• Δημήτρης Φαληρέας

#LiveReport: Release Athens Festival Day 6


Release Athens Festival πράξη έκτη η και χιπ χοπ-ική. Δύο μόλις μέρες μετά τους Clutch, η Πλατεία Νερού ξαναγέμισε, αυτή την φορά με έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Από μακριές βερμούδες και κάθε είδους τζίβα, μέχρι φανέλες των Orlando Magic (παιδιά είστε στην λάθος ακτή) και μη-στερεοτυπικά ντυσίματα, τα οποία μας κράτησαν στην Αθήνα του 2019 και όχι στο L.A. του ’95. Τουλάχιστον όχι μέχρι να βγει στην σκηνή ο Sen Dog και ο B-Real. Εκεί φύγαμε λίγο...


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Φωτογραφίες: Γεωργία Νικολέτου


Ο διαμοιρασμός των εννέα ημερών αποδείχθηκε εντυπωσιακά εύστοχος για ακόμη μία ημέρα, καθώς εκτός από τους Cypress Hill και τον πασπαρτού Dub FX, το φεστιβάλ ξεκίνησε από νωρίς με κάποια από τα βαριά ονόματα της εγχώριας χιπ χοπ σκηνής. Ξεκινώντας με ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα acts και συνήθη ύποπτο στα φεστιβάλ, Νέγρο του Μοριά, ο οποίος προσπάθησε να δώσει το σήμα για τον χορό, αλλά η ζέστη και η ακόμα χαμηλή προσέλευση, δεν ήταν σύμμαχοί του. Ωστόσο με τραγούδια όπως ο “Παίκτης” ή η “Kipseli”, έδειξε πως αν μη τι άλλο, μπορεί.


Ακολούθησε ο 12ος Πίθηκος, ο οποίος αμέσως τράβηξε μεγάλο μέρος των παρευρισκόμενων κοντά στην σκηνή και μάλιστα τους κράτησε μέχρι το τέλος, παρά τις προαναφερθείσες συνθήκες. Με τραγούδια που πλέον θεωρούνται “classics” του είδους και με τον κόσμο να γνωρίζει απ’ έξω όλους τους στίχους, αλλά και σε συνδυασμό με το ακομπλεξάριστο performance του, δεν προξενεί εντύπωση όταν σκέφτεσαι τον χαμό και το hype που ακολουθεί τα λάιβ του σε Θεσσαλονίκη κι Αθήνα. Anser x Eversor και “Παράνομο” για την συνέχεια. Γρήγορες (πολύ γρήγορες) ρίμες και άρτια μπιτ που ξεσήκωσαν και τους λιγότερο μυημένους κι αν και μακριά από την Δυτική Ακτή, άρχισαν να μας ελαφραίνουν από το όποιο μουντ κουβαλήσαμε μέχρι το Φάληρο και να μας βάζουν σιγά σιγά σε αυτό της συναυλίας –και της ανάλογης κουλτούρας. Είτε με έναν πιο αφαιρετικό τρόπο, είτε για κάποιους φίλους μας με άβολες κινήσεις βγαλμένες από το 8 Mile.


Λίγα λεπτά μετά τις οχτώ, ήταν η ώρα για να βγουν σιγά σιγά τα μεγάλα ονόματα και ο χορός τους ξεκίνησε με τον ΤΑΦ ΛΑΘΟΣ. Το video wall ενεργοποιείται, η –πολύ καλή- μπάντα του ξεδιπλώνεται στην σκηνή και ο ίδιος επιδίδεται σε ένα ισορροπημένο σετ που έμπλεκε όμορφα τα τραγούδια από τον επερχόμενο δίσκο του με τις επιτυχίες και τα κομμάτια του παρελθόντος που τον έφεραν μέχρι εδώ. Το κοινό ανταποκρίθηκε με αξιοζήλευτο τρόπο και διέψευσε πανηγυρικά τις «σειρήνες» που ήθελαν λανθασμένη την επιλογή τέτοιων ονομάτων για να πλαισιώσουν τους Latino thug θρύλους.


Ένα τσακ αργότερα από τα υπόλοιπα δεύτερα ονόματα του φεστιβάλ, αλλά χωρίς ακόμα να έχει πέσει ο ήλιος στην μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου, ο σχεδόν one man band, Dub FX έβαλε την αγγλική γλώσσα στο παιχνίδι. Έστω με Aussie προφορά. Με τα εντυπωσιακά του skills στο beat-boxing, τους ατμοσφαιρικούς ρυθμούς και λούπες που χρησιμοποιούσε, τα φώτα και φυσικά το ακούραστο τραγούδι του, κατάφερε να κερδίσει ένα κοινό που δεν είχε έρθει για κάτι τέτοιο,αλλά για την μία ώρα που ήταν εκεί, έμειναν ευχαριστημένοι. Όσο περνούσε η ώρα και η Πλατεία Νερού είχε πια γεμίσει, η ενεργητικότητα που χτιζόταν, μετατράπηκε σε «συντήρηση δυνάμεων» αφού όσο καλό περφόρμερ και να έχεις σε αυτή την θέση, ο ενθουσιασμός γι’ αυτό που θα ακολουθούσε, ήταν απόλυτα φυσιολογικό να υπερισχύσει.


“Next on Stage: Cypress Hill” στην οθόνη, Outkast στα ηχεία κι αυτό το τριπ στον χώρο και τον χρόνο που λέγαμε στην αρχή, μάλλον δουλεύει. Το jersey των Magic έχει το όνομα του Penny Hardaway από πίσω κι όσο σκέφτομαι πόσο κρίμα είναι που αυτή η υπερομάδα με τον Shaq στα νιάτα του και τον Penny πριν τα προβλήματά του, δεν πήρε δαχτυλίδι, ο DJ Mix Master Mike είχε πάρει την θέση του πίσω από την κονσόλα. Το “μυαλό” πίσω από τόσους καλλιτέχνες και τραγούδια έχουμε αγαπήσει, ήταν μπροστά μας και ήταν ορεξάτος. 20 λεπτά συνεχούς μιξαρίσματος και κάμποσες χιλιάδες κόσμου από κάτω με ανοιχτό το στόμα, ο Mike δικαιολόγησε απόλυτα τις υπόλοιπες λέξεις στο όνομά του κι έκανε ξεκάθαρη την διαφορά μεταξύ djing και «διαλέγω τα τραγούδια σε ένα μπαρ στο Κουκάκι». “When I say Cypress you say Hill”, το logo “Band of Gypsies” στην οθόνη και φωνές από παντού. Ο Eric Bobo, ο Sen Dog και ο B-Real είχαν πάρει τις θέσεις τους και ξεκίνησαν με το ομώνυμο τραγούδι, για να περάσουν στο “Hand Οn Τhe Pump” και να πρέπει να κάνουμε “lalalalala” για να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει –έχει βγει το fanboy από μέσα μου, νομίζω είναι φανερό. Τραγούδιααπό τον πρόσφατο δίσκο τους Elephants on Acid κι άλλα όχι τόσο γνωστά τραγούδια που από την επόμενη μέρα έγιναν regulars στο rotation list μας, επιτυχίες όπως “When the Shit Goes Down”, “Throw your Set in the Air”, “Latin Lingo”, “Latin Thugs” για να κορυφωθεί με το “Tequila Sunrise”, κλείνοντας τον κύκλο με τις κιθάρες.


Οι φωνές αποχώρησαν για λίγα λεπτά για να συνεχίσουν να δίνουν ρυθμό τα κρουστά και η κονσόλα και πια να επανέλθουν με ένα τραγούδι – προτροπή. “Roll it Up, Light it Up, Smoke it Up” και ένα μεγάλο σύννεφο καπνού σκεπάζει την Πλατεία πριν φωνάξουν “I Wanna Get High”. Η παρέλαση επιτυχιών συνεχίστηκε με “Cisco Kid”, “Dr. Greenthumb”, “Hits From the Bong”, “How I Could Just Kill a Man” – το οποίο μάλιστα εμπλουτίστηκε με τις κιθάρες από την διασκευή των Rage Against The Machine - και φυσικά “Insane in the Brain” σε μία κλιμάκωση που λειτούργησε για το μισό κοινό, αφού το άλλο μισό αποφάσισε ότι ήταν πιο σημαντικό να το κάνει στόρι στο Instagram, αποδεικνύοντας ότι ούτε οι χιπχοπάδες γλίτωσαν από αυτή την λαίλαπα. Τέλος πάντων, αυτή είναι η πραγματικότητα πλέον, μέχρι να κατέβει κάνας Morello από τα μέρη μας να κλωτσήσει 2-3 smartphones, πρέπει να αποδεχτούμε ότι στα χιτάκια δεν θα γίνεται πανικός, αλλά κατάνυξη, αφού οι μισοί θα είναι ακίνητοι και σιωπηλοί. Προχωράμε. Μετά από δύο τραγούδια ήρθε η ώρα για το κλείσιμο με το “(Rock) Superstar” και φυσικά την διασκευή που «πάτησε» το original και ολοκλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο το τριπ στα 90’s...“Jump Around” των House Of Pain.


“jump, jump, jump, jump…”


Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα πολύ να καλύψω τον ενθουσιασμό μου για την εμφάνιση των Cypress Hill και να πάω με μικρό καλάθι, αλλά τα κεράσια αποδείχθηκαν πολλά. Φεύγοντας από το Φάληρο λίγο πριν τη μία το βράδυ, οι μελωδίες και η φωνή του B-Real δεν μπορούσαν να φύγουν από το μυαλό μου. Και θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι μπορώ να ακούσω κάτι άλλο –κι ας έχουν περάσει 30 ώρες. Η σχέση ακρόασης – συναυλίας είναι σημαντική και μετρήσιμη. Κάποιες φορές χτίζεις τις προηγούμενες μέρες για να κορυφωθεί στο λάιβ και να «ηρεμήσεις», άλλες φορές απογοητεύεσαι και φεύγεις ολοκληρωτικά από αυτή την μπάντα και κάποιες άλλες, λίγο πιο σπάνιες, σε ψήνει ακόμα περισσότερο.


Οι Cypress Hill ανήκουν στην τρίτη κατηγορία.


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom