διάρκεια του live και να απολαμβάνει με τον πιο ενεργό τρόπο το ακατάπαυστο μουσικό τριπάρισμα. Με το άκουσμα της πρώτης νότας κάθε κομματιού, τεράστια mosh pits άνοιγαν πριν προλάβουν να κλείσουν σε ένα ατελείωτο πάρτι. Το πρόγραμμα, από το οποίο η παραγωγή δεν ήθελε να εκτροχιαστεί ούτε λεπτό, διαμόρφωσε μία καθόλα εκρηκτική setlist που όμως δε θα χαρακτήριζες γεμάτη· και πώς να είναι όταν θέλεις να στριμώξεις μέσα σε 75 λεπτά ένα οπλοστάσιο από, κάθε άλλο παρά ραδιοφωνικά, οκτάλεπτα και εννιάλεπτα χιτάκια; Τεράστιες στιγμές της ερμηνείας των 1000mods αναπόφευκτα αποτέλεσαν τα 'Loose', 'Electric Carve' και 'Vidage', όμως την καρδιά μας και τον ιδρώτα μας έκλεψαν το υπέροχο Low και το απογοητευτικά νωρίς παιγμένο αλλά ανεπανάληπτο 'El Rollito', τα οποία ξεσήκωσαν κυριολεκτικά όλους όσους είχαν την τύχη να βρίσκονται εκεί. Άλλη προσωπική—και, κρίνοντας από τις αντιδράσεις του κόσμου, όχι μόνο— αγαπημένη στιγμή αποτέλεσε το 'She', ενώ δυστυχώς έλαμψε δια της απουσίας του το 'Road To Burn'.


Παρά την επιμονή του κοινού, οι 1000mods δεν φάνηκαν να έχουν την ευελιξία να προσφέρουν κάποιο encore, κι έτσι κατηφορίσαμε και πάλι για την Terra Stage, όπου το μεγαλύτερο όνομα της ελληνικής metal σκηνής δεν έχασε χρόνο και ξεκίνησε να βομβαρδίζει τη Μαλακάσα. Για να είμαι ειλικρινής, ούτε το στυλ που έχουν υιοθετήσει οι Rotting Christ ούτε και το μουσικό είδος που πιστά υπηρετούν από το 1988 με συγκίνησε ποτέ. Θα ήμουν, όμως, πολύ άδικος αν δεν αναγνώριζα ότι τόσο το οπτικό όσο και το ακουστικό αποτέλεσμα της εμφάνισής τους ήταν εκπληκτικά, αποδεικνύοντας ότι δικαίως αποτελούν τη σημαία της ελληνικής black metal σκηνής. Μπορεί κανείς να γράφει επί ώρες για τον επικό χαρακτήρα του live των Rotting Christ, αλλά θα περιοριστώ στα πολύ ουσιώδη: δεν ήταν απλώς μία εξαιρετική ερμηνεία αλλά ένα συγκλονιστικά καλοδουλεμένο show, με υπέροχο φωτισμό, εξαιρετικά εφέ, εντυπωσιακές φλόγες, σούπερ μουσικό αποτέλεσμα και φοβερή σκηνική παρουσία όλων των μελών του πολύπειρου πλέον συγκροτήματος. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι, για πρώτη και μοναδική φορά μέσα στην ημέρα, ένιωσα ότι το Terra Vibe «γέμισε». Την κανονική διάρκεια της εμφάνισής τους οι Rotting Christ επέλεξαν να κλείσουν με το 'Noctis Era', όμως το πραγματικό κλείσιμο έγινε με το πολυαναμενόμενο encore, και τα κορυφαία '666' και 'Non Serviam'.


Κάνοντας έναν συνολικό απολογισμό της ημέρας, νομίζω ότι η σχετικά μικρή προσέλευση του κόσμου αδίκησε την ερμηνεία όλων των σχημάτων και την ελληνική μουσική σκηνή, η οποία εκπροσωπήθηκε εξαιρετικά. Δεν έφταιξε η αρκετά προσιτή τιμή του εισιτηρίου που ανταποκρινόταν πλήρως στα ονόματα που είχαμε την ευκαιρία και τη χαρά να απολαύσουμε, αλλά πρωτίστως οι καιρικές συνθήκες. Το ελληνικό κοινό αποθαρρύνθηκε από τον πρωτοφανή καύσωνα και επέλεξε κάτι πιο κοντινό για τη διασκέδασή του, όπως η πολύ επιτυχημένη (και από άποψη προσέλευσης κόσμου) χιπ χοπ βραδιά του αντιρατσιστικού φεστιβάλ ή τόσες άλλες εναλλακτικές που αναμενόμενα θα είχε το τριήμερο που έκλεινε τον Ιούνιο και άνοιγε τον Ιούλιο, ή την σιγουριά της δροσιάς ενός κλιματιστικού—και ποιος θα το αδικήσει; Αυτό που αγνοούσαν οι τελευταίοι ήταν ότι η βραδινή Μαλακάσα υπήρξε ανάσα δροσιάς, συγκριτικά με την Αθήνα που έβραζε την ίδια ώρα, με το θερμόμετρο να μην ξεπερνάει τους 27 βαθμούς Κελσίου κατά τις εμφανίσεις των headliners των δύο σκηνών. Παραδόξως, αυτή η πιο ήσυχη εικόνα του Terra Vibe Park μας έδωσε την ευκαιρία να χαζέψουμε τον πολύ όμορφο περιβάλλοντα χώρο, εντύπωση που συνήθως αφήνεται σε δεύτερη μοίρα, καθώς και την επιτυχημένη προσπάθεια της παραγωγής να διοργανώσει ομαλά το event.



Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom